Singer-songwriter Caspar Auwerkerken werd een aantal jaren terug op deze pagina’s al uitgeroepen tot een van onze ‘Grote Beren van Morgen’. Het potentieel dat wij in de jonge Hasselaar zagen, kwam een tweetal jaren later een eerste keer tot uiting met de kortspeler Abloom. Je plek zoeken in de wereld en daarbij innerlijke rust vinden – belangrijk om een angststoornis die af en toe hevig opdoemt het hoofd te kunnen bieden – waren toen al belangrijke thema’s, en dat zijn ze vandaag nog steeds. Met Figuring Out My Horizons wil Caspar Auwerkerken de volgende horde nemen. Hij durft zich nog steeds broos op te stellen, al bespeuren we in de tracks ook vaker en vaker een bredere betekenis. De wereld die steeds materialistischer, prestatiegericht en afstandelijk wordt bijvoorbeeld. En wat betekenen begrippen als echtheid en authenticiteit nog?
Met zijn zoekende mindset is er voor de jongeman geen betere habitat dan de vaste schrijfplek in het bos vlakbij zijn woonst. De natuur speelt een existentiële rol in de uiteindelijke klankkleur van Figuring Out My Horizons. Maandenlang sleutelde Caspar Auwerkerken op die enigszins geïsoleerde plek aan de songs en liet de beste ideeën daar kiemen, om ze later bij de bandrepetities hun definitieve vorm te laten vinden. Met hulp van Xavier Declercq (bas/synth), Arno De Bock (drums) en Mauro Bentein (gitaar) klinken de songs verstild waar het moet, en mag de sound uitwaaieren waar het past. De gitaar staat steeds centraal in dit verhaal. Enerzijds is er de akoestische basis die invloeden als José González en – dichter bij huis – Douglas Firs verraden, anderzijds doet de experimenteerdrang van Auwerkerken ons vermoeden dat er menig album van Radiohead in zijn platenkast terug te vinden is. Het duidelijkste voorbeeld is “The Pond”, dat halfweg de plaat geparkeerd werd. Spaarzaam gitaargetokkel, het meest melancholieke blazersarrangement dat we in dit prille jaar al hoorden, en de klankkleur van Caspar Auwerkerken die Thom Yorke op zijn warmst aantikt. In het daaropvolgende “Let Me In” doet de groep dat kunstje doodleuk nog eens over met nét iets vollere blazers die de song als de eerste rijpe krokussen doen openbloeien.
Hoewel radiovriendelijkheid duidelijk niet bovenaan het moodboard van deze songsmid staat, komt opener en single “Blossom” het dichtst in de buurt. Tekstueel houdt Auwerkerken het universeel en herkenbaar genoeg, en hij mag de goden bedanken voor zijn in weemoed en melancholie doordrenkte stemtimbre. De toon is daarmee gezet, en als “Blossom” de voorzet is, dan kopt tweede song “Two Ravens” de bal feilloos in het hoekje. De elektrische gitaar wordt in die laatste – tevens ook een vooruit gestuurde single – net iets dikker aangezet, wat een schurende sound oplevert die de hoogdagen van Sophia in herinnering brengt. Verderop op Figuring Out My Horizons, met name bij “End Of The Line”, steekt die vergelijking overigens nog een keer de kop op.
Je merkt dat de invloeden nogal duidelijk van deze debuutplaat afdruipen. Toch vinden wij dat dit gegeven nergens wringt. Het songmateriaal is sterk genoeg om van een eigen smoel te kunnen spreken. Al onze bevindingen en hypothesen culmineren trouwens in het wonderlijke “Into Thin Air”, dat ons inderdaad bijna letterlijk de adem afsnijdt door zijn beklemmende opbouw en zijn heerlijk volle, voortdenderende outro. De omgevallen platenkast die we hier hogerop benoemden, komt in deze song als een dolleman door je brein geflitst. Caspar Auwerkerken verstaat gelukkig al de kunst om zo’n nummer nipt niet te laten ontsporen. Wij verwedden ons hoofd erop dat “Into Thin Air” live gensters zal slaan.
Dat treft! Caspar Auwerkerken stelt Figuring Out My Horizons de komende tijd een paar keer voor. De eerstvolgende shows zijn op 31 maart in Het Depot (Leuven) en op 2 april in Club AFF (Hasselt). Voor meer data hou je best de socials van de man in de gaten.
Ontdek “Into Thin Air”, ons favoriete nummer van Figuring Out My Horizons in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
