Na regen komt zonneschijn: het is de keuze waar de Extrema-liefhebber zich de afgelopen drie jaar aan optrok. De afgelopen drie dagen beloonden de weergoden de organisatie eindelijk met een zonovergoten weekend, na de plensbuien van de afgelopen edities. Hun vaste afspraak tijdens het pinksterweekend leverde niet alleen beter weer op, maar ook een hernieuwd festival: nieuwe paden werden gelegd, het gras opnieuw ingezaaid, podia vernieuwd en gedraaid, en dansvloeren gelijk getrokken. Vooral dat laatste bleek een opvallende verbetering, want vooral bij District 1 was de hoop zand in het midden van de dansvloer de afgelopen jaren toch een storende factor. Wij gingen het zelf ontdekken op Pinksteren, en verloren naast een paar liters zweet ook de weg naar de grote namen, die iets minder prominent aanwezig waren dit jaar.
Van het ene weeruiterste naar het andere, want dit jaar was het bij binnenkomst bakken en braden in de zon. Onze muziekpapillen werden gelukkig bij Filston aan District 3, maar de kudde dansende schapen die zich al verzameld had op het kleine plakje schaduw was al te groot. Bij gebrek aan schaduw elders gingen we de koelte van District 5 opzoeken, waar Addam en even later Maxi Meraki ons een vakantie in eigen land bezorgden. De melodische techno deinde al zachtjes door de gemoedelijke open tent, waar wit en licht de dresscode vormden. In een vrij onbekende mix aan tracks waren “Billie Jean” en “Back To Life (However Do You Want Me)” – nog wat vroeg, we bleven graag nog even in de escapistische festivalsfeer hangen – de kapstokjes waaraan de mannen hun set ophingen. Zo stroomde het volk stilletjes aan toe, om zich tussen de glasramen aan zijn eerste zondagse danspasjes te wagen.
De grootste make-over situeerde zich aan District 1, waar de stage een hele nieuwe look kreeg en waar Winson zoals de traditie het voorschrijft de hardste beats van het festival door de boxen stuurde. Op vlak van intensiteit dan toch, want het volume liet wat te wensen over als je niet middenin de tent stond. Gelukkig koos hij voor de wat commerciëlere route en konden we zonder enige moeite wel “Where Have You Been” en “Somebody That I Used To Know” tussen de kicks heen onderscheiden. Het is het typische recept van de TikTok-dj, zoals hij er een is, maar hij trekt er wel een volle tent mee. De bereidingswijze an sich is dus verre van baanbrekend, maar hij weet er wel de sfeer mee in de tent te krijgen. Al kan de tent volgend jaar best toch terug wat anders gepositioneerd worden, zodat de sonische overlap met District 2 weggewerkt wordt.
Het trekt ons toch maar richting het tweede podium. De jonge Silva Bumba staat daar als opkomend talent op een mooi vroeg avondslot en gebruikt die timing door een eigentijdse draai te geven aan klassieke clubbeats. Manchester staat al wel langer bekend als een van de belangrijkere pilaren in die subsector, en dat bewijst de jongeman door UKG te draaien waarvan net wat minder makkelijke te happen valt, maar die wel mooi resoneert met de dalende zon en de steeds drukker wordende weide. Desondanks laat hij geen onuitwisbare indruk na, omdat de laatste druppels energie die de emmer doen vollopen ontbreken.
Een uitstapje naar het bos op zondag is altijd fijn; is het niet met de familie, dan wel met vrienden op De Plas. Zodoende is het tijd voor een wandeling naar District 6, waar Sezer Uysal voor anderhalf uur het mandaat van boswachter heeft gekregen. Hij pakt het wat tribaler aan, met kalme deep house die af een toe een uitschuiver maakt richting tech. De Turk bewijst zich al een goed opbouwer, al is de apotheose er niet altijd eentje van de nagel op de kop. Wat dat wél is, is de afwerking van dit podium. Het boshutje schoof enkele meters op en boven ons hoofd verscheen tussen de bomen een half hoogteparcours, met een wirwar aan klimladders. Met een vorderende set en steeds meer rake dropjes wist Uysal tegenover het begin dan toch enkele trapjes in onze waardering te klimmen.
En dan waren de laatste drie uurtjes al aangebroken en stonden we plots voor moeilijke keuzes, want alle favorieten stonden opgehokt binnen dat tijdslot tussen negen en twaalf. Wordt het Pegassi, Sam Paganini of Sonny Fodera? En sluiten we af met Fantasm, Interplanetary Criminal of Kevin De Vries? In eerste instantie kozen we voor een vertrouweling, een cultheld in het Belgische circuit, die luistert naar de naam Pegassi. Hoe moeilijk het ook is, aan zijn cowbells valt moeilijk te weerstaan. Met zijn orkestrale intro van “227 kg” was de toon gezet, al had de man het toch moeilijk om het stevig volgelopen plein mee te laten op zijn flukse hardhousebeats. Het gebrek aan herkenbare tracks zou daarmee te maken kunnen hebben, want de Antwerpenaar koos voor een atypischere, selectievere set dan we van hem gewoon zijn. Mede daarvoor voelde de tunnel soms iets te nauw aan, al spotten we tussen het kluwen aan onbekende muziek wel enkele zuivere pareltjes. Bleven ons voornamelijk bij: toch weer een nieuw koebelnummer, ondanks dat hij er semi-officieel vaarwel tegen zei, dat sterk refereerde aan “Children” van Robert Miles, en een simpelere, vloeibare en donkere beat die hij animeerde met een tof trompetdeuntje. En oh ja, “227kg”, want dat speelde de Sweet Nothing-labelbaas voor de leut nog een keertje.
Voor de afsluiter kozen we voor twee namen die niet via hun draaitafels, maar misschien wel in jouw hoofd een belletje doen rinkelen. Aan District 3 stond Claptone geprogrammeerd, die via zijn gekend gouden pestmasker ontsnapte aan de geur van het meurende gras – een gevolg van drie dagen wandelend volk met het effect van een pletwals op een fris aangelegd grasland. De zon was intussen andere oorden gaan opzoeken en zo daalde de donkerte neer over het terrein, maar de Duitse techhouseproducer bracht kleur met een opbeurende mix van onbekende ritmes en af en toe een gekende vocal. “NUEVAYoL” was daar zo eentje van; een nummer waarmee Bad Bunny de laatste maanden ook de dansvloer verovert. Meer van dat bij Kevin de Vries, een Duitse technokracht die als lid van de Afterlife-familie de euforie van trance combineert. Warme bassen waren ons deel, en dat in het mooie decor van District 4; voor ons nog altijd de mooiste stage van het festival. Met teksten van Swedish House Mafia en de John Summit-remix van “Sweet Disposition” trok hij de nieuwsgierige voorbijganger de kuil in, om hen met “Metro” definitief binnen te harken.
Extrema Outdoor kondigde op het festival zijn volgende editie al aan, die traditiegetrouw in het pinksterweekend plaatsvindt. Volgend jaar valt dat op 14, 15 en 16 mei en wie erbij wil zijn, kan aankomende donderdag (28 mei) al super early bird tickets kopen.
