© Nathan Cole
Voor alternatief rockgeweld moeten we tegenwoordig aan de overkant van het water zijn en dat wordt opnieuw bewezen door Wull. Het vijftal is gevestigd in Liverpool, al werd geen enkel bandlid er geboren. Meteen is ook de naam verklaard: ‘Wull’ is afgeleid van ‘wool’, lokale straattaal voor iemand die niet uit Liverpool afkomstig is. Hoewel de band voorlopig slechts een handvol singles op hun naam heeft staan, blijft de aandacht groeien. Met airplay op onder meer BBC en Radio X lijkt 2026 zich aan te dienen als een veelbelovend jaar voor de Britten. Met “Amy” leveren ze alvast hun eerste wapenfeit van het jaar af, een single die hun opmars heel wat kracht bijzet.
Op “Amy” kiest Wull niet voor een onmiddellijke uitbarsting, maar voor een dreiging die zich langzaam ontvouwt. Vanaf de eerste seconde hangt er een donkere gloed over het nummer, terwijl onderhuids een constante spanning blijft broeien. Het tempo ligt niet bijzonder hoog, maar toch voelt de track zwaar en geladen, elke slag komt doordacht en hard aan. Tijdens het refrein opent het geluid zich en wordt het geheel breder getrokken. Het nummer krijgt een groots, bijna anthem-achtig karakter, alsof het geschreven werd met grote en vooral volle concertzalen in hun achterhoofd. Tegelijk blijft de intensiteit beheert. De stem vloeit niet bovenop de instrumenten, maar smelt er subtiel in weg, waardoor het nummer een intense, bijna claustrofobische samenhang krijgt. Met een strakke productie en een scherpe, gecontroleerde klank klinkt “Amy” volwassen en zelfverzekerd. Geen overdonderende explosie, maar een donkere spanningsboog die blijft nazinderen.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
