© CPU – Joost Van Hoey
Sommige bands verdwijnen even uit beeld zonder dat je ze echt vergeet. The Sheila Divine is er zo eentje. Met “Hurry Up” staat ze er echter weer, en dat met een nummer dat meteen juist aanvoelt. De Bostonse indierockband met frontman Aaron Perrino bouwde begin jaren 2000 een stevige reputatie op, vooral in Europa. Samen met onder meer drummer Shawn Harris en bassist Jim Gilbert vormt hij de kern van een band die nooit echt met trends heeft meebewogen, maar altijd trouw bleef aan dat melancholische, gelaagde geluid.
De eerste seconden zetten al de toon. Gitaren die rustig binnenkomen, drums die het tempo strak houden en die herkenbare stem die ergens tussen afstand en emotie zweeft. “Hurry Up” neemt zijn tijd, en dat werkt. Je wordt als luisteraar bijna vanzelf gezogen in het lied, zonder dat het zich ooit opdringt. Ook in de tekst zit dat dubbele gevoel. De titel doet anders vermoeden, maar echt haastig klinkt het nergens. Het gaat eerder over het gevoel dat je vooruit moet, terwijl je hoofd nog niet helemaal mee is. Over blijven hangen in iets, terwijl alles rondom je lijkt door te draaien. Het wordt nooit zwaar of dramatisch, maar net daardoor komt het binnen.
Wat vooral blijft hangen, is hoe goed alles samenvalt. Geen grote uithalen, geen geforceerde climax… gewoon een nummer dat precies weet wat het wil doen en dat ook doet. The Sheila Divine probeert hier niets te bewijzen, en misschien is dat net waarom het zo goed werkt.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
