Lokerse Feesten 2026 (Festivaldag 1): Red en Ross redden de dag

Met onder meer Lenny Kravitz, Editors, Dropkick Murphys en The Human League haalt de Lokerse Feesten ook dit jaar weer veel kleppers naar het Waasland. De misschien wel grootste vedette stond echter al op de allereerste dag geprogrammeerd, want gisteren werd niemand minder dan Diana Ross verwelkomd. Met ook nog Axelle Red, Craig David presents TS5 en als afsluiter dj Dimitri From Paris stond er naast Ross nog van alles op het programma.

Axelle Red

Axelle Red mocht deze editie op gang trappen en dat mocht ze als laatste van de avond in de volle zon doen. Red en haar erg uitgebreide band lieten zich het echter niet aan hun hart komen. Het hielp ook dat er al redelijk wat volk zich op het plein had verzameld en dat het al even energiek en enthousiast was als de Belgische zangeres. Met haar grote band stuurde ze haar show veel muzikale richtingen uit en dat werd ergens halverwege misschien wel nog het best geïllustreerd door een opeenvolging van ballad “Rouge ardent”, gevolgd door slow blues “Elle danse seule”, dat op zijn beurt dan weer werd gevolgd door een uiterst dansbaar en opzwepend “Who’s Gonna Help You”. De zangeres bleef vervolgens voornamelijk bij het dansbare hangen en dat weerspiegelde zich ook in een al voorzichtig meebewegend publiek. Axelle Red was zo de ideale opener voor zowel deze festivaldag als deze editie van de Lokerse Feesten.

Craig David presents TS5

Craig David bracht met zijn TS5-project zonder meer het allerplatste van deze dag, vermoedelijk ook deze editie van de Lokerse Feesten en misschien ook van ze allemaal. De Britse zanger begon er a capella aan en liet zijn laptop vervolgens het werk doen, door “Killing Me Softly” op te zetten en dat mee te zingen. David gooide nog een hoop andere hits in de mix, maar dat waren er helaas allemaal van andere artiesten, waarvan we telkens weemoedig naar het onverbasterde origineel snakten. We waren dan ook even opgelucht dat David na welgeteld dertig minuten met trots aankondigde dat hij eens een eigen nummer zou brengen, al lag het wat kwaliteit betrof helaas wel in het verlengde van de rest van zijn show. Hier en daar was het publiek wel mee en gingen de armen de lucht in, maar dat was dan ook maar omdat hij nummers bracht die door de hele wereldbevolking gekend zijn. We konden daaruit enkel maar afleiden dat Craig David net zo goed in een danceclub had kunnen staan in plaats van een festivalpodium en dat de Brit eigenlijk ook vervangen had kunnen worden door het enige instrument op het podium, namelijk de laptop.

Diana Ross

Met de zon reeds ondergegaan was het om half elf dan eindelijk tijd voor Diana Ross en daarvoor hadden we dus al het een en het ander moeten doorstaan. Het duurde wel nog even voor we Ross zelf op het podium zagen, want we kregen eerst een korte reportage over haar leven en carrière. Dat duurde ongeveer een tiental minuten en dat was helaas wel wat te lang, want het publiek begon halverwege toch gewoon weer verder te praten. De spanning werd wel weer opgebouwd toen de band zonder haar begon, waarna ze uiteindelijk met een witte boa om de hals opkwam en met “I’m Coming Out” al meteen een van haar grootste hits op het publiek afvuurde.

De Amerikaanse katapulteerde ons vervolgens verder terug de tijd in, met een opeenvolging van The Supremes-hits en hoewel die nummers al zestig jaar geleden werden uitgebracht, kon Ross ze nog zonder al te grote moeite zingen. Haar divastreken werden beperkt tot haar onderling gevecht met het microfoonstatief, dat meerdere malen gewisseld moest worden en Ross leek verder dan dat zelfs ongelooflijk goedgeluimd. Tijdens “Reach Out and Touch (Somebody’s Hand)” ging ze vol enthousiasme in interactie met haar publiek door ze te laten meezingen en meezwaaien, om het publiek vervolgens nog wat meer feest te laten vieren door “Upside Down” in te zetten.

Ook een outfitswitch kon niet uitblijven en met op het einde nog eens zo’n snelle aaneenschakeling van nummers, verdween Ross tijdens “Ease on Down The Road” van het podium, om vervolgens terug te komen in een gele jurk. De band zette daarna al een nummer in, maar werd snel teruggefloten door Ross, die haar dochter Ronda op het podium haalde om samen met haar de trage ballad “Count On Me” van het nieuwe album te brengen. Ronda bewees met haar fraaie stem dat de appel niet ver van de boom gevallen was en niet veel later werd de eindsprint ingezet met het uiterst dansbare “Ain’t No Mountain High Enough” en “I Will Survive”, dat net zoals voorgaande hits met volle overtuiging werd meegezongen.

Voor de toegift kregen we – hoe kan het ook anders – nog een nieuwe jurk, maar de laatste hit hadden we wel al gehad. Met “Joy, Joy, Freedom” bracht Ross een nog onuitgebracht nummer, om al absolute slot ook het nog vrij recente “Thank You” brengen. Diana Ross bracht een show zoals we die van haar hadden verwacht, met een karrenvracht aan hits, meerdere outfits en een nog steeds erg knappe stem. Dimitri From Paris vond de show misschien wel net te kort, want toen Ross nog maar net van het podium was, trapte hij zijn dj-set op gang met, jawel, een nummer van Diana Ross.

De eerste dag van deze jaargang van de Lokerse Feesten is er eentje die in zijn totaliteit niet geheel wist te overtuigen. Axelle Red was een leuke opener, maar op muzikaal vlak is de term ’tijdsverdrijf’ zelfs te lovend voor wat Craig David bracht. Met Diana Ross werd dat gelukkig wel nog helemaal goed gemaakt. Met ook in Club StuBru enkel maar dj’s, moeten we toch ook vaststellen dat Axelle Red en Diana Ross niet bij de rest van de affiche pasten, of vice versa.