Britse bands en indierock vormen al decennialang een gouden combinatie, en ook in 2026 blijkt dat niet anders. Denk maar aan namen als Westside Cowboy en overpass, maar ook Tooth is bezig aan een indrukwekkende opmars. Het Londense viertal bracht pas in januari zijn debuutsingle uit, maar werd sindsdien al meermaals bestempeld als een van de grote beloftes van de nieuwe lichting. Niet zonder reden, zo blijkt. Met hun debuut ep Restless in Bloom lossen ze niet alleen de hoge verwachtingen in, maar weten ze die zelfs moeiteloos te overstijgen.
Vanaf de eerste seconde worden we meegesleurd in de chaotische, spontane wereld van Tooth. Diezelfde verwarring en onstuimigheid die zo kenmerkend zijn voor de tienerjaren, vertaalt de band naar een bruisend en vreugdevol klanklandschap. “Schoolyard” doet hier en daar denken aan Westside Cowboy, al geven de energieke drums het nummer een extra touch van punk. Ook “The Age of Innocence” wordt gedragen door een stevige ritmesectie. De melancholie is aanwezig, maar wordt zo lichtvoetig en meeslepend gebracht dat er nauwelijks ruimte overblijft om in somberheid te verzinken. In plaats daarvan zien we moeiteloos een zweterige Londense kelder voor ons, waar deze nummers een collectieve euforie opwekken die alle zorgen even naar de achtergrond verdringt. Springen, dansen, jong zijn, genieten: dat is precies wat Tooth bij ons losmaakt.
“Wallflower” opent als een ingetogen ballade, gedragen door melancholisch en nostalgisch gitaargetokkel, maar die schijnbare rust houdt niet lang stand. Voor we het goed en wel beseffen, ontpopt het nummer zich tot een groots indierockanthem. ‘I’m standing here, do you see me or just a stain on your floor?’, schreeuwt frontman Tom Pollock met een intensiteit die recht naar de keel grijpt. Het is moeilijk voor te stellen dat deze tekst niet binnen de kortste keren luidkeels zal worden meegebruld op festivalweides. “Wallflower” bezit namelijk alles wat een publieksfavoriet nodig heeft: een meeslepend refrein, een explosieve opbouw en een emotionele kern die blijft nazinderen. Het voelt als zo’n nummer waarvan je al bij de eerste luisterbeurt weet dat het zal uitgroeien tot een vaste waarde binnen het oeuvre van de band.
“Restless in Bloom” laat zonder twijfel de diepste indruk na. De gitaren klinken plots een stuk ruiger, het tempo gaat dat extra tikje omhoog en stilzitten wordt vanaf de eerste seconden onmogelijk. Net als een achttienjarige die zoekende is naar zijn plaats in de wereld en tegelijkertijd vreest voor wat volwassen worden met zich meebrengt, voelt “Restless in Bloom” rusteloos en onvoorspelbaar aan. De afwisseling tussen bombastische refreinen en dromerige, zwevende strofes houdt de spanning voortdurend vast, terwijl het nummer aanvoelt als een eindeloze dans door een zonovergoten grasveld. Tegen het einde wordt het tempo echter drastisch teruggeschroefd en blijft er van de aanvankelijke rockenergie nauwelijks nog iets over. Wat volgt is een dromerige waas van rust, alsof alle twijfels van je achttienjarige zelf plots oplossen en plaatsmaken voor een moment van helderheid.
Tussen euforie, onzekerheid en nostalgie door heeft Tooth een geluid gevonden dat tegelijk vertrouwd en verfrissend aanvoelt. Als deze ep slechts een voorbode is van wat nog volgt, dan lijkt de band klaar om snel uit te groeien van veelbelovende nieuwkomer tot een vaste waarde binnen het genre. Restless in Bloom is daarbij een visitekaartje van formaat, eentje waar we ongetwijfeld nog vaak naar zullen teruggrijpen. Nu rest ons enkel nog te hopen dat de Britten snel de oversteek maken naar het Europese vasteland. Wij weten alvast waar we zullen staan: op de eerste rij.
Ontdek “Restless in Bloom”, ons favoriete nummer van Restless in Bloom in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
