Sweet Pill komt uit de regio Philadelphia/New Jersey en heeft zich de voorbije jaren ontpopt tot een van de meest frisse namen binnen de hedendaagse alternatieve rock- en emo-scene. De band brak in 2022 door met hun debuutplaat Where The Heart Is, een album dat meteen liet horen dat hier meer schuilging dan een doorsnee gitaarband. Sindsdien ging het snel: Sweet Pill stond op internationale podia, speelde festivals als Best Friends Forever Festival, Riot Fest en Outbreak Fest en bouwde zo gestaag aan een reputatie als energieke liveband. Nu verschijnt hun nieuwe album via Hopeless Records, een label dat al langer een neus heeft voor sterke alternatieve acts.
Wat meteen opvalt aan deze nieuwe plaat is de energie waarmee de band uit de startblokken schiet. Opener “Sunblind” zet meteen de toon: een explosieve mix van melodieuze gitaren, stuwende drums en een frontvrouw die de songs met opvallend veel charisma en controle draagt. Het nummer voelt als een statement: Sweet Pill is gegroeid, meer zelfzeker geworden en heeft duidelijk zin om de luisteraar vanaf de eerste seconde mee te sleuren. Het gitaarwerk is speels, maar scherp, terwijl de zang tegelijk krachtig en melodieus blijft. Fans die houden van strak gitaarspel én een uitgesproken stemgeluid krijgen hier meteen waar voor hun geld.
Ook “No Control”, dat eerder al als single met videoclip verscheen, is een sterke binnenkomer. Het nummer heeft iets heerlijk direct: kort, krachtig en zonder overbodige franjes. De structuur is helder en efficiënt, en ergens in de combinatie van hoekige gitaren en melodische zang schuilt een duidelijke knipoog naar Pixies. Dat is allesbehalve een slechte vergelijking: net als bij die iconische band zit de kracht hier in de spanning tussen rauwheid en catchy melodieën.
Toch bewijst Sweet Pill dat ze meer kunnen dan alleen energieke alternatieve rock brengen. Met “Glow” kiest de band voor een zachtere, meer atmosferische benadering. Het nummer heeft een dromerige ondertoon, met gitaren die meer ruimte laten voor sfeer en emotie. De zang komt hier bijzonder sensueel en kwetsbaar naar voren, vooral in het refrein waar de frontvrouw haar stem laat zweven boven een subtiele instrumentatie. Het is zo’n song dat langzaam onder je huid kruipt en dat perfect illustreert hoe veelzijdig deze band eigenlijk is.
Aan de andere kant van het spectrum vinden we het guitige en ruigere “Slow Burn”. Hier duikt de band opnieuw dieper in hun alternatieve roots, met een licht nostalgische vibe die doet denken aan de jaren negentig. De track ademt de sfeer van de hoogdagen van MTV, toen alternatieve rock en indiepop volop hun plaats vonden op muziekzenders. In de speelse melodieën en licht eigenzinnige gitaren valt bovendien een subtiele knipoog te bespeuren naar Bettie Serveert. Een van de meest dynamische nummers op de plaat is zonder twijfel “Makes Me Sick”. Het nummer is rijk aan tempowisselingen en laat horen hoe goed de band ondertussen op elkaar ingespeeld is. De compositie bouwt op, breekt open en schakelt moeiteloos tussen intensiteit en melodie. Die afwisseling houdt het spannend en toont een band die duidelijk durft experimenteren zonder haar identiteit te verliezen. Met “Rotten” laat Sweet Pill dan weer hun stevigere kant horen. De gitaren klinken hier rauwer en zwaarder, met een ondertoon die doet denken aan de hoogdagen van de grungeperiode. Af en toe hoor je zelfs lichte invloeden van Nirvana doorschemeren: niet als kopie, maar als inspiratiebron die subtiel door de sound sijpelt. Het resultaat is een nummer dat zowel nostalgisch als hedendaags aanvoelt.
Een goed album verdient uiteraard ook een sterke afsluiter, en die krijgen we met “Letting Go”. Het voelt als een catharsis na de muzikale reis die eraan voorafging. De thematiek draait rond loslaten, vooruitkijken en elke dag een stap dichter bij licht en positiviteit komen. Muzikaal balanceert de track tussen zoetgevooisde melodieën en uitbarstingen van emotie, met af en toe een rauwe schreeuw die de intensiteit van de boodschap onderstreept. Het geheel mondt uit in een warme, bijna optimistische pop/rockklank die het album op een bevredigende manier afrondt.
Met dertien nummers biedt de plaat voldoende variatie om de aandacht vast te houden. Van zachte, dromerige momenten tot stevige, bijna grungeachtige uitbarstingen: Sweet Pill laat horen dat ze zich niet in één hokje laten stoppen. Dat is des te opmerkelijker wanneer je weet dat het schrijfproces niet zonder hindernissen verliep. De zangeres kampte lange tijd met een stevige writers block, waardoor het creatieve proces tijdelijk vastliep. Uiteindelijk sprong de rest van de band bij, waardoor de songs dit keer veel meer als collectieve creaties tot stand kwamen. Die gezamenlijke aanpak lijkt de band alleen maar sterker te hebben gemaakt.
Het resultaat is een album dat duidelijk een stap vooruit betekent ten opzichte van hun eerdere werk. De songs voelen doordachter aan, de dynamiek is groter en de band klinkt zelfverzekerder dan ooit. Als Sweet Pill hun energie en veelzijdigheid ook live kan blijven vertalen – wat hun eerdere tours al bewezen – dan zouden ze zonder twijfel perfect passen op Europese festivals als Pukkelpop of Pinkpop. Sweet Pill bewijst met deze plaat dat ze niet zomaar een veelbelovende band zijn, maar een groep die stilaan klaar lijkt voor een grotere internationale doorbraak.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Slow Burn”, ons favoriete nummer van Still There’s A Glow in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
