© CPU – Jitte Davidson (archief)
Je hebt bands die het etiket ‘veelbelovend’ opgekleefd krijgen en dan heb je Bleech 9:3. Terwijl 2026 nog niet eens halfweg is, stonden de vier Ieren al voor de derde keer op een Belgisch podium. Eerst als voorprogramma van DEADLETTER, een paar weken later als opwarmer voor Keo in Trix. En of ze indruk gemaakt hebben! Alle tickets voor hun eerste headlineshow in Trefpunt waren in een mum van tijd uitverkocht. Alsof het momentum hen vooruitduwt zonder dat ze zelf goed lijken te beseffen hoe snel het allemaal gaat. Vorige week verscheen bovendien hun debuut-ep via Polydor (Universal), een visitekaartje dat vijf straffe rocksongs herbergt. De lat? Die legden ze meteen op borsthoogte. Wat is de formule die Bleech 9:3 zo onweerstaanbaar maakt? Als je het ons vraagt, is het antwoord duidelijk: authenticiteit, een sterke livereputatie en bakken attitude. De vergelijkingen met Nirvana werden her en der gemaakt, al zagen wij in Gent gisterenavond toch veel parallellen met landgenoten Fontaines D.C. en Wunderhorse. Al moet Bleech 9:3 vooral zijn eigen weg zoeken en zien waar die de band brengt.
Efex mocht de avond openen met een korte set vol new wave- en postpunkinvloeden. Het Antwerpse trio stak heel wat variatie in de set, waardoor we niet altijd goed konden volgen. De afwisseling tussen bassist en gitariste voor de vocale plichten was een goeie zet. Wat vanaf de eerste noot ook opviel, was de aanwezigheid van het basgeluid. Zoals wel vaker bij een driemansformatie, krijgt de bas een iets prominentere rol. Terwijl de gitaarlijntjes voorzien waren van een soort jeugdige slordigheid, deed dat niks af aan het geheel. In songs als “Angels” liet de band duidelijk horen hoeveel potentieel er aanwezig is. Af en toe viel alles mooi samen en zag je flarden van dat talent. Toch bleef het gevoel hangen dat de groep nog zoekende is naar echt sterke, volledig uitgewerkte songs. Veel ideeën zaten goed, maar zelden groeide een nummer uit tot iets dat echt bleef nazinderen. Wat overbleef, was vooral een beloftevolle eerste indruk van een band die duidelijk talent bezit, maar nog niet volledig weet hoe dat potentieel maximaal benut kan worden.
Vanaf de eerste seconden maakte Bleech 9:3 duidelijk dat Trefpunt geen veilige plek zou worden voor wie op zoek was naar vrijblijvend gitaarvertier. “Jacky” schoot scherp uit de startblokken met fluitende gitaren en zanger Barry Quinlan, die meteen duidelijk maakte dat het hem menens was. “No Surprise” volgde na enige aarzeling, maar het geluid zat direct loepzuiver in de mix. Het zou niet de laatste keer zijn dat ze de melodie onder een vette laag gitaargeweld verstopten. Net daar lag de subtiliteit en vakkunde: die melodie af en toe van onder die laag laten bovenkomen. Veel tijd kreeg het publiek niet, want met “Cannonball” volgde alweer een hitje van de ep. De mokerslagen die de band als geheel afvuurde, gaven het optreden iets destructiefs.
Wie zegt dat de jeugd zich niet meer boeit voor gitaarbands, moest toch even kijken. De eerste rijen waren gevuld met jonge meisjes en jongens. Dat die er niet toevallig waren, bleek bij de intro van “Underrated”. Quinlan testte voorzichtig hoe het met de kennis van de teksten gesteld was. De blik op zijn gezicht verraadde dat hij snel gerustgesteld was. Mochten we niet beter weten, dan hadden we gedacht dat Bleech 9:3 een doorwinterde band was, maar het toonde alweer aan hoe snel het gaat voor de Ieren. Onbezonnen is het allemaal niet, maar soms voelt het aan alsof ze niet volledig beseffen hoeveel potentieel er in hun songs verscholen zit. Tussendoor dook de frontman nog even de pit in om eigenhandig de moshpit op gang te trekken. Al vergiste hij zich wat later door België en Nederland door elkaar te halen. Dag 82 van de tour eiste blijkbaar zijn tol. Niemand reageerde verontwaardigd, integendeel: de fout werd liefdevol weggewuifd. Er volgde wel een belofte dat ze dit jaar sowieso nog terugkeren naar België.
Niet alles verliep vlekkeloos. Tijdens “Mysystem” verloor de band af en toe de controle over de balans. De dissonante gitaren trokken zo hard aan het nummer dat de vocals niet altijd toonvast overeind bleven. Maar daar schuilde weer dat randje dat Bleech 9:3 een interessante band maakt: een groep die graag eens buiten de lijntjes kleurt. Bleech 9:3 probeert niet perfect te klinken en precies daarin schuilt hun kracht. Tegen de tijd dat “Ceiling” de set afsloot, bleef vooral één gedachte hangen: je staat ernaar te kijken en beseft meteen dat zij het hebben. Alleen werpt de vraag zich dan direct op: wat komt hierna? Het talent druipt ervan af. Treden ze in de voetsporen van Fontaines D.C. of verdwijnen ze geruisloos in de krochten van de muziekgeschiedenis? Op avonden als deze lijkt die eerste optie plots wel gevaarlijk realistisch.
