Midden jaren negentig kende België een ware explosie van metalcore. De brokstukken vlogen alle kanten uit, maar de bands die de zwaarste impact maakten, vonden we vooral in West-Vlaanderen. Congress en Liar ontpopten zich tot de vaandeldragers van de H8000-scene. Good Life Recordings bood lokale artiesten een thuisbasis, en zowat elke week viel er ergens in het land, van Bissegem tot Dilsen-Stokkem, een show mee te pikken waar je die bands aan het werk kon zien. Tussen al dat lokale geweld doken ook enkele Amerikaanse groepen op. Morning Again behoorde zonder twijfel tot het kruim van die internationale lichting. Hand of Hope groeide uit tot een mijlpaal voor Good Life en staat vandaag nog steeds als een huis. Wie zich door de bezettingswijzigingen op Wikipedia worstelt, is wel even zoet met scrollen. Toch kende de band amper drie zangers, waarvan de eerste, César Morales, gerust als een voetnoot mag worden beschouwd. Vaste zanger sinds eind 1996, Kevin Byers, moest gisteren verstek laten gaan aan de Oudaan om medische redenen. Zijn vervanger geniet echter een haast mythische status binnen de hardcorewereld. Alles wees erop dat dit een ritje richting een roemrijk verleden zou worden. Gisteren kreeg dat verleden een onverwachte epiloog: de eerste Belgische zaalshow sinds 1998, én belangrijker nog, de eerste échte show met Damien Moyal achter de micro sinds 1996. Dat zijn bijdrage op Ieperfest in 2014 volgens de band zelf nooit officieel was, gaf deze avond een haast mythisch randje.
Met “Turning Over” koos het vijftal uit Florida voor een opener die geen gevangenen neemt. Een klassieker, een dijk van een binnenkomer, al had het publiek even tijd nodig om de motor op gang te trekken. De eerste lichamen wiegden voorzichtig, maar bij opvolger “Stones” brak de eerste moshpit onvermijdelijk open. Wanneer de band “Not By Birth” inzette, was elke vorm van terughoudendheid verdwenen: de microfoon verdween in het publiek, kelen werden getest en voor het eerst ging er een zweem van jeugdsentiment door de zaal. Wanneer Moyal erna het woord nam, oogde hij oprecht aangedaan. Je voelde dat dit geen verplichte reünie was, maar een zichtbaar oprechte hereniging. Zijn stem klonk trouwens verrassend soepel, toegankelijker dan die van Kevin Byers, minder zwaar, maar daardoor niet minder doeltreffend. De gitaren daarentegen bleven compromisloos zwaar en hielden vast aan die typische, ietwat korrelige klank van weleer. Al liet de mix het soms afweten: een storend gezoem tussen de nummers en een geluid dat niet altijd mooi in balans zat, haalden af en toe de scherpte uit het moment.
“To Die a Bitter Death” fungeerde als detonator: plots stond de zaal in lichterlaaie. “Uncivil Hands” trok die lijn door en kreeg de hele ruimte aan het zingen, alsof iedereen collectief terugkeerde naar een jeugd die inmiddels al enkele decennia achter hen lag. Maar net daar sloop ook een zekere ontnuchtering binnen. Waar vroeger de energie veel verdoezelde, viel het nu op dat er niet altijd even strak gespeeld werd. Nummers als “Uncivil Hands” blijven overeind door hun intensiteit, maar de grillige structuren verraden ook dat ze ooit vooral op instinct dreef. Die jeugdige furie, bij zowel band als publiek, bleek intussen onvermijdelijk afgevlakt. Naar het einde toe verloor de set wat samenhang: de Slayer-achtige metalriffs verzopen in een zee van gitaarnoise en de drums wankelden af en toe in tempo. Het was de eerste halte van een korte Europese tour en dat voelde je; een extra repetitie was misschien geen overbodige luxe geweest. Zeker wanneer je zag dat Moyal bij “Dictation of Beauty” even zijn tekst vergeten was.
Toen de frontman een cover aankondigde, ging er even een ongemakkelijk gevoel door ons lijf: wat kan een band als Morning Again zich permitteren zonder haar identiteit te verloochenen? Maar de keuze voor “Born of You” van Culture bleek een veilige keuze die perfect paste binnen het muzikale DNA, al bleef de respons eerder lauw. Dat veranderde gelukkig bij afsluiter “God Framed Me”. Daar brak de dam alsnog: de moshpit opende zich volledig, stemmen schreeuwden zich schor en ergens vloog effectief een lichaam door de lucht. Voor een paar minuten leek het alsof de jaren negentig zich opnieuw ontvouwden in de kleine zaal aan de Oudaan. Maar de realiteit haalde ons snel weer in: dertig jaar laat zich niet zomaar wegcijferen. De nostalgie was tastbaar, maar ze bleef net dat; een echo van wat ooit was, geen herhaling ervan.
Setlist
Turning Over
Stones
Not By Birth
Dictation of Beauty
Hand of Hope
Martyr
Uncivil Hands
To Die A Bitter Death
Born Of You (Culture cover)
God Framed Me
