Nabeschouwing Best Kept Secret 2026

De kop van het festivalseizoen is er officieel weer af. Traditiegetrouw trokken de beren samen met de helft van alternatief Vlaanderen de grens over richting onze Zuiderburen op muzieksafari naar de Beekse Bergen, waar een line-up wachtte die door velen als de beste in jaren beschouwd werd. Dat was ook aan de cijfers te zien: Best Kept Secret 2026 kon nog eens het plakkaat met ‘UITVERKOCHT!’ aan de voordeur hangen en kende daardoor een heel weekend lang een goedgevuld festivalterrein. We blikken terug op de opvallendste shows, de algemene sfeer van het weekend en de reden waarom we drie kilo zijn bijgekomen.

Drie headliners, twee keer raak. Daags voor Jack White naar Brussel afzakt om de Ancienne Belgique te hullen in riffs, riffs en nog eens riffs, maakte de rocklegende een tussenstop op het hoofdpodium van Best Kept Secret. Hij bewees dat zijn laatste plaat No Name live een knaller van jewelste kan zijn, terwijl zijn White Stripes- en Raconteurshits nog steeds alom populair zijn. Een headlineshow die zelfs op Rock Werchter zijn plaats zou kennen, iets dat we van Nick Cave & the Bad Seeds ook kunnen zeggen. Weergaloos zoals gewoonlijk, met een setlist en uitvoering die deed dansen, huilen en aanbidden. Het uitgebreide aperitiefmoment van Damon Albarn bleek een schot in eigen voet voor Gorillaz, dat de nummers uit zijn nieuwe plaat op één uitzondering na live niet kon doen overtuigen en ook ouder materiaal werd met niet al te veel overtuigingskracht gebracht. De band en productie blijven uiteraard op niveau, maar de algemene reactie was niet onterecht lauw en apathisch.

Best Kept excelleert natuurlijk nog veel meer in het boeken van kleinere bands die aan hun weg naar de top bezig zijn. De lijst met toppers is lang, maar we proberen er het beste toch even uit te filteren. Tussen de (ruige) gitaren zien we Blood Incantation met plezier terug in Rotselaar, wierp Madra Salach zich met een verrassend boeiende mix van folk en punk op als dé nieuwe Ierse sensatie en lijkt Yard Act klaar om een nieuwe, echt grote stap te zetten. Ethel Cain zorgde met haar mix van indierock, slowcore en meer voor een sterke en donkere set op een van de zonnigste momenten en Elmer schudde The Casbah door elkaar zoals alleen zij dat kan. Verder speelde Getdown Services een van dé shows van het weekend, waren Joey Valence & Brae verantwoordelijk voor een aardbeving en kon ook Mac DeMarco nog eens als vanouds charmeren. Maar de échte verrassingen op die drie dagen? De Japanners van DYGL, die de Casbah domineerden met bijzonder toffe garagerock en Gelli Haha die een even aanstekelijke als absurde show kwam spelen. Bovendien nog een eervolle vermelding voor mark william lewis om ons zalig wakker te wiegen met zijn beklijvende americana-slowcore.

Je had voor een deel van die bands wel wat geluk nodig om ze effectief aan het werk te kúnnen zien. Een dikke pluim behoort toe aan de organisatie dat ze hun festival nog eens uitverkocht hebben gekregen, maar die extra drukte was overal op het terrein duidelijk merkbaar. Enerzijds zorgt dat voor extra gezelligheid, anderzijds voor file tussen de podia en lange wachtrijen bij de wc’s. Datzelfde effect was ook merkbaar bij de podia zelf, vooral aan de Two en The Casbah. Beide tenten stonden met grote regelmaat volgepakt en zijn eigenlijk gewoon te klein voor hun respectievelijke line-up en de capaciteit van het festival. Zelfs de vergrootte versie van The Casbah stond net iets te vaak te vol, maar verloor door die vergroting dan ook weer een deel van zijn charme. Ook The Secret stond regelmatig afgeladen vol, maar de verbreding én de open zichtlijn van de nieuwe tent zorgden ervoor dat het daar nooit een probleem vormde. Meer nog; bij momenten was het zelfs tot ver buiten de tent feest.

Als sluitstuk geven we graag nog enkele eervolle vermeldingen. Het idee dat alle eetstandjes in principe individueel te werk gaan, zorgt niet alleen voor betaalbare prijzen, maar ook voor waanzinnig lekkere opties. Dandan noodles die ons naast ’t zuur ook intens geluk brachten, Napolitaanse pizza’s of beren van burrito’s? Allemaal lekker, allemaal betaalbaar en allemaal een stuk toffer dan op onze eigen festivals. We danken ook het publiek om bij élk concert op de afspraak te zijn en voor ongeziene sfeermomenten te zorgen, en hadden graag meer tijd kunnen uittrekken voor de randanimatie op het terrein. Dat keuzes maken moeilijk is op Best Kept Secret is al lang geen goedbewaard geheim meer.

Onze recensie van dag 1 vind je hier.
Onze recensie van dag 2 vind je hier.
Onze recensie van dag 3 vind je hier.

Best Kept Secret 2027 gaat door op 11, 12 en 13 juni. Voor alle nieuwtjes en aankondigingen kan je vanzelfsprekend bij ons terecht in de loop van het jaar.

Alle artikels van Best Kept Secret 2026 werden geschreven door Robbe Rooms, Niels Bruwier en Simon Vyverman.