Wie het over poppunk heeft zonder de naam van New Found Glory te laten vallen, pleegt geschiedvervalsing. Sinds het einde van de jaren negentig eist het viertal uit Florida zijn plek op in de canon van de punk. Als een versleten Vans-schoen zijn ze misschien niet altijd even modieus, maar wel onmiskenbaar authentiek. Ze waren een van de eersten die zich in het zog van blink-182 aan het grote publiek voorstelden. Van het onstuimige doorbraakmoment met Sticks and Stones tot de gespierde herbronning van Not Without a Fight liet de band zich zelden verleiden tot radicale koerswijzigingen. Het handelsmerk bleef steeds intact: riffs met de ene voet in de poppunk en de andere in de hardcore en refreinen die zich moeiteloos lenen tot luidkeels meezingen. Met Listen Up! zijn ze toe aan het elfde hoofdstuk en naderen ze de dertigjarige mijlpaal. Reden genoeg om te vieren.
Toch klinkt Listen Up! niet als een band die op routine teert. Integendeel: de plaat bruist van koppige levenslust. Muzikaal kiest New Found Glory resoluut voor een gitaar-vooropbenadering die herinnert aan hun klassieke periode, maar met een productie die voller en gelaagder aanvoelt. Doorheen de voorbije dertig jaar experimenteerde de band met akoestische gitaren en zelfs piano, maar uiteindelijk landde ze telkens weer op dezelfde plek. Op Makes Me Sick Again en Radiosurgery flirtte ze bij momenten met zelfparodie. Toch herbergde elk album minstens één hit, waardoor ze steeds ietwat relevant bleef. Optimisme fungeerde als constante, en ook nu staat die kernwaarde centraal. Deze keer wordt ze aangevuld met doorzettingsvermogen, vriendschap en het vieren van kleine zekerheden in een wereld die steeds onvoorspelbaarder oogt. Het levert vooral een zelfbewuste bevestiging van hun identiteit op.
De nadruk op hoop is geen marketingtruc, maar een startpunt. Gitarist Chad Gilbert werkte aan de plaat terwijl hij vocht tegen een agressieve kanker, vaak tussen ziekenhuisbezoeken door. Wie de band op sociale media volgde, zag bijna onwerkelijke beelden: ’s ochtends een gitaartake opnemen met een bloeddruk die alarmbellen deed rinkelen, ’s middags scans laten nemen, ’s avonds terugkeren naar de studio om een refrein af te werken. Dat gegeven hangt als een onzichtbare schaduw boven de songs. Het vormt de brandstof van de New Found Glory-motor die hen al jaren doet vlammen. Verwacht geen somberheid, maar een frontale aanval op de negatieve kant van je brein. Ook de overstap naar het nieuwe label Pure Noise Records en de samenwerking met producer Steve Evetts injecteren extra scherpte. Zes jaar moesten de fans wachten op deze plaat, en dat geduld wordt eindelijk beloond.
Openingsnummer “Boom Roasted” fungeert als programmaverklaring. Het katapulteert de luisteraar meteen terug naar het Sticks and Stones-tijdperk. Een stuwende riff slingert je recht de moshpit in, terwijl zanger Jordan Pundik uithaalt naar een industrie die verdriet als handelswaar verkoopt. Het is een vinnige sneer, verpakt in een refrein dat zich onmiddellijk vastbijt. “100%”, de leadsingle bij de aankondiging van Listen Up!, bouwt daarop voort met bijna ouderwetse bravoure: ‘My word is cement’ klinkt als een niet-onderhandelbare belofte. Hier toont New Found Glory zich in haar meest rechtlijnige vorm. Vernieuwend is het openingssalvo niet, maar het voelt vertrouwd op de juiste manier. Die energie zuigt je meteen mee.
Daarna verschuift de toon subtiel. “Laugh It Off” en “A Love Song” surfen op een nostalgische golf, maar voegen een volwassen nuance toe. In die laatste track schuilt een onweerstaanbare charme: een iets zwaardere gitaarkleur contrasteert met bijna tienerachtige romantiek. Het klinkt lichtjes puberaal, maar net met dat kantje wist de band altijd raad. Alsof ze erkent dat volwassenheid niet betekent dat je je jeugd moet uitwissen. “Beer and Blood Stains” graaft nog dieper in dat verleden. Met een gruizige intro en een onverwachte breakdown roept het nummer beelden op van Warped Tour-zomers. De vraag ‘How did we make it out alive?’ krijgt zo een dubbele bodem: een knipoog naar wilde jeugdjaren én een reflectie op recente gezondheidsperikelen.
Niet alles snijdt even scherp. In het tweede deel sluipt herhaling binnen. “Medicine” zweeft op een zoetige melodie en een baslijn die uitnodigt tot meezingen, maar mist dat extra randje dat het boven het maaiveld tilt. “Dream Born Again” en “You Got This” hameren nadrukkelijk op empowerment, maar hun slogans balanceren op de rand van voorspelbaarheid. De positiviteit voelt oprecht, maar komt soms net iets te gladgestreken binnen. Hier verliest de band even aan nuance. Toch herpakt de plaat zich indrukwekkend met “Frankenstein’s Monster”. In deze afsluiter vloeien kwetsbaarheid en energie samen. De metafoor van het heropgebouwde lichaam – littekens als bewijs van overleving – verleent het nummer emotionele diepte. De melodie blijft helder, maar onder het oppervlak gromt existentiële urgentie. Hier toont New Found Glory hoe optimisme kan samengaan met realiteitszin. Geen naïef ‘alles komt goed’, maar een vastberaden ‘we staan er nog’.
Listen Up! is geen radicale heruitvinding, maar voelt zelden als een vermoeiende herhalingsoefening. Dat levert momenten van pure euforie op die terugvoeren naar betere tijden, maar ook passages waarin iets meer risico welkom was geweest. De kracht schuilt in de oprechte intentie. Na drie decennia doet New Found Glory nog steeds waar ze het sterkst in is, en ze omarmt dat zonder ironische aanhalingstekens. Het is poppunk in zijn zuiverste vorm: rechtlijnig, melodieus en vastbesloten om hoop boven cynisme te verkiezen. Niet elke luisteraar zal daarin meegaan, maar wie zonder voorbehoud luistert, voelt die herwonnen kracht dubbel en dik.
https://open.spotify.com/album/3iEjqVnUrmjX4skfejAyHi?si=Wqv864yHQp6PBqmCGbciDQ
Ontdek “Laugh It Off”, ons favoriete nummer van Listen Up!in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
