Bad Bunny @ Koning Boudewijnstadion: Mi casa es su casa

Soms moet je iets ervaren om het echt te snappen, en iets zei ons maanden geleden al dat Bad Bunny daar een perfect voorbeeld van zou zijn. Het verhaal van Benito Antonio Martínez Ocasio is namelijk bijna ongelooflijk: eind vorig jaar werd hij voor de vierde(!) keer op rij uitgeroepen tot de meest gestreamde artiest ter wereld. Ga de Puerto Ricaanse rapper echter niet zoeken in de wekelijkse hitlijst van je favoriete radiostation, want (niet alleen) in ons land wordt hij totaal genegeerd door de media. Hoe komt het dan dat een groot aantal van zijn nummers al met gemak een miljard keer is beluisterd? Wel, dat brengt ons ook meteen bij het geheim achter de man. Want hoe je het ook draait of keert, Bad Bunny is verre van de beste rapper van de planeet – laat staan dat hij een betere zanger is dan jij en ik. Maar hij is wel een ster én een man van het volk. En die twee eigenschappen lijken elkaar doorheen de jaren tot in het oneindige te blijven versterken.

Voor de duidelijkheid: een groot (lees: Spaanstalig) deel van de wereld wist wel degelijk al dat Bad Bunny een ster was. De rest volgde toen hij eerder dit jaar tekende voor een spectaculaire Half Time Show tijdens de Super Bowl. Een snelle trip door de discografie, maar vooral een dozijn symbolische middelvingers naar de president van de Verenigde Staten en een lofzang voor zijn eiland. Want, zoals gezegd: Benito is een man van het volk. Hij strijdt via zijn muziek voor wat juist is, dus ook voor de onafhankelijkheid van zijn thuisland. Wie meer over die de situatie in de Caraïbische Zee te weten wil komen, verwijzen we ofwel door naar het wereldwijde web of kon gisteren profijt halen uit alle Duolingo-lessen van de afgelopen maanden.

Bad Bunny sloot toen namelijk zijn DeBÍ TiRAR MáS FOToS World Tour af in het Koning Boudewijnstadion op de Heizel, en daar was al lang op voorhand veel om te doen. Wie niet op de dag van de ticketverkoop achter zijn laptop zat, greep naast kaartjes. Wie in de maanden nadien iets van sociale media bekeek, ontkwam niet aan tal van virale video’s. En dus hing er weinig verrassend heel wat elektriciteit in de lucht. En die kwam eigenlijk vrijwel meteen tot ontploffing. Vijf minuten vroeger dan gepland dook Benito met zijn gezelschap zijn platform op, waarna hij de klok meteen weer langszij liet komen door het oorverdovende kabaal in ontvangst te nemen. Aura, plus duizend. Er werd ons op voorhand drie uur Bad Bunny beloofd en die leek de beste man ook ten volle te gaan benutten. Om en bij de dertig nummers zou hij spelen, en die werden tot in de uiterste puntjes gebracht. Opener “LA MuDANZA” kreeg bijvoorbeeld al een extra vleugje percussie, “Callaíta” werd in een salsa-jasje gestoken. Bad Bunny had er goesting in, Brussel was klaar om alles te geven.

Enorm veel Spaanssprekenden in het Koning Boudewijnstadion overigens gisteren, en dat temperament werkte als een rode lap op een stier. De Puerto Ricaan werkte die gedachte zowat permanent in de hand door aan te geven dat hij blij was zijn tour in ons land af te sluiten, en daarvoor ook alles uit de kast te willen halen. Zo leerden we dat “Alors on Danse” van Stromae ook op een Spaanse gitaar uit de verf komt, maar vooral dat élk nummer als een wereldhit onthaald werd. Ook Thibaut Courtois voelde bij “PIToRRO DE COCO” de arena trillen alsof hij net met de Rode Duivels wereldkampioen was geworden, mét tien goals verschil. Taferelen dus, in Brussel, en we waren nog maar net begonnen. Het vuurwerk schoot alle richtingen uit, voor “WELTiTA” haalde Bad Bunny zijn support act Chuwi terug op het podium. Meteen ook de inleiding van een eerste emotioneel moment, want de permanente ‘Benito’-gezangen leken hem oprecht iets te doen.

En zoals gezegd, geeft hij als man van het volk altijd zoveel mogelijk terug. “BAILE INoLVIDABLE” liet het publiek na een futuristische synthintro ontploffen, “NUEVAYoL” moest enkel nog simpel binnentikken. Bad Bunny zat op recordkoers en leek resoluut te gaan voor een van de concerten van het jaar. Ware het niet dat hij soms eigenhandig wat stokken in zijn eigen wielen durfde te steken. Het idee van La Casita is bijvoorbeeld prima; een huisje aan de andere kant van het stadion, waardoor Benito nog dichter bij het publiek kon staan. Maar al die hopeloze gevallen die, snakkend naar aandacht, in de pergola werden geduwd… tja. Dat het allemaal wat lang durfde duren daar, alsook het feit dat Bad Bunny minutenlang de tijd nam om de fans op de eerste rijen te plezieren, haalde het tempo vrijwel volledig uit de set.

Maar kijk: Bad Bunny is een ster en heeft niet veel nodig. “Tití me preguntó” liet de boel wederom ontploffen, en mede doordat de lasers en lampjes in het publiek erdoor kwamen, had je het gevoel dat alle puzzelstukjes definitief op hun plaats vielen. Een fan mocht “Yo perreo sola” van nog wat extra vonken voorzien achter de draaitafels, en Benito had ondertussen de weg naar het dak van zijn Casita gevonden. En dat dak ging er meermaals helemaal af, net doordat het allemaal wat harder, grimmiger of met een streepje extra sexy reggae mocht. “Me porto bonito” of “Efecto” misten bijvoorbeeld hun effect niet, al was er ook het intermezzo waarbij het Puerto Ricaanse duo Jowell & Randy de touwtjes in handen nam. Wereldsterren voor onze Spaanssprekende buren, nobele onbekenden voor ons. De vijf nummers, waarvan de meeste zelfs zonder Bad Bunny, waren helaas iets te veel van het goede (lees: geschreeuw), waardoor we toch even wat verloren waren geraakt in het geheel.

De angel was er met andere woorden wat uit, maar met surprise song “UN CoCo” probeerde Bad Bunny die er zelf terug in te brengen. Las Pleneros de la Creta hielp hem daar met plezier mee, met onder meer een plezante versie van “CAFé CON RON” en “Abreme Paso” – dankzij die laatste waren we, ondanks de tientallen vlaggen uit zowat elke Spaanssprekende uithoek, allemaal Puerto Ricaan voor één avond. Een avond die overigens in een laatste rechte lijn was beland, want Benito had zich voor de tweede keer omgekleed en was klaar om vanop zijn platform voor een allerlaatste keer te wensen dat hij meer foto’s had moeten nemen. Eerst amuseerde hij zich met wat dansers echter nog op “Ojitos lindos” en zweepte hij het stadion nog wat op met “La canción”, om dan definitief all in te gaan.

Onder het goedkeurend oog van de maan schoten de vlammen en het vuurwerk, samen met temperatuur en intensiteit de hoogte in, met “El apagón” als misschien wel wat onverwachts hoogtepunt. Het Koning Boudewijnstadion werd letterlijk wild, Bad Bunny pompte er nog wat beats tegenaan. En ook die energie leek hem te ontroeren; getuige zijn minutenlange speech over hoe belangrijk het is om momenten te koesteren en ervan te genieten. Meteen ook de leuze die “DtMF” rechthoudt en uiteindelijk ook voor een prachtig moment van samenhorigheid zorgde. Een minutenlange ovatie zorgde er namelijk voor dat Benito het niet meer droog kon houden en in stilte richting de zee aan lampjes bleef staren. ”EoO” was daarin de laatste sloophamer die, samen met alles wat er nog in de kast zat, werd bovengehaald. Bam.

Bad Bunny is simpelweg een wereldster die je moet ervaren om het te snappen. Het charisma waarmee hij op het podium straalt, de aura die hij uitstraalt zorgt ervoor dat je nog meer respect voor hem krijgt als hij eens zijn cool verliest. Het gaat bij de Puerto Ricaan dan ook vooral om de mens achter het verhaal. Niet de mens op het podium, wel de mens die wil luisteren naar hetgeen de man wil vertellen. Gisterenavond was er geen wij of zij, het Koning Boudewijnstadion was één geheel, dat leefde in het moment en schipperde tussen euforie en kippenvel. Oké, de boog stond niet altijd zo gespannen als die van Odysseus in The Odyssey, maar Bad Bunny heette ons wel welkom in zijn leven – in zijn huis. Mi casa es su casa, om het dan toch in het Spaans te zeggen. Want dat kunnen we nu. Gracias, Benito.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!