De vroege jaren nul waren een vreemde periode voor de muziekindustrie. De manier waarop luisteraars interageerden met hun favoriete artiesten veranderde bijna van de ene dag op de andere, dankzij de komst van online deelplatformen. Dat betekende ook dat de inkomstenbron van makers danig werd aangetast. Honderden tot duizenden indielabels gingen kopje onder, met desastreuze gevolgen voor jonge beloftevolle bandjes die het koste wat het kost wilden maken. De grote labels haalden hun visserskunsten boven, maar jammer genoeg glipten er veel hongerige bandjes door de mazen van het net. The Boxer Rebellion is in veel opzichten een van die bandjes. Hun sound situeerde zich ten tijde van debuutplaat Exits ergens tussen Editors, The National en Black Rebel Motorcycle Club en evolueerde de volgende twee decennia constant. Met hun unieke mix van UK indie-invloeden wisten ze bovendien tot op de dag van vandaag een toegewijde fanbase aan zich te hechten. Tegen die fanatici zeggen we: rejoice! Want vandaag lossen de Londenaars met The Second I’m Asleep inmiddels hun zevende album.
The Boxer Rebellion is altijd al een band van veel verschillende verschijningen geweest. Vooral in 2014 werd het duidelijk dat de groep haar identiteit ergens moest terugvinden. De band kon wel terugblikken op de release van het relatief succesvolle Promises een jaar eerder — mede dankzij stersingle “Diamonds” — maar nam tegelijk ook afscheid van gitarist Todd Howe, die het kenmerkende delayed geluid in de blender wierp. Opvolger Ocean by Ocean had daarom meer weg van doorsnee synthpop en Ghost Alive, dat in 2018 uitkwam, liet de versterkers zelfs volledig achterwege. Niet dat dat slechte platen waren, maar The Boxer Rebellion was met andere woorden hun mojo een beetje kwijt. In veel opzichten stellen we ons bij dit zevende album acht jaar na hun laatste dus de vraag: “Wat wil The Boxer Rebellion nog vertellen?” Het antwoord op die vraag is genuanceerd, maar het verdict is dat het viertal met dit project voor veel fans weer vertrouwd zal aanvoelen.
Dat vertrouwde gevoel overvalt ons vrijwel meteen dankzij eerste track en lead single “Flowers In The Water”: een punchy, anthemisch nummer dat vrijwel meteen in je hoofd blijft zitten. Een eerste powershot die recht voor de raap uitkomt voor een duidelijke boodschap: het leven is eindig, en het heeft geen zin om in het verleden te blijven hangen. Laat dat nu net de boodschap zijn waar ook de rest van de plaat stevig mee uitpakt. Aanvaarding, melancholie en vooral: in het reine komen met je eigen psyche. Ook op de single “Hidden Meanings” zien we datzelfde sentiment terugkomen. Het nummer vertelt vrij duidelijk het verhaal van een protagonist die na jarenlang gevloek uiteindelijk de weg van de vergiffenis kiest. Dat therapeutische heeft er altijd wel ingezeten bij deze band. Waar andere bands de liefde an sich bezingen, probeert lyricist Nathan Nicholson meestal zijn eigen mentale knopen te ontwarren. Muziek als therapie, en hóé.
Het tweede element, dat van de toekomst, vormt een ander fundament dat dit album weer een nieuwe richting uitstuwt. Dat is alleszins het centrale thema van “This House” en “Your Side of Town”, twee puike, dromerige nummers waar je bij het sluiten van je ogen in een open veld terechtkomt en je de wind je gezicht kan voelen kietelen. Het is maar een signaal van hoe The Boxer Rebellion er telkens weer in slaagt om muziek en tekst te vereenzelvigen tot een geheel dat zichzelf overstijgt. Neem nu bijvoorbeeld “Don’t Leave Yet”, een vrij traditionele tearjerker die langzaam opbouwt om zo de tekst en melodie extra kracht bij te zetten. Zo heeft de band er wel meer. Om maar te zeggen: The Boxer Rebellion doet vooral wat wérkt op dit album. Het water heruitvinden is een moeilijke taak, dus focusten de jongens vooral op hun eigen kunnen, en daarmee bewijzen ze dat ze nog steeds deftige nummers kunnen produceren.
Ook de productie verdient lof, wegens de minimalistische aanpak. De instrumentatie is nooit felbeladen en de drums klinken soms onregelmatig, waardoor je het gevoel krijgt dat je naar een liveband aan het luisteren bent. Natuurlijk zijn de vocals achteraf mooi gepolijst, natuurlijk is het geheel vloeiend in elkaar gemixt, en hier en daar vult een synth de achtergrond, maar overdrijvingen zitten er op deze plaat niet in. Het viertal blijft zo vooral bij de basis, en zet daardoor hun songstructuur op de eerste plaats. Paradoxaal genoeg krijgt een nummer als “Storm Chaser” daardoor net dat extra tikkeltje pit en ziel. Die aanpak onderstreept dat The Boxer Rebellion vijfentwintig jaar na de start van hun carrière in zichzelf is blijven geloven. De band stáát er nog en ademt zelfvertrouwen: Nathan Nicholson is een self made man, en zijn jongens zijn dat evenzeer.
Op veel vlakken voelt The Second I’m Asleep als een thuiskomst. The Boxer Rebellion heeft in essentie niets meer te bewijzen: zijzelf zullen waarschijnlijk niet ontkennen dat hun beste, spannendste albums in het verleden liggen, maar dat houdt de mannen niet tegen om met hun recentste release nog eens alles uit de kast te halen, en zo slagen ze erin om er een plezant geheel van te maken. De nummers zijn niet de meest gewaagde, maar het feit dat de band ervoor heeft gekozen om te schrijven in functie van hun eigen potentieel maakt van deze plaat een waardige toevoeging aan hun discografie. Daarmee overtuigen ze niet alleen de fans van het eerste uur, maar zetten ze evenwel de deur open om nieuwsgierige jongelingen in hun fanclub te rekruteren.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Flowers In The Water”, ons favoriete nummer van The Second I’m Asleep, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
