© Shervin Lainez
Sinds het midden van de jaren tachtig ondertussen is They Might Be Giants een constante in het indierocklandschap. John Flansburgh en John Linnell zijn bijna bloedbroeders te noemen die quasi zonder uitzondering om de twee jaar een nieuwe plaat uitbrengen. De laatste wapenfeiten waren de ep Eyeball van twee maanden geleden en de single “Wu-Tang” die al werd vooruitgeschoven om een verse plaat aan te kondigen.
Er zijn zo van die bands die direct herkenbaar zijn door een heel eigen sound. Denk aan bands zoals Violent Femmes en Ween en bij They Might Be Giants is dat dan het koddige, kinderlijke geluid dat ze in hun liedjes leggen. Er zit altijd een vorm van vrolijkheid in, ondanks dat de teksten soms best wel bijtend kunnen zijn. Bij de twee Johns klinkt het dan dikwijls alsof het duo snel even samenkwam om tussen de soep en de patatten een song te schrijven en die snel op tape te krijgen. Dat bedoelen we helemaal niet neerbuigend. Op “Outside Brain” valt ons vooral het drumritme op met heel veel geroffel op de snaredrum. De stemmen van het tweetal zijn weer heel lichtvoetig en lichtjes vals. Maar zo gaat dat dus bij de Giants; korte nummertjes die schattig klinken en waarop een roedel kleutertjes ook wel een dansje zou durven wagen. Wij vinden dat persoonlijk echt de max.
The World Is To Dig wordt verwacht op 14 april. Een tournee is op dit moment enkel gepland in de V.S. Typisch van het tweetal om op hun website namen van hotels te zetten waar je korting krijgt als fan van de band. Dat vinden we best origineel.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
