Eerlijk, we hadden al een keertje naar de nieuwe plaat van Morrissey geluisterd en hadden al de nodige maatregelen genomen om de review te schrijven. De messen lagen gescherpt en gewet naast ons, de sabel werd van de muur gehaald en opgeblonken en de apotheek van wacht had nog een grote fles vitriool die we kochten met onze zilverlingen. Maar eerlijk was dat helemaal niet van ons. Make-Up is a Lie is duidelijk een plaat geworden die even moest groeien, want de vastberaden Brit van zesenzestig jaar heeft getracht om eens wat andere dingen uit te proberen en dat is op zich al ons respect waard. Veel mensen wensen dat de artiest nog eens wat schijven zou componeren zoals “How Soon Is Now” of “Bigmouth Strikes Again” en we denken zelfs dat Morrissey – indien goed omringd – dat kan, maar dat zit gewoon niet in het koppige karakter van de mens. Hij heeft groot gelijk.
Er wordt begonnen met “You’re Right, Its’ Time” en eigenlijk is de sound hier zelfs enigszins zoals bij The Smiths. Dat rollende gitaarpatroon had echt van Johnny Marr kunnen zijn en we horen ook wel die sound uit de jaren tachtig met wat new wave gevoel. Dit is in feite gewoon een goede song geworden. En eigenlijk kunnen we van de titeltrack “Make-Up is a Lie” hetzelfde zeggen. Dat harpgeluidje af en toe is een heel knappe toevoeging en dan komen er opeens die violen bij. Het wordt allemaal ondersteund door een rustige beat en nogmaals, het is gewoon eventjes wennen. We gaven het zelf eerst totaal geen kans, maar we zijn er toch serieus op moeten terugkomen.
Nu we toch bezig zijn, kunnen we al melden dat “Notre-Dame” ook echt meer dan de moeite is. Het is gewoon cool hoe Morrissey de hele tijd ‘Notre-Dame’ zingt en het triphopgeluid is ook echt uit de kunst te noemen. Nu goed, de mens denkt aan complottheorieën over de brand van die Parijse kathedraal en daar monkelen we een beetje meewarig over, maar dat neurodivergente van de singer-songwriter is ook gewoon zoals hij is; tegendraads, rebels en te bokkig om af en toe toegevingen te doen. Op zich zijn dat geen slechte eigenschappen voor een iconische rockartiest en hoeven we niet mee te gaan in de fantasiewereld van Morrissey.
“Amazona” is een cover van Roxy Music en is voor ons echt, maar dan ook écht niet goed. We vragen ons echt af wat Bryan Ferry hier van zou vinden. Neen, die herwerking van dat mooie lied van Roxy Music had voor ons echt niet gehoeven. Maar hey, dan skippen we gewoon deze song en zetten we onze tocht verder. Bij “Headache” voelen we gewoon niets. Het zou achtergrondmuziek kunnen zijn in Delhaize of Carrefour en dus helemaal niet opvallen. We gaan voor een keer het woord ‘saai’ bovenhalen. Saai! Zijn er synoniemen voor dit woord? “Boulevard” is van hetzelfde laken een vervelend, eentonig, suf, oninteressant, monotoon, slaapverwekkend, afgezaagd, kleurloos en geestdodend pak. De hele plaat zakt een beetje als een flanpudding in elkaar.
Bij de eerste luisterbeurt kregen we geweldig veel vieze jeuk van “Zoom Zoom the Little Boy”. We vonden het met vlag en wimpel het meest kinderachtige lied ooit uit de koker van de Brit, maar we beseffen nu dat hij zich verplaatst naar zijn kindertijd, de tijd dat hij diertjes wilde redden. Vandaar die toch wel vreemde opsomming van diersoorten, het is gewoon een jonge koter die aan het zingen is. We schreven in het begin al dat het een plaat is die rustig aan groeit en deze song is daar het perfecte bewijs van. Er worden wel degelijk nieuwe dingen uitgeprobeerd en dat met wisselend resultaat. Maar het blijft wel mooi om te zien dat een rasartiest als Morrissey ten minste probeert zichzelf te herontdekken. “Lester Bangs” gaat over de al lang overleden recensent van Rolling Stone en Creem, en we weten niet goed of Morrissey hem nu bewierookt of helemaal afkraakt. Het is een jazzy tune geworden en we denken uiteindelijk dat de zanger gewoon zijn middenvingers opsteekt naar deze Amerikaan uit Detroit die al dat materiaal uit de tweede zin in de eerste alinea met hele hopen in zijn schrijfkot had rondslingeren.
En wat is de eindconclusie dan voor Make-Up is a Lie? Ten eerste moet je de plaat een eerlijke kans geven. Ten tweede is het een mengelmoes van heel interessante en doodsaaie nummers. Ten derde hebben we respect voor het feit dat Morrissey uit andere vaatjes durft te tappen, al is het dan bij tijd en wijle met een heleboel gemors en geklieder. Morrissey is niet meer het icoon van de jaren tachtig, maar de muzikale stempels die hij gedrukt heeft zullen voor eeuwig en drie dagen daarna blijven bestaan. Zijn solowerk heeft zijn eigengereide ups en downs, maar ondanks alles blijft hij toch een van de markantste artiesten van de laatste toch wel vier dikke decennia ondertussen. Faut le faire!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Notre-Dame”, ons favoriete nummer van Make-Up is a Lie, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
