Het is weer april. Een maand die voor veel steden geen al te bijzondere tijd is. Hier en daar moet er misschien eens rekening gehouden worden met een jaarmarkt, een verdwaalde rommelmarkt, een kermis die het dorpsplein drie dagen lang gijzelt of een plaatselijke koers waarvoor plots de helft van de straten dicht moet, maar veel gekker dan dat wordt het meestal niet. En dan heb je het Noord-Brabantse Tilburg, waar halverwege de maand de straten worden overspoeld door een menigte in het zwart, allemaal op pelgrimstocht naar hetzelfde donkere heiligdom. Jawel, het is weer een heel weekend lang Roadburn-tijd!
Net als de voorbije jaren begon ook deze editie van het boutiquefestival voor ons en vele nieuwsgierigen een dagje voor de officiële start. Tijdens The Spark op woensdag werden we al voorzichtig ondergedompeld in de sfeer die Roadburn de dagen nadien weer volledig zou overnemen. Dat begon rond kwart voor acht in een naar wierook ruikende NEXT stage, waar The Bird Experience de spits mocht afbijten. Nu waren we al vaker in de kleine zaal van 013 geweest, maar zelden, of misschien zelfs nooit, zagen we daar zoveel muzikanten tegelijkertijd op één podium gepropt staan als bij onze festivalopener.
Over de volledige breedte stond een scala aan instrumenten en muzikanten en dat leverde een broeierige geluidsmuur op waarin donkere blues en psychedelische soul elkaar moeiteloos vonden. Het was muziek die zonder problemen onder een grimmige western had kunnen schuiven. Eentje waarin een grauwe cowboy op het ritme van de instrumenten door een stoffig niemandsland sjokt om uiteindelijk in een saloon uit te komen waar niet geheel toevallig The Bird Experience stond te spelen. Het gaf meteen sfeer, zeker toen het tempo van hoog naar laag ging en de frontman ook nog eens bewees dat hij aardig met een mondharmonica overweg kon. Een enorm sterke start voor een weekend dat nog veel in petto had, maar daar bleef het woensdag niet bij.
Nee, de woensdag had nog meer bijzonders te bieden en wel een waar Europees debuut. Crippling Alcoholism mocht haar eerste show op Europese bodem komen spelen en dat zorgde er voor het eerst ooit voor dat we een rij zagen tijdens The Spark. Helaas werd die grote menigte niet volledig beloond voor het wachten, want de mix waarmee de groep op het podium kwam was niet echt om over naar huis te schrijven. Een stoomwals van rammelende goth-punk was het wel en de tracks van de recente succesplaat CamGirl beukten doorheen de zaal, wat onderaan de streep veel goedmaakte. Echt memorabel werd het debuut helaas niet, daarvoor zat er net iets te veel ruis op de lijn, maar een stevige brok was het zeker.
Stevig was het ook bij afsluiter Bad Breeding, dat Contempt bijna in zijn volledigheid kwam spelen. Waar we bij de voorgaande twee acts niet altijd even scherp in de gaten hadden welk nummer nu precies voorbij kwam, lag dat hier een stuk eenvoudiger. De Britten volgden netjes de chronologische volgorde van de plaat, met enkel uitzondering van “Retribution”, en dat zorgde ervoor dat we redelijk mee waren met welk oorlogsmiddel de groep aan kwam zetten.
Nog voor het geweld goed en wel losbarstte, liep frontman Chris Dodd al ijsberend over het podium om zichzelf op te peppen om vervolgens bij opener “Temple of Victory” er meteen stevig roepend in te vliegen. Ook bij de andere nummers van de plaat liet hij zijn longen het vuile werk oplossen, terwijl de band de vaart er continu in had zitten. De set duurde daarmee bijna op de seconde even lang als de plaat zelf, als we dan dat ene nummer niet meerekenen. Alsof de Britten thuis nog even met de stopwatch hadden geoefend om het toch netjes op tijd klaar te spelen.
Met “Contempt” sloot Bad Breeding net als op de gelijknamige plaat de set af en daarmee kwam The Spark ten einde. Net als altijd was het een korte aanloop, maar wel eentje die ons meteen klaar maakte voor de donkere pelgrimstocht die de komende vier dagen door Tilburg trekt. Eentje die vandaag op dag één een verrassend mainstream-karakter heeft, want met onder meer Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs en Cult of Luna staan er toch een paar namen op het programma die ook bij de niet underground-kenners een belletje doen rinkelen.
