Buskers die uitgroeien tot een fenomeen dat de wereld rondtourt, het zou een film uit Hollywood kunnen zijn. Maar eigenlijk is het een film uit Edinburgh. In de straten van deze stad begon High Fade te busken in 2018. Ze brachten op bijzonder aanstekelijke wijze een mix van funk, rock en disco. En zoals dat dan gaat in deze tijden: een virale video van een optreden gaf de groep het duwtje in de rug om ook eens buiten Edinburgh de blijde boodschap van de heilige funk te verkondigen.
Na een gestage stroom aan singles, hun debuutalbum Life’s Too Fast en zowat 1500 optredens is er nu Twice As Nice. Een tweede album is altijd moeilijker dan het eerste, zo wordt wel eens gezegd, maar daar lijken de heren van High Fade zich niks van aan te trekken. Opener “Swamp” klinkt zoals de titel laat vermoeden: een mix van zompige rock en vuile funk, nog versterkt door een vette streep mondharmonica. De moerassen van het zweterige Louisiana springen ons zo voor de geest. Het beste hebben ze dan nog bewaard voor het einde: je denkt dat het nummer gedaan is, maar hey, daar trekt zanger-gitarist Harry Valentino een trage, loeizware riff op gang. We vermoeden sterk dat Pride & Glory wel eens opstond in de tourcamionet de laatste jaren.
“The Fly” draait de rollen vlotjes om. In deze instrumentale kopstoot heerst hyperkinetische funk, inclusief blazers, die rockt als de beesten. Nieuwe drummer Heath Campbell en ouwe getrouwe bassist Oliver Sentance zijn hun virtuoze zelve. ‘Wat zou Prince gedacht hebben van deze heren?’ vragen we ons plots af. Wat later rekent “The Jokes On You” (‘Haha-ha-ha’) fijntjes af met iemand die we niet kennen. Funk als weerwraak. Leuk is dat.
Om helemaal duidelijk te maken dat de groep in vergelijking met het debuutalbum een serieus tandje heeft bijgestoken in de afdeling heavy, is er “Sick Of Myself”. De riff is dan misschien een verbasterde “Even Flow”, het nummer hakt er lekker in. In die mate dat we ons beginnen afvragen waar die toegenomen agressie, om dat woord er dan maar op te plakken, vandaan komt. Persoonlijk zouden we zelf ook een beetje kregelig worden als we zo hard en zoveel zouden touren als hen.
Het trio “Time For A Cig (Twice as Nice)”, “Room 634” en “Black & Blue” zijn meer vintage High Fade: funky en catchy, meer met het hoofd knikken dan voluit headbangen. Daar zijn we op onze leeftijd ook blij mee. Uitsmijter “Dollar For The Bus” steekt het vuur terug aan de lont: een pure rock ’n roll-riff (zie ook Led Zeppelin), een orgeltje eronder en een heavy metal-solo van Valentino schoppen keet in ons hoofd.
Conclusie? High Fade heeft misschien wel een mooie niche voor zichzelf uitgevonden: heavy metal funk met stukjes classic en progressive rock. Pure schizofrenie? Natuurlijk. Maar net dat maakt het neig. (Gebruikt iemand dat woord nog, ‘neig’? Wij wel, alleszins.) In vergelijking met hun debuut is Twice As Nice een stuk coherenter en zeker heavyer. De 10 songs die op 31 minuten voorbijvliegen haalden op Spotify 250.000 streams na welgeteld één dag. Laat dit een tip zijn.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Sick Of Myself”, ons favoriete nummer van Twice As Nice in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
