Rijzende ster Violet Grohl is klaar om haar debuutalbum op de wereld los te laten. De Amerikaanse zangeres haalde haar rockattitude uit haar stamboom. Dit van haar vader Dave, ook wel gekend van Foo Fighters. Ware het niet dat het laatste wapenfeit van de band van vader Grohl ons niet volledig kon bekoren. De hoop voor de rockmuziek ten huize Grohl ligt nu dus bij oudste dochter Violet. Dat ze al goed bezig was, is een understatement. Van debuutsingle “THUM” tot bij laatste voorsmaakje “Cool Buzz” liet Grohl ons genieten van hevig gitaargeweld met een stem om van te smelten. Toch was het “595” die er het meest uitsprong met zijn harde, maar toch aanstekelijke kant. Live doet ze het dan voor de eerste keer in ons land op Pukkelpop deze zomer.
Grohls debuut valt in het algemeen in een paar woorden te beschrijven: mysterieus, nonchalant, hard en gewoonweg cool. De baslijn op “Cool Buzz”, de innemende opbouw van “Applefish” en de oorwurm hook van “595” bevestigden dit al op voorhand, maar nummers als “Bug In The Cake” en “Often Others” tonen aan dat de onuitgebrachte songs ook de moeite zijn. Deze vormen elk een energiek geheel met dat donkere hardrocklaagje dat erbovenop glinstert. Grohl heeft op de plaat haar eigen stijl al mooi uitgewerkt en zette die dan voor elk nummer mooi naar haar hand.
Met elf relatief korte nummers maakt Grohl er geen Bijbel van qua lengte, maar zorgt ze ervoor dat elk nummer, binnen de voorgenoemde stijl, toch blijft plakken. Je krijgt uiteindelijk zo’n album waarbij er niet veel nummers expliciet uitsteken, maar waar je er ook bijna geen zou overslaan. Grohl piekt niet, maar blijft constant in kwaliteit.
Waar de meeste nummers heel snel en energiek zijn, brengen doorheen de plaat “Mobile Star” en “Pool Of My Dreams” wat meer rust in het geheel. Deze vallen daardoor enigszins uit de toon. “Mobile Star” steekt dan qua productie wel goed in elkaar, maar mist het edgy randje dat de andere nummers naar boven trekt. Het is dan vooral de andere die overtuigt, doordat de zang van Grohl wat meer doorkomt dan op de rest van de plaat, wat voor extra overtuigingskracht zorgt. De mysterieuze laag kan er wel voor zorgen dat de twee niet te ver van de rest liggen.
Het is dan afsluiter en hoogtepunt “Plastic Couch” die het geheel rond maakt. Tevens ook het langste nummer van de plaat begint ook rustig en relatief zacht. Dit op een muzikaal ietwat voorzichtige manier met toch de innemingskracht van Grohls stem. Toch willen we het niet volledig met de vorige twee rustige exemplaren vergelijken; er wordt namelijk opgebouwd naar een instrumentaal eindstuk dat aansluit op het begin van het nummer met toch het nodige pit. Zonder dat Grohl hier hoeft te zingen, grijpt het nummer je mooi vast bij het nekvel en zorgt het voor de juiste beleving
Met “Be Sweet To Me” weet Violet Grohl rock te maken zoals het de dag van vandaag hoort te zijn. Daarvoor verwijzen we graag terug naar de korte samenvatting in alinea twee, want meer dan die aspecten hoeft het toch ook niet te zijn? De nummers houden onze aandacht vast en nemen ons mee in het mysterieuze universum dat Grohl creëert met de plaat. Voor een debuut weet de zangeres er dus zeker te staan. Dat de Grohl-genen er iets mee te maken hebben, sluiten we niet uit. Waar we wel zeker van zijn is dat papa Dave volgens ons enkel maar trots kan zijn.
Violet Grohl staat op 23 augustus op Pukkelpop.
Ontdek “Plastic Couch”, ons favoriete nummer van Be Sweet To Me, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
