Tot voor kort nog nobel onbekend bij ons, maar de Canadese indiefolkscene heeft met Charlotte Cornfield al jaren een uiterst scherpe observator in de rangen. De singersongwriter uit Toronto bouwde gestaag aan een oeuvre waarin de kleine, alledaagse details van het leven de hoofdrol spelen. Cornfield weet al vijf albums lang poëzie te puren uit zaken waar een ander straal aan voorbij loopt. Met haar kenmerkende breekbaar stemgeluid leunt ze aan bij genregenoten als Adrianne Lenker of Courtney Barnett. Met die laatste deelt ze, naast de releasedatum van hun nieuwe album, ook de voorliefde voor een heel eigen, laconieke vertelstijl, wat haar nummers vaak ook nog extra karakter geeft.
Met haar nieuwste worp, Hurts Like Hell, slaat Cornfield een ietwat ander pad in. Waar haar eerdere werk vaak vanuit haar persoonlijke belevingen ontstond, neemt dit album eerder de insteek van met nieuwe onbevooroordeelde ogen als een kind naar de wereld te kijken. Niet verwonderlijk, gezien de nieuwe levensfase waarin ze terecht is gekomen sinds ze in 2023 moeder werd. Die verwondering en open blik naar de buitenwereld vertaalde zich in de studio alvast naar een meer organische aanpak. Samen met Philip Weinrobe, producer van onder meer het solowerk van Adrianne Lenker, verzamelde ze een kleurrijke groep muzikanten in de studio om de nummers live in te spelen. Het resultaat is een plaat die daardoor meer doorleefd aanvoelt, en verrijkt is met een flinke dosis pedal steel en een goede snuif country-twang.
Het absolute speerpunt van het album is zonder twijfel de titeltrack “Hurts Like Hell”. Het nummer is een schot in de roos en mag zich nu al rekenen tot een van de betere songs van het jaar. Met zijn lome, laidback country-vibe en wondermooie slidegitaar grijpt het je direct zowel bij de hand als bij de keel. De tekst mijmert over de onvermijdelijke pijn waar je soms simpelweg doorheen moet om tot een loutering of een nieuwe fase in het leven te komen. Of, zoals zij het prachtig verwoordt: ‘You can′t feel the wind blow if you never go outside’. Bijzonder fraai is ook de bijdrage van Buck Meek, wiens tweede stem hier dezelfde ondersteunende magie toevoegt als hij doorgaans bij Big Thief voor Adrianne Lenker doet. Het geeft het nummer een laagje tederheid dat daardoor nog extra lang blijft nazinderen.
De aanwezigheid van gastartiesten zoals Meek is geen overbodige luxe, want zij voorzien het album van de broodnodige variatie. In de samenwerkingen komt Cornfield namelijk het sterkst uit de verf, terwijl een aantal overige nummers soms de neiging hebben om wat onderling vervangbaar te klinken. “Lost Leader”, een bitterzoet portret van een muzikant wiens houdbaarheidsdatum is overschreden, profiteert enorm van de chemie met Christian Lee Hutson. Ook “Living With It” is een hoogtepunt, waarin de stemmen van Cornfield en Feist prachtig in elkaar verstrengeld raken. Dat in contrast met de tekst, die kleine tastbare herinneringen ophaalt aan het uiteenvallen van een relatie. Het zijn dit soort momenten waarop het album betovert en boven de middenmoot uitstijgt.
Toch weet Charlotte Cornfield de boog niet over de gehele lengte gespannen te houden. Waar “Lucky” en “My Number” met hun uptempo ritme nog voor welkome energieboosts zorgen, zakt het geheel in de tweede helft van Hurts Like Hell wat weg in een kabbelende stroom van zachte folksongs waar de arrangementen soms te veel in elkaar overvloeien. Haar vertelkunst blijft op momenten toch nog steeds begeesteren. Luister naar het verhalende “Squiddd” waarin ze een elegante spreidstand maakt tussen een oude concertherinnering, en het lot dat haar jaren later weer samenbrengt met dezelfde zanger rond de bedenkelijke refreintekst ‘I wanna share files with you’. Het is een prachtig staaltje intieme songwriting vol kleine details, dat rechtstreeks in haar eigenzinnige hoofd laat kijken.
Hurts Like Hell is een degelijke plaat geworden waarop Charlotte Cornfield zich laat omringen door een indrukwekkend muzikaal gezelschap dat de totale sound moeiteloos naar een hoog niveau tilt. Cornfield getuigt van een groot vakmanschap door met haar teksten de luisteraar een nieuw paar ogen op haar leefwereld te geven, maar ook de luisteraar vast te nemen. Met herkenbare schetsen die nu eens ontroering en dan weer een glimlach weten op te wekken. De eerste helft stroomt en klatert het album erg sprankelend en herbergt het enkele prachtige watervallen met de titeltrack als uitschieter van torenhoog niveau. Een nummer dat er voor kan zorgen dat Hurts Like Hell op termijn meer als nummer dan als album zal herinnerd worden, ten onrechte. Toch is het jammer dat de beek in de tweede helft iets te veel verder kabbelt, waardoor de luisterervaring wat aan kracht inboet. Live kan dit echter nog een twist krijgen, daar is zeker potentieel genoeg voor. Maar voorlopig heeft de Canadese nog geen concerten aan de deze kant van de oceaan aangekondigd.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Hurts Like Hell”, ons favoriete nummer van Hurts Like Hell, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
