De Ierse muziekscène blijft de laatste jaren opvallend rijk aan nieuwe namen die grenzen tussen genres vlot laten vervagen. Ook THEATRE uit Limerick past perfect in dat plaatje. Een vijftal rond Maeve O’Shea (zang), Oscar Halpin en Dara Gooney (gitaar), Gerry Sheil (bas) en Sean Storan (drums), dat etherische rock koppelt aan een voorliefde voor folk. In eigen contreien wist de band reeds talloze harten te veroveren, al bleef het hier nog behoorlijk stil rond de groep. Daar zou wel eens snel verandering in kunnen komen, want vandaag krijgen we met debuut ep Incarnate het eerste grote werk voorgeschoteld.
Wat mysterieus getokkel zet meteen de toon voor de komende twintig minuten. THEATRE is niet de band waar je terechtkunt voor vrolijke sferen en bloemrijke gitaarlijntjes. Integendeel: de groep creëert een duister universum en sleurt je daar onverbiddelijk in mee, alsof er geen ontsnappen mogelijk is. Te midden van die beklemmende duisternis fungeert het stemtimbre van frontvrouw Maeve O’Shea als een leidraad die ons door het donkere landschap voert. “Gaudete” vormt de perfecte bitterzoete opener van Incarnate: donker, maar tegelijk ook etherisch en dromerig. Alsof we door een halfvergeten droom dwalen. Een surrealistisch geheel, gevormd door zwevende melodieën, sluimerende spanning en een voortdurend gevoel van ongrijpbaarheid.
Met “You Are” laat THEATRE meteen een andere kant van zichzelf horen, zonder daarbij ook maar een greintje van zijn eigenheid te verliezen. De bonzende gitaren slaan in als bliksemschichten, terwijl de vocals ons opnieuw moeiteloos in hun ban houden. We vallen misschien in herhaling, maar het blijft onmogelijk om niet stil te staan bij de indrukwekkende stem van Maeve O’Shea. Haar bereik, kracht en emotionele zeggingskracht tillen elk nummer naar een hoger niveau, al doet ze dit zonder ooit het instrumentale geheel in de schaduw te duwen. Ook “Messiah” verkent die hardere, scherpere kant van de band. Het nummer klinkt venijniger en beklemmender, als een wurggreep die zich langzaam maar onverbiddelijk aanspant. Er is geen ruimte voor ademhaling of ontsnapping, THEATRE houdt de spanning strak in de hand en laat geen moment los. Voor het eerst krijgen we bovendien achtergrondzang van gitarist Oscar Halpin te horen, wat voor een frisse dynamiek zorgt en het geheel extra diepgang meegeeft. Ondertussen kronkelt een zwoele baslijn door het nummer heen en nestelt die zich moeiteloos onder onze huid. Dansbaar kun je “Messiah” bezwaarlijk noemen, maar bassist Gerry Sheil weet met zijn meeslepende, golvende spel toch een onweerstaanbare aantrekkingskracht op te roepen.
“Black Swan” lijkt in eerste instantie, wanneer je de verschillende lagen van elkaar afpelt, opmerkelijk eenvoudig opgebouwd. Net daarin schuilt echter de kracht van het nummer. Het onverstoorbare tempo, de repetitieve ritmes en de pulserende baslijn werken haast hypnotiserend en trekken ons langzaam maar zeker mee in een trance. Zonder grote gebaren of plotse uitbarstingen groeit het nummer organisch van iets fragiels en ingetogen naar iets monumentaals en meeslepend. Er is geen agressie of woede nodig om indruk te maken, de spanning zit volledig vervat in de gestage opbouw en de zelfzekerheid die het vijftal bij elke noot uitstraalt.
Slechts twee maanden geleden werd “The Fall” uitgebracht als debuutsingle en dat was er ene die ons meteen omverblies. De kracht van “The Fall” zit in de contrasten die naadloos in elkaar overvloeien. De dromerige strofes bouwen een bijna gewichtloze sfeer op, alsof het nummer zich even boven de grond afspeelt. Maar die rust is slechts tijdelijk. De bombastische refreinen slaan in met een indrukwekkende intensiteit en trekken de luisteraar genadeloos terug naar beneden, alsof je na een moment van verheffing plots als een baksteen uit de lucht valt. Het is precies die wisselwerking tussen zweven en storten die het nummer zo beklemmend en verslavend maakt. “The Fall” laat een laatste, pakkende indruk achter die nog lang blijft nazinderen.
Incarnate vormt een debuut van uitzonderlijk hoog niveau. THEATRE levert een ep af waar alleen maar met lof over gesproken kan worden. De band bouwt een volledig eigen klankwereld en werkt die met opvallende precisie en detail uit tot iets wat moeiteloos de grenzen van het aardse lijkt te overstijgen. Het resultaat voelt minder als een verzameling nummers en meer als een uitgewerkt universum waarin alles met elkaar verbonden is. Voeg daar een werkelijk uitzonderlijk stemgeluid aan toe, en je hebt iets wat dicht in de buurt komt van goud. Wat daarbij meteen opvalt, is hoe zorgvuldig THEATRE omgaat met de balans tussen vocalen en instrumentatie. De stem van Maeve O’Shea krijgt alle ruimte om te ademen en te domineren waar nodig, maar nooit ten koste van het muzikale fundament. Tegelijk wordt de instrumentatie nooit herleid tot louter begeleiding. Beide elementen bestaan in een voortdurend evenwicht, waarbij ze elkaar niet alleen ondersteunen, maar actief optillen. De vocalen vormen vaak het emotionele ankerpunt van de nummers, terwijl de instrumentatie, soms subtiel, soms uitdrukkelijk aanwezig, voortdurend blijft bouwen aan spanning, diepte en dynamiek. Er is geen sprake van een eenzijdige focus op een sterke frontvrouw; eerder ontstaat er een wederkerige wisselwerking waarin zang en instrumentatie elkaar voortdurend versterken. De muziek tilt de stem naar een hoger niveau, terwijl de stem op haar beurt de muziek extra lading en urgentie geeft. Het is precies in die symbiose dat Incarnate zijn kracht vindt.
Als we één ding kunnen aanraden, dan is het wel om deze band zo snel mogelijk live aan het werk te zien. Koop je tickets voor AFF zolang het nog kan, want voor je het weet staat THEATRE niet langer op de kleinere podia.
Ontdek “Messiah”, ons favoriete nummer van Incarnate in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
