© CPU – Nathan Dobbelaere (archief)
Vorig jaar zagen we op Graspop een jongedame opduiken die qua looks beter in de formatie van The Last Dinner Party past dan binnen de gemiddelde band op de Metal Meeting, maar die gedachte vervaagde al snel wanneer ze haar mond opentrok. Pas in in 2020 stapte Poppy met I Disagree over op het stevigere werk. Ze sloot de gitaren dus lang niet altijd in haar armen met dezelfde toewijding als tegenwoordig. Beginnen deed ze als performancekunstenaar op YouTube, tot ze na I Disagree met Negative Spaces uit 2024 voortborduurde op datzelfde elan. Een ‘porseleinen pop die niet meer voorzichtig behandeld wil worden’, noemde ze het zelf. Voor dat album deed de zangeres beroep op het vakwerk van het ex-Bring Me The Horizon-lid en producer Jordan Fish. Een samenwerking waar ze tevreden over was, want ook op nieuwste telg Empty Hands tekent de man weer present, met een geslaagd album tot gevolg, dat gisteren tentoongesteld werd in een net niet uitverkochte AB.
Ocean Grove mocht daarvoor de gemoederen al een beetje opjutten, en slaagde daar naar maat de set vorderde gestaag in. Het had soms wat weg van een boysband, maar dan van het ruigere type. De Australiërs deden soms wat denken aan Limp Bizkit door de rapverses en wisselden ook op tijd en stond van rol. Met een drummer die daarnaast ook regelmatig de wind in de zeilen blies en een frontman die dagelijks niet op tienduizend stappen, maar tienduizend sprongen mikt, wisten de mannen al behoorlijk wat sfeer te scheppen rond een uur of acht.
De klok van negen luidde en dat gold als het startschot voor de leading lady van de avond, en zo pareerde Poppy na een ‘ver-Engelste, Efteling-achtige’ intro het podium op. Poppy nam meteen de touwtjes in handen, met een gemaskerde band die zijn ware gelaat nog niet meteen liet zien. Letterlijk trouwens, want tijdens zowel het eerste als het tweede hoofdstuk van de show kregen we de indruk dat de gitaren nog wat schuw waren. De drums ramden al lekker door, maar de snaren bleven, zelfs in de breakdowns, soms wat achter. Ook Poppy ging nog niet voluit en hield het vocaal binnen de perken van het acceptabele. Zo kwamen we vooral voor de metalcore vanop Empty Hands, maar kregen we zeker in de eerste helft vooral rock, pop en metal van de bravere kant voorgeschoteld. Lichtpuntje: zeer weinig backingtrack en autotune te bespeuren achter en op de vocals.
Met CO2-kanonnen probeerde het team wel wat te compenseren en voor het nodige spektakel te zorgen, maar veel meer dan dat kregen we niet. Zeker met de geheimzinnigheid en de hype die toch altijd een beetje rond Poppy zweeft, zou je toch een zeker niveau van productie verwachten. We moesten het echter stellen met een spandoek en een klein ledschermpje, en zo overheerste gedurende lange tijd toch het gevoel dat het geheel nog moest losbarsten. Gelukkig is daar “the center’s falling out” om plots de dam open te breken. Het was een adrenalinestoot die welkom was na tracks als bijvoorbeeld “Scary Mask”, die zeker niet slecht waren, maar waarop de invloeden lustig de pan uit swingden en de rode draad zo soms wat zoek was. De ene keer hoorden we een musical à la Frozen, versterkt door de jurk van Poppy en de nodige glitter op de mic, de andere keer een leger(tje) aan luidruchtige stembanden en snaren dat op ons afstormde.
Zo ging het wel even door en voelde het soms wat alsof de Amerikaanse zangeres van de hak op de tak sprong. Wat je haar dan weer niet kon verwijten, is dat aan de andere kant van het medaille de variatiezoekers op hun wenken bediend werden. Geen enkele song klonk gisterenavond hetzelfde en hadden we na de zeventig minuten die Poppy gestroomlijnd op de planken stond geen minuut afgeteld naar het einde. Soms ontbrak het wel wat aan spontaniteit, maar voor afsluiter “new way out” was er dan toch een momentje waarin ze wat dolde met haar publiek. Het hoogtepunt was toen echter net gepasseerd, want met “V.A.N.” – de collab met Bad Omens met de typische korte, hakkelige bassdrums en gitaarstrijken – en het erg sterke “If We’re Following the Light”, dat zich in de kijker zette als zeer juiste samenvatting van de avond, was het hek dan toch even van de dam. De breaks met een dreigende sfeer, melodische refreinen en screams zo nu en dan tussendoor zorgden voor ‘heuj-heuj’s’ door de zaal en een handvol mosh- en circlepits.
Zo bouwde de kameleonartieste gisteren op naar het einde, dat opvallend sterker was dan het begin. Opvallend was evenzeer de toch opmerkelijk samengestelde setlist. Empty Hands-singles “Guardian”, “Unravel” en zelfs het titelnummer ontbraken, in een set die snel en strak aan elkaar gebreid was en waarin het venijn in de staart zat, met “new way out” als apotheose. Poppy bracht zo een vermakelijke introductie tot… Ja, tot wat eigenlijk? Laat het ons een gevarieerde kennismaking met de moderne hardere gitaarmuziek noemen, want een nauwere omschrijving zou te beperkend zijn.
Morgen speelt Poppy nog in den Atelier in Luxemburg, later dit jaar vergezelt ze Evanescence op hun tour in onder andere Vorst Nationaal (16 september) en de Ziggo Dome (22 september).
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
Bruised Sky
BLOODMONEY
Scary Mask
the cost of giving up
Public Domain
Concrete
the center’s falling out
Anything Like Me
have you had enough?
crystallized
Time Will Tell
V.A.N
If We’re Following the Light
they’re all around us
new way out
