© Shervin Lainez
Er komt een nieuw album aan binnenkort van de heerlijke malloten van They Might Be Giants. Driewerf hoezee en hoera! Eind jaren tachtig en zeker begin jaren negentig was dit dé band voor mensen die het liever wat gekker wilden allemaal. Lincoln uit 1988, Flood uit 1990 en John Henry uit 1994 kregen steevast prominente plaatsen in de alternatieve hitlijsten. Je was pas een coole kikker wanneer je een paar van hun platen had en langs de neus weg ook nog melding maakte van het feit dat je ook cd’s had gekocht van Violent Femmes en Ween bijvoorbeeld. Soit, zij die reuzen zouden kunnen zijn, maken heel gekke liedjes, zoals deze “Wu-Tang”.
Hmm, over wie zou dit liedje kunnen gaan? Inderdaad, They Might Be Giants zingt zijn lof uit over Wu-Tang Clan, maar dat is zoals dikwijls bij de band eerder toeval. We hebben bij het duo John Flansburgh en John Linnell altijd de stevige indruk dat er geen (strak) plan achter zit. Waarschijnlijk werden een hoop groepsnamen op een papiertje gezet, even ‘euuuuuuuuuuh’ gezegd, om dan te kiezen voor Wu-Tang Clan. En de song zelf dan? Simpel; typisch en vintage Giants, in die zin dat het op het eerste zicht op niets slaat, maar dat het nummer gewoon even tijd nodig heeft om aan je lijf te kleven. Het klinkt ook altijd zo grappig vals, er wordt echt geen moeite gedaan om iets op te kuisen. Het duo klinkt als vanouds vrolijk met zijn olijke gitaartjes en ondeugende achtergrondgeluidjes. Op de achtergrond horen we nog een stem ‘ooooooooooooooooooooooooo’ zingen en de hele tijd ‘Wu-Taaaaaaaaaaang’. Tja, dat zijn nu eenmaal They Might Be Giants. Je houdt er van of niet. Wij zijn er zottekes van.
Vanaf 14 april kunnen we genieten van de nieuwe lp met de geestige titel The World Is To Dig.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
