Selah Sue & The Gallands @ OLT Rivierenhof: De perfecte wisselwerking

Dat Selah Sue graag buiten de lijntjes van haar eigen discografie kleurt, is niets nieuws. Voor haar recentste project vond ze in de broers Stéphane en Elvin Galland twee muzikanten die daar maar al te graag in meegaan. Als Selah Sue & The Gallands brachten ze met Movin’ een album uit waarop soul, jazz, hiphop en elektronica vrij door elkaar bewegen en waarop instrumentatie minstens even belangrijk is als zang. Live trekken ze dat idee nog verder door en spelen ze de plaat integraal, waardoor we deze keer niet kwamen voor een avond vol bekende hits, maar voor een project dat helemaal op zichzelf staat.

K.ZIA kreeg eerst de taak om het amfitheater op te warmen, al nam ze dat behoorlijk rustig aan. Alleen met een muzikant achter de keys liet ze haar zachte, soulvolle stem rusten op een backtrack vol diepe bas, lichte gitaarlijnen, drums en hier en daar saxofoon en achtergrondzang. Het leverde een sensuele sfeer op waarin vooral de live gespeelde keys en synths mooi naar voren kwamen. Zelf nam ze uitgebreid de tijd om haar nummers toe te lichten, waaronder nieuw single “Call for Change” over verandering, en probeerde ze bij “I Got Your Back” voorzichtig een eerste samenzang los te krijgen. Dat lukte niet helemaal, maar dat leek haar weinig te doen. Haar songs zijn sterk genoeg om zowel in deze rustige vorm als met een volledige band overeind te blijven, al bleef het geheel deze avond iets te lang op hetzelfde tempo hangen. Zeker wie haar energieke passage tijdens Niveau 4 op Couleur Café vorig jaar zag, weet hoeveel meer vuur er in K.ZIA zit. Dat kwam pas tegen het einde even wat los om dan als afsluiter een bijna hemels moment te creëren waarop het publiek ‘blessing’ in koor bleef herhalen en zij daar haar hoge noten overheen zong. Een muzikaal sterke opener dus, maar eentje die gerust wat vroeger uit haar rustige bubbel had mogen breken.

Bij Selah Sue & The Gallands veranderde die ingetogen sfeer vrijwel meteen. Het instrumentale “Intro” vloeide rechtstreeks over in “Ready To Play”, waar een stevige bas en een kort rapgedeelte meteen de toon zetten voor wat zou volgen. Selah Sue stond geen seconde stil en liet haar bewegingen volledig leiden door de muziek, terwijl ook haar achtergrondzangeressen zichtbaar meegingen in ieder ritme. Toch draaide de show nooit alleen om haar. Stéphane en Elvin Galland kregen alle ruimte om met hun keys en drums het geluid vorm te geven, waardoor het project ook live als een echte samenwerking aanvoelde. Dat werd nog duidelijker tijdens “You & Me”, waar een lange keyssolo alle aandacht mocht opeisen. Niemand stond hier enkel in dienst van een frontvrouw, maar iedereen droeg evenveel bij aan het geheel.

Die balans maakte ook de meer intense momenten bijzonder sterk. “Break Me Free” bleef aanvankelijk wat onderhuids broeien, gedragen door een strak tempo en een donkerdere sfeer, maar barstte uiteindelijk volledig open. Selah Sue trok haar stem daarbij steeds hoger tot die tegelijk krachtig en breekbaar klonk en voor de eerste echte rillingen van de avond zorgde. Even later mocht bij “Guiding You” dan weer de bas het voortouw nemen met een indrukwekkende solo. Niet ieder experiment kwam even vanzelfsprekend binnen. Tijdens “Another Way” leken zang en instrumentatie tegen verschillende tempo’s in te bewegen, waardoor het geheel wat harder botste. Interessant was het zeker, maar het liet vooral horen dat deze samenwerking niet voor de meest voor de hand liggende weg kiest.

Wanneer alles wel perfect samenviel, leverde dat enkele fenomenale momenten op. “Nothing To Fear” begon bijna als spoken word, met een rustige opbouw waarin vooral de keys en bas ruimte kregen. Langzaam werd het nummer groter tot de volledige band losbarstte en de achtergrondzangeressen zich erbij voegden. Hun stemmen lagen prachtig rond die van Selah Sue en tilden haar hoge noten nog verder omhoog. Ook bij “Blackbird” werd duidelijk dat deze muzikanten niet veel nodig hebben om iets helemaal naar hun hand te zetten. Vooraf vertelde Selah Sue kort waarom de Beatles-cover voor haar betekenisvol was, waarna ze er samen een eigen, ingetogen versie van maakte met haar zangeressen. Dergelijke momenten zorgden ervoor dat het integrale spelen van het album nooit als een beperking voelde. Er zat genoeg variatie in de arrangementen om ieder nummer zijn eigen plaats te geven.

Hoe verder het concert vorderde, hoe meer ook de beweging terugkeerde. Niet toevallig werd “Movin’” een van de liedjes waarin dat het duidelijkst zichtbaar was. Op het podium bewoog werkelijk iedereen mee en ook in de zaal werd steeds meer gedanst, terwijl drums, bas en keys opnieuw bijzonder soepel rond elkaar draaiden. Selah Sue leek zich volledig te laten meeslepen door wat Gallands broers onder haar stem bouwden en net daarin zat de kracht van deze samenwerking. Ze hoefde niet voortdurend centraal te staan om toch aanwezig te blijven. Soms stapte ze letterlijk wat terug en liet ze de instrumenten spreken, om even later met een hoge uithaal opnieuw alle aandacht naar zich toe te trekken. Het zorgde voor een dynamiek waarin zang en instrumentatie elkaar voortdurend versterkten in plaats van om ruimte te vechten.

Met “Into Forever” kreeg de avond uiteindelijk een slot dat alles nog één keer samenbracht. Een lange keyssolo zette het nummer rustig in, waarna steeds meer instrumenten zich erbij voegden en de eerste grote uitbarsting volgde. Dat leek even het logische eindpunt, maar de band had nog iets achter de hand. Vanuit de stilte groeide een tweede, meer elektronische explosie die nog harder binnenkwam, terwijl de lichtshow de bewegingen van de muzikanten bijna in slow motion leek te zetten. Het was een indrukwekkend laatste beeld van een concert waarin de samenwerking belangrijker was dan eender welke individuele naam. Selah Sue heeft uiteraard de stem om heel het Rivierenhof helemaal alleen naar zich toe te trekken, maar samen met The Gallands ontstond iets dat net interessanter werd doordat ze dat niet voortdurend probeerde. Movin’ kreeg live meer kracht, meer beweging en vooral meer ruimte om open te bloeien. Na zo’n finale kon er eigenlijk maar één conclusie volgen: deze samenwerking verdient het om nog vaker samen op een podium te staan.

Op zaterdag 22 augustus staan ze op Pukkelpop en in het najaar volgen nog een heleboel zaalconcerten, die je kan terugvinden op hun website.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:
Intro
Ready To Play
You & me
Break Me Free
Guiding You
Another Way
Nothing To Fear
Rise As One
Blackbird
Movin’

Into Forever