All Them Witches heeft zichzelf in de afgelopen dertien jaar nooit laten vastpinnen op één genre. Blues, psychedelica, stonerrock en southerninvloeden vloeien al sinds debuutplaat Our Mother Electricity moeiteloos in elkaar over, zonder dat de band daarbij ooit zijn identiteit verliest. Toch liet nieuw werk na het sterke Nothing as the Ideal uit 2020 opvallend lang op zich wachten. Met House of Mirrors keert het viertal uit Nashville eindelijk terug, en dat na een periode waarin het voortbestaan van de band allerminst vanzelfsprekend leek. Na het vertrek van drummer Robby Staebler in 2024 leek All Them Witches zelfs even op een dood spoor te belanden, tot Christian Powers achter het drumstel kroop en de motor opnieuw aansloeg. Die hernieuwde energie sijpelt duidelijk door in House of Mirrors. Volgens gitarist Ben McLeod draait het album meer dan ooit rond de onderlinge chemie binnen de band, en precies dat blijft de grootste sterkte van All Them Witches. Geen enkele riff, groove of psychedelische uitspatting voelt ooit als een individuele showcase. Alles draait om samenspel.
Opener “Red Rocking Chair” zet meteen de toon. Slepende baslijnen, gruizige gitaren en de kenmerkende stem van Charles Michael Parks Jr. trekken de luisteraar langzaam een donker, hypnotiserend universum in. Met een speelduur van ruim zes minuten is het geen voorzichtige binnenkomer, maar wel eentje die perfect samenvat waar All Them Witches al jaren in uitblinkt. De spanning langzaam opbouwen tot nummers haast tranceachtig aanvoelen.
Toch weigert House of Mirrors zich vast te rijden in loodzware stonerrock. “Aethernet” schuift verrassend dicht richting southern rock en americana, met een warmere, bijna akoestische benadering die de Nashville-roots van de band meer dan ooit blootlegt. Halverwege mag Christian Powers zich bovendien meteen onderscheiden met een subtiele maar doeltreffende drumuitbarsting, waarmee hij bewijst geen simpele vervanger van Staebler te zijn. Elders trekt de band dan weer volop de kaart van groove en dynamiek, zoals op het energieke “Hold Up, Say What”, waar gitaar, bas en drums voortdurend om elkaar heen blijven cirkelen zonder ooit de controle te verliezen.
Die veelzijdigheid houdt de plaat interessant, al zorgt ze hier en daar ook voor subtiele frictie. House of Mirrors beweegt zich voortdurend tussen groovende stonerrock, psychedelische uitspattingen en warmere, meer southerninvloeden, waardoor het geheel nooit in een duidelijke stijl blijft hangen. Vooral “Turn On The Light” wijkt daarbij iets sterker af van de rest. Het is zonder twijfel een sterke, soepel groovende track, maar de strakkere, gepolijste productie zet hem net iets verder af van de organische rauwheid waar All Them Witches doorgaans in grossiert. In plaats van een dissonant wordt het eerder een stijlvol zijspoor binnen een album dat net leeft van zijn schakelmomenten.
Afsluiter “Saturn Song” zet dat beeld nog één keer kracht bij. De track opent ingetogen en bouwt langzaam op in de typische All Them Witches-structuur, met uitgesponnen gitaren en lange uithalen van Charles Michael Parks Jr. Het resultaat is vertrouwd en aangenaam, maar opnieuw sluipt er een zekere gepolijste productie doorheen die de spontaniteit net iets tempert. Het is geen baanbrekende afsluiter, maar wel een consistente: een nummer dat de plaat niet heruitvindt, maar rustig laat uitademen.
Toch doet dat weinig af aan het eindresultaat. House of Mirrors voelt minder explosief of avontuurlijk aan dan zijn voorgangers, maar compenseert dat met maturiteit, focus en een hernieuwde groepsdynamiek. De band klinkt hechter, gecontroleerder en bewuster van zijn sterktes, zonder de typische hypnotische onderstroom te verliezen die All Them Witches altijd heeft gedragen. House of Mirrors is daarmee geen heruitvinding, maar wel een bevestiging van een band die na een onzekere periode opnieuw rechtstaat en vooral klinkt alsof ze weer precies weet waar ze naartoe wil.
Voor wie de Amerikanen live wil zien, zal je naar de festivalweides van Rock Werchter en/of Down The Rabbit Hole moeten gaan. Succes gegarandeerd!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Starting Line”, ons favoriete nummer van House of Mirrors, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
