© Corbino
The Fatal Flowers gaan op tournee! Na hun succesvolle clubtour in 2019 beklimmen ze deze zomer de festivalpodia. Geen nostalgie voor de roemruchte Amsterdamse gitaarband, maar er weer ouderwets tegenaan gaan. ‘Ik hoop wel dat we het deze keer droog zullen houden.’
We zitten midden in de Amsterdamse Jordaan. De kroeg oogt oer-Hollands en het is er luidruchtig gezellig. Het is een gedroomde plek voor een gesprek met zanger/gitarist Richard Janssen en gitarist Robin Berlijn. ‘En onze oude studio lag hier om de hoek, aan de Brouwersgracht. Die bestaat nog steeds. Zelfs het bordje hangt nog aan de deur.’ Met deze verwijzing brengt Richard ons weer even terug naar de jaren tachtig. Een tijd waarin The Fatal Flowers werden gezien als de vaandeldragers van de Amsterdamse gitaarscene. ‘De DDL studio (De Domme Lul) ziet er nog exact hetzelfde uit. Toen we begonnen, was het nog een kraakpand. We haalden materiaal uit containers en daar bouwden we onze oefenruimte van. We begonnen met een viersporen recordertje en uiteindelijk hadden we een hele studio. Daar repeteerden we ook in.’ Richard vertelt op een zachte toon, maar is Amsterdams direct en duidelijk. ‘Wij waren wel anders dan anderen. Popmuziek was in die tijd geen beroep. Dat was een hobby, vond men. In die sfeer van alternatief en kraakpand, was één avondje in de week repeteren voor anderen wel het maximale. Maar wij zaten de hele dag in die oefenruimte te spelen. Daar werd soms wel vreemd naar gekeken. Maar uiteindelijk word je zo wel beter dan de rest. Dat is logisch. Mensen zeiden ook vaak: ‘Wat een strakke band’, of zo. Zo strak waren we helemaal niet, maar het was wel goed op elkaar gearrangeerd. Het zat echt goed in elkaar.’
De Flowers brachten drie albums uit: Younger Days (1986), Johnny D. Is Back (1988) en Pleasure Ground (1990). ‘In Nederland hadden we wel het plafond bereikt. Uitverkochte clubtours, Paradiso en Pinkpop waren toen het hoogst haalbare. Je had toen nog geen Ziggo Dome of zo.’ Over de vrij ploselinge breuk in 1990 worden weinig woorden vuil gemaakt. ‘God besliste anders en daar hebben we vrede mee.’ We lachen om deze opmerking van Robin, mede ten teken dat het beter is om dit onderwerp te laten rusten. In 2019 kwam de band terug met een reünietour in het Nederlandse clubcircuit. Afgesloten met een gedenkwaardig optreden in ‘hun eigen’ Amsterdamse Paradiso. ‘We hadden toen echt het gevoel dat iets afgerond was. Zo van: ‘We hebben iets neergezet en dit was het’. We eindigden die avond met kinderen op het podium die we kenden. We gaven hen onze instrumenten en droegen het over. ‘The next generation’, weet je wel. Dat was een mooi moment.’
En toch zitten we hier weer, zeven jaar later. Want The Fatal Flowers zijn weer terug. Of beter gezegd: ze zijn er nog steeds. Niet met nieuw materiaal, maar wel met een nieuwe tour. ‘Onze manager kwam met het idee over die festivals. Dan denk je even na en ga je relativeren. Maar wie krijgt er nu nog zo’n aanbod? Om op een mooie zomeravond op een festival te gaan spelen met super waanzinnige muzikanten? Ja, ‘why not’, denk je dan. Waarom zou je je dat plezier niet gunnen? En als mensen zeggen: ‘Ja, maar jullie hebben al eens afscheid genomen.’ Nou, who cares?’ Richard vindt het prima zo. ‘Het is trouwens precies veertig jaar geleden dat Younger Days uitkwam. Dan hebben we ook een mooi instappertje, of inkoppertje, hoe je het ook wilt noemen.’ Robin knikt. ‘Als ze ons hadden gevraagd om weer een clubtour te gaan doen, dan zou dat heel sleets aanvoelen. Want dat hadden we al gedaan. We hebben nu wel een soort eigen shows in het Burgerweeshuis Deventer en het Zuiderpark in Den Haag. Maar die zijn buiten en in de zomer. De rest zijn festivals, zoals het grote Bospop in Weert.’
De Flowers hebben er duidelijk zin in. ‘We zijn weer aan het repeteren en het klinkt nog steeds onmiskenbaar als The Fatal Flowers.’ Robin kent het gevoel. ’Vanaf de eerste klap van Henk (Jonkers) op de hi-hat voel je dat. Of zoals Geert (de Groot) de bas aanslaat. Dat is die band, zeg maar. Ik ben heel trots dat ik daar deel van uit mag maken. We zijn alle vier eigenwijze motherfuckers. Maar als de vibe er is, dan klinkt het als geen andere band. Dan rockt het als een molen. Dat is voor mij de essentie van muziek maken.’ Richard lacht: ‘Ieder heeft ook een grote invloed op wat er gebeurt op het podium. Als een van ons eens uit zijn humeur is, dan hoor je dat gelijk. Daarmee is ook elk optreden uniek.’
‘En dan is spelen op festivals een compleet andere discipline dan spelen in een zaal, waar je alles onder controle hebt. Je kunt rustig gaan soundchecken en je weet precies hoe het klinkt. Op het podium sta je dicht bij elkaar en je voelt heel erg wat iedereen aan het doen is. Bij een festival loop je het podium op, je slaat aan, je doet je eerste zanglijn en je hebt geen idee hoe het klinkt. Dus wat we nu kunnen verwachten, is moeilijk om te zeggen.’ Dat geldt ook voor het publiek. ‘Ja, willen de mensen dit wel? Is er genoeg belangstelling? Bij een clubtour weet je gewoon dat er veel oude fans komen. Die moet je bedienen, zeg maar. Maar op een festival staan misschien wel duizend mensen, waarvan maar tweehonderd ons kennen. Misschien denken mensen wel: ‘Wat een stelletje ouwe gasten. Of misschien juist: ‘Wauw, dit is een sound die we helemaal niet kennen, eigenlijk best wel oké.’ Net als toen we begonnen, wordt het weer een soort wedstrijd om het publiek te overtuigen.’ Lachend: ‘Ik denk dat het 3-0 wordt maar we zullen het gaan zien. Ik heb sowieso het idee dat de mensen tegenwoordig meer open-minded zijn. Als ze vroeger dachten dat het zelfs maar een beetje commercieel was, dan werd de band van het podium af gejouwd en werd er met bier gegooid. Nu is er gewoon van alles door elkaar heen. Iedereen komt op een festival om gewoon een leuke tijd te hebben.’
En wanneer zijn de Flowers straks zelf tevreden over hun festivaltour? Richard weet het wel: “Als het niet regent! Kijk, er zijn een paar dingen die je in je leven graag wilt doen als Amsterdamse muzikant. Een daarvan is Pinkpop. Dat was in de stromende regen. Ik heb zelf ook op Lowlands gestaan: stromende regen. En voor een Amsterdamse muzikant is spelen in het Vondelpark altijd een ding: ook weer stromende regen. Het is zo’n verschil op een festival of het regent of als het mooi weer is. Of iedereen somber met parapluutjes in de blubber rond banjert. Of juist in de zon lekker met een biertje aan het ouwehoeren is. Ik hoop heel erg op die zomerse sfeer. Dat mensen die ons helemaal niet kennen, in het zonnetje voor het podium gaan staan en zeggen: ‘Wauw !!!’ ‘Want dat is zo mooi aan festivals: je hebt geen verplichting als publiek. Als band wil je de beste show ooit geven. Maar het publiek bepaalt wat het is. En dat maakt het voor jezelf zo interessant, ook nu nog.’ The Fatal Flowers kunnen duidelijk niet wachten en zijn klaar voor de festivals. Met die weergoden komt het vast ook helemaal goed.
