Als tiener won ze de allereerste editie van The Voice Kids in ons land, maar het is haar deelname aan de volwassen versie van dat format bij onze zuiderburen dat Mentissa op de kaart zette. De Belgische gooide hogen ogen in het team van Vianney en hoewel de overwinning niet voor haar weggelegd was, betekende het wel het begin van haar professionele carrière. Pendelend tussen ons land en de Franse hoofdstad schreef ze haar eigen nummers die later het levenslicht zagen op La Vingtaine. Een nominatie tot zomerhit met haar “Mamma Mia” en een deelname aan Eurosong later, is Mentissa klaar om haar tweede langspeler de wereld in te sturen. We konden reeds proeven van onder meer de titeltrack en “Désolée”, maar een eerste luisterbeurt leert al snel dat Enfants difficiles vooral in zijn geheel beluisterd dient te worden.
Een opgewekte en hoopvolle melodie kondigt het begin van Enfants difficiles aan. “La chanson d’amour” doet zijn titel meteen alle eer aan, want het hele nummer straalt liefde uit. Zowel in de delicate instrumentatie als de woordkeuze toont Mentissa dat ze het onderwerp met de nodige zorg onder de loep neemt. Het resultaat is een sterk begin van die moeilijke tweede plaat waarom de artieste vooral moet bewijzen dat ze haar eigen sound heeft gevonden. De zachte klanken maken echter al gauw plaats voor een meer catchy melodie op titeltrack “Les enfants difficiles”. Terwijl het tempo opgedreven wordt, wordt eveneens duidelijk dat we een heel ander album krijgen dan debuutplaat La Vingtaine.
Groots wordt het ook op “Aimer quand même”, al duurt het even voordat de song zijn volle potentieel bereikt. Wat klein en melodieus begon, wordt steeds meer voortgestuwd door de drumklanken. Een catchy refrein toont Mentissa van haar meest poppy kant zonder in al te veel clichés te trappen. De song heeft door zijn dynamische verloop een groot hitpotentieel, maar voelt tegelijkertijd heel kwetsbaar. Een beetje zoals de liefde. Dat emoties een grote rol spelen op Enfants difficiles lijkt een evidentie en toch slaagt Mentissa erin om deze telkens weer op een andere manier te belichten. Dansbare klanken maken plaats voor een rustiger geluid op “La fille de ma mère”. De intieme ballade laat de songwriting op de voorgrond treden, terwijl het walsachtige ritme het geheel van een warm jasje voorziet.
Waar de ene song een paar luisterbeurten nodig heeft om helemaal te overtuigen, doet de andere dat nog voor het eind van het nummer. Daarmee lijkt de artieste zowel op korte als lange termijn te investeren in haar project en dat loont duidelijk. We krijgen een opvallend gedurfder, meer energiek album te horen dat nog steeds helemaal Mentissa klinkt. Voor “Fais-gaffe à toi” lijkt ze zelfs even inspiratie gehaald te hebben bij Charlotte Cardin. De song vertoont een eerder duister randje en klinkt niet alleen meeslepend, maar ook als zonnestralen die zich een weg banen door een donker wolkendek.
Na “Encore”, waarop Mentissa het tempo met haar stem controleert en er gespeeld wordt met de overgang van een dansbare melodie naar zachte strijkers, lijkt het allemaal wat te vertragen. De grote kleppers zijn gepasseerd, maar dat betekent niet dat we de songs zomaar moeten klasseren. Het lijkt er eerder op dat de artieste de titels die net wat meer tijd nodig hebben, voor het einde heeft bewaard. Zo maakt de gitaar steeds meer zijn intrede en voelt het allemaal net een tikkeltje intiemer aan. Afsluiter “Qu’attendez-vous de moi” trapt af met voorzichtige pianoklanken en krijgt een engelachtig randje door de meerstemmige zang. Daarvoor schakelde ze de hulp in van Alice on the roof, wat resulteert in een mooi duet maar als afsluiter nét een tikkeltje pit mist. In essentie is er niets verkeerds aan, verre van zelfs, maar er mocht gerust iets meer buiten de lijntjes gekleurd worden.
Die oh zo moeilijke tweede plaat blijkt voor Mentissa een verzameling liedjes te zijn die de deur wagenwijd opent richting de toekomst. Volwassen, speels, romantisch en emotioneel baant de artieste zich een weg doorheen de obstakels van het leven en nodigt ze ons uit ten dans. Waar La vingtaine nog voorzichtig aftasten was, duikt ze nu blindelings in het diepe en dat loont. Enfants difficiles toont een artieste die klaar is om de wereld te overtuigen van haar kunnen, want of ze nu een ingetogen gitaarsong brengt of net alle registers opentrekt op een catchy popsong: Mentissa staat er!
Deze zomer kan je Mentissa aan het werk zien op LaSemo, Baudet’stival en Dranouter. In het najaar in het de beurt aan de zalen met haltes in het Koninklijk Circus op 15 oktober, Théâtre Royal in Mons op 9 december, de Antwerpse Roma op 10 december en ten slotte OM te Luik op 11 december.
Ontdek “Fais-gaffe à toi”, ons favoriete nummer van Enfants difficiles, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
