Heb je een smartphone in je zakken zitten? Proficiat, ook jij bent een dopaminejunkie! Neem het jezelf vooral niet kwalijk, je bent niet de enige. Vraag het maar aan Stephen Bruner. Die verdeelt zijn tijd tussen Instagram bombarderen met memes, shoppen in de lokale harnassenwinkel en obsessief anime kijken. Iedereen zijn hobby’s. De rest van de tijd is hij Thundercat, misschien wel de beste basgitarist ter wereld, en met zekerheid de meest excentrieke. Distracted is voor hem geen momentopname, maar een permanente staat van zijn. Dat van die beste basgitarist heb je trouwens niet van ons, maar uit de mond van het gros van de artiesten waar hij al mee samenwerkte. Enkele leden van de fanclub: Erykah Badu, Herbie Hancock, Kendrick Lamar en Prince. Er zijn cv’s met slechtere referenties.
Het is al even geleden dat we nog solowerk van Thundercat kregen. It Is What It Is, de Grammy-winnende plaat waarop hij probeert het verlies van zijn boezemvriend Mac Miller een plaats te geven, dateert ondertussen al van 2020. In de tussentijd passeerde hij als gastartiest op een waslijst aan albums, tourde een paar keer de wereld rond – een dikke week geleden streek hij nog neer in de Ancienne Belgique – en zwoor hij na jaren te veel te drinken alcohol af. Maar zijn absolute hoogtepunt in de voorbije zes jaar? Dat is naar eigen zeggen zijn rol als the Modifier in Star Wars: The Book of Boba Fett. Het is maar waar je prioriteiten liggen.
Op Distracted werkt Bruner voor het eerst samen met superproducer Greg Kurstin. De man werkte de voorbije dertig jaar samen met een duizelingwekkende lijst pop- en andere sterren, maar startte zijn carrière als jazzmuzikant. Thundercat heeft in interviews veel lof voor Kurstin, en het hoeft niet te verbazen dat de twee muzieknerds meteen op dezelfde lijn zaten. De samenwerking met Kurstin zorgt er vooral voor dat alles net iets meer blinkt en de nummers gepolijster zijn dan op Thundercats vorige platen. Geen korte snippets van een goeie minuut meer zoals op Drunk of It Is What It Is, maar enkel nummers met vlees aan. Het maakt van Distracted Bruners meest toegankelijke album, zonder in te boeten aan zijn gepatenteerde weird-heid. Wie zich zorgen maakte dat Kurstin Thundercat zou intomen, kan op twee oren slapen: de twee halen het beste in elkaar naar boven. En wie het graag wat vreemder heeft, kunnen we ook geruststellen: vaste samenwerker Flying Lotus is zoals altijd van de partij. Jazz-fusion verzekerd dus.
Thundercat stuurde in het voorbije halfjaar vijf singles vooruit, al schopte “Children Of The Baked Potato” met Remi Wolf het uiteindelijk (helaas) niet tot het album. “No More Lies”, de samenwerking met Tame Impala die al in 2023 werd uitgebracht, werd wel opgevist. Je kan je afvragen wat zo’n oude single nog op dit album te zoeken heeft, maar daar zetten wij tegenover dat enerzijds elke reden om dat geweldig staaltje synthfunk boven te halen een geldige is en anderzijds het gegrinnik van Thundercat op de outro de enige juiste intro is voor “She Knows Too Much”. Vlak na die lach de stem van een jonge, zorgeloze Mac Miller horen, tovert meteen een grijns op ons gezicht, en dan moet de onweerstaanbare baslijn nog invallen. Thundercat noemt het nummer zelf de perfecte samenvatting van hen als duo. Het bevestigt nog maar eens dat die twee op alle vlakken voor elkaar gemaakt waren.
De meeste van die vijf singles zijn gereserveerd voor de ijzersterke eerste helft van het album. Na “She Knows Too Much” lijft Thundercat collega-weirdo Lil Yachty in op “I Did This Too Myself”, waar de twee samen op de sukkel zijn met vrouwen. Nu ja, met bedenkingen als ‘’Cause the more that I look in your face, you look like your dad / And it’s hard picturin’ him with a big ol’ ass’ is het misschien niet raar dat je relatie op de klippen loopt. De geweldige basarpeggio’s en het contrast tussen Bruners falsetto en Yachty’s cool maken dit zonder twijfel een van de beste nummers van de plaat. Met wat hulp van de retrorockers van The Lemon Twigs is ook de jaren ‘60-pop van “What Is Left To Say” een hoogtepunt, net als de atmosferische synths op het introspectieve “I Wish I Didn’t Waste Your Time”.
De tweede helft van het album heeft af en toe een dipje. “This Thing Called Love” met Channel Tres is aanstekelijk maar mist body, en pianoballade “Pozole” kabbelt te mak voorbij. Al wordt dat goedgemaakt door onder andere de buitenaardse epiek van “ThunderWave”, een feeëriek duet met Willow, de normaalste van de Smith-telgen (toegegeven, dat is een relatieve term). “ADD Through The Roof” klinkt exact zoals zijn titel belooft, waarna “Great Americans” de geest van het album nog het best samenvat door geen drie zinnen na elkaar over hetzelfde onderwerp te gaan: ‘Yes I saw you called / I’m still not calling back / ‘cause I’m overwhelmed / Dear Lord, send help / I’m talking to my cats (miaow miaow)’. Herkenbaar. Als alles om je heen schreeuwt om tien seconden aandacht, is distracted gewoon de staat van de wereld. Afgeleid zijn is menselijk, soms moet je het gewoon omarmen. Wie weet schuilt er net als voor Thundercat troost of inspiratie in.
Sinds de dood van Mac Miller zijn het moeilijke jaren geweest voor Bruner. It Is What It Is was een rauw en noodzakelijk deel van zijn rouwproces, Distracted noemt hij nu zelf ‘the sound of me choosing happy’. Het verlies vergeten is onmogelijk, en de pijn die hij voelt sijpelt regelmatig nog door, maar Distracted is een album dat vooral vooruit wil. Thundercat raapte zichzelf bijeen, ving de tijdsgeest en maakte er zijn beste werk tot nu toe mee. Gek, geniaal, geheel onweerstaanbaar: de jazzfunkjaguar is nog steeds in topvorm.
Ontdek “I Did This To Myself”, ons favoriete nummer van Distracted, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
