Een van de mafste bands aller tijden is zonder tegenspraak Ween. Eigenlijk een duo, Mickey Melchiondo en Aaron Freeman, maar ze namen Dean Ween en Gene Ween aan als artiestennamen. En neen, het zijn dus geen broers. In de jaren negentig was het tweetal echt heel populair in de meest alternatieve muziekmiddens en dan vooral door die iconische lp Chocolate and Cheese uit 1994. Je wist nooit wat je op je bordje kreeg bij Ween. Opeens maffe disco, dan zware metal op een album als White Pepper, Zappiaanse weirdness op een plaat als The Mollusk of een set countryschijven op 12 Golden Country Greats. Je moet als papa of mama zijnde maar eens “Spinal Meningitis (Got Me Down)” opleggen! Je kijk nadien nooit meer met dezelfde ogen naar je kids!
Het is een dingetje tegenwoordig om een jubileum te vieren voor je plaat, dikwijls met nog een tournee er aan gebreid. Dertig jaar geleden kwam die countryplaat uit van Ween en “Bad Day in Brownsville” was nog op de plank blijven liggen, tot vandaag. En het is weer typisch Ween geworden, met name een nummer dat van alles en nog wat had kunnen zijn. Vooreerst is het een kort liedje geworden waardoor de twee Amerikanen het tempo heel hoog hebben gelegd. En jawel, we horen er enigszins de country nog in, maar dan wel aan een vaart zoals het loopje van de cartoonfiguurtjes Road Runner en Wile E. Coyote. Na een halve minuut zitten we opeens in een of andere drukke speelarcade uit de jaren tachtig en toegegeven, als je hierop een dansje weet te placeren, dan ben je een toptalent. We zijn zo blij als een peuter die een lolly heeft gekregen met dit liedje, joepie! Leve Ween!
Een herdenking van die plaat uit 1996, maar hier zonder optredens. We leven op hoop.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
