Counterparts @ Trix: Sacraal hard

Counterparts is als band altijd in beweging. In eerste plaats kan je dat best letterlijk nemen, want de bezetting is doorheen de jaren toch een paar keer door elkaar geschud. Op de allures van de Canadese hardcore- en metalcoreband heeft dat echter weinig of geen effect gehad en zo blijven ze als een van de grotere bands van het circuit wel keer op keer hun publiek trekken. In 2023 stond de band nog in een hopelijk uitverkochte Club. Niet onlogisch dus dat ze deze keer de sprong waagden naar de grote zaal in het kader van de Heaven Let Them Die Tour. Het publiek kwam echter niet alleen voor Counterparts naar de Trix, want met Sunami, God Complex en One Step Closer hadden ze drie uiteenlopende bands in hun sleeptouw die ook van zich lieten horen.

Haast en spoed zijn zelden goed, maar gisteren moesten we ons toch wel een aardig poosje haasten om op tijd de werkvloer te verlaten om een glimp van God Complex te kunnen opvangen. Omstreeks half zeven begon het vijftal uit de regio Yorkshire aan en dat voor een zaal die nog wel wat meer volk kon verdragen. Naarmate hun set vorderde, liep het al wel wat voller en wie op tijd de verplaatsing kon maken naar Trix zag een band aan het werk die klaar is om nog flink een paar stappen te zetten. Sinds ze afgelopen jaar een reformatie hebben doorgemaakt en frontzanger Harry Rule het roer weer in eigen handen nam is de band nog harder beginnen klinken. Ondanks de moeilijke omstandigheden als opener van de avond toonden ze weinig vrees en vooral dat ze hard kunnen uithalen. “The Altar” was geen muilpeer, maar een agressieve kopstoot die we nog even nazinderde. Het opgedaagde publiek bleef er nog wat koeltjes onder en toch hebben we zo het gevoel dat God Complex best wel indruk maakte op de aanwezigen.

One Step Closer stond niet zo gek lang geleden nog zelf in de Kavka voor een eigen show en moest zich nu tevreden stellen met een vroege slot in het voorprogramma van Counterparts. Als hongerige band maken ze daar zelf niet zo een groot probleem van en willen ze hun publiek net voor zoveel mogelijk zielen brengen. De band uit Pennsylvania heeft doorheen de jaren een zekere fanbase opgebouwd en breidde die aanhang met een melodieuzere album All You Embrace verder uit. De band is op nieuw materiaal aan het broeden, maar hield het gisteren vooral bij de nummers van dat laatste album. Door die melodieuzere aanpak waren ze wel wat de buitenbeentjes van de avond en ook vocaal kon Ryan Savitski niet aan de andere drie stemmen van de avond tippen. Een verkeerde beurt maakte One Step Closer hoe dan ook niet. Hun aanpak was behoorlijk fris en authentiek en de emo-elementen maakten het ook nog best energiek. Misschien kan de opvolger van All You Embrace binnenkort de band nog wat verder lanceren, want op zich stralen ze wel iets bijzonders uit.

Korte tijd later konden we alweer van een nieuwe band smullen, al was het deze keer wel behoorlijke harde koek. Sunami hoeft dan ook geen introductie meer in hardcore en is omwille van hun no-nonsense aanpak en energie best wel berucht. Liefhebbers van de two-steps vonden hun weg al vrij vroeg in het voorste gedeelte van de zaal en wat volgde was niet minder dan een vagevuur aan loeiharde en splijtende gitaren, driftige vocals en pompende drums. De Californische band zocht en vond een gouden balans tussen het nieuwe (onder andere nummers van die sterke ep met Pain of Truth) en het oude werk en kon daarmee de zaal best goed bekoren. Tijdens hun hele set bleef het gevaar achter elke hoek loeren, klaar om genadeloos toe te slaan bij een onoplettend moment. Dat er best wel wat mensen speciaal voor Sunami waren afgezakt was zelfs een understatement, want bij geen enkele andere band op de avond kolkte het zo hard als bij Sunami.

Het zou dus niet gemakkelijk worden voor Counterparts om die voorgelegde lat nog te overbieden en in dat opzicht was het best opvallend dat ze een ruim kwartier vroeger begonnen aan hun set dan oorspronkelijk gecommuniceerd. Het gevolg was een zaal die nog niet helemaal klaar was en op de tonen van openingsnummer “A Martyr Left Alive” uiteindelijk wel vrij vlot terug volliep. Het viertal toonde sowieso al bijster weinig aarzeling en hield de vlam niet alleen constant vast, maar hield deze ook gevaarlijk dicht bij de lont. “Bourn to the Burn” en “With Loving Arms Disfigured” liet de band toe om samen met het publiek de energiepijl nog wat verder op te prikken. Vooral de eerste rijen bewogen met hun bovenlichaam stoïcijns mee op de breakdowns en de eerste stagedivers konden gesignaleerd worden. Hen opvangen verliep nog wel wat moeizamer, al zou dat tegen het einde van de set helemaal rechtgetrokken worden.

Bij een optreden van Counterparts hangt er best veel af van de mentale gemoedstoestand van Brendan Murphy. Het enige overgebleven oprichtend lid heeft er nooit geheimen van gemaakt zich niet altijd even goed in zijn vel te voelen. Gelukkig lijkt hij momenteel in een betere periode te verkeren en dat had positieve uitwerkingen op hun prestatie. De fans werden niet uitgeblaft, maar werden voor “Paradise and Plague” wel vriendelijk verzocht om mee te zingen (als ze de tekst kenden tenminste). ‘The next songs will kick your fucking ass’ was nog best braaf naar Murphy’s normen, al hield de band wel voet bij stuk door stevig uit te pakken op “Unwavering Vow”. Gitarist Jesse Doreen bewaarde overigens ondanks stijgende temperaturen zijn cool in zijn warme trui en speelde niet alleen technisch sterk, maar ook met een vastberadenheid die de nummers deugd deed.

Naast Brendan Murphy viel vooral ook Tyler Williams best hard op. Hij nam de volledige linkerzijde van het podium voor zijn rekening en puurde een paar sterke passages uit op zijn gitaar. Vooral in het tweede deel van de set dat na een symbolische onderbreking tussen “Your Own Knife” en “To Hear of War” werd afgetrapt bepaalde hij mee de strakheid en het melodische aspect van de nummers. Het publiek hadden ze met een groeiende overgave ook steeds beter in hun greep en Brendan Murphy voelde zich des te meer in zijn element. Voor het laatste deel van “Stranger” ruimde hij wel even plaats voor een van de crewleden die vocaal een felbevochten strijd aan ging met een fan uit het publiek. Hardcore blijft nu eenmaal van mensen voor mensen en heeft al die onnodige poespas niet nodig. Counterparts toonde zich kort voor het einde ook nog even erkentelijk voor de fans van de eerste uren, want met “Witness” legden ze hun oudste nummer van de avond onverbloemd maar met gebalde vuisten op tafel.

Het podium had met fake kaarsen en kerkelijke raamelementen een sacrale uitstraling, maar heilige boontjes zijn de heren uit Canada nu ook weer niet. Het laatste nummer van de reguliere set “Heaven Let Them Die” was daar een illuster voorbeeld van. Hard, onversneden en met de juiste dosering. Brendan Murphy kon het overigens ook niet laten om even op het podium een beetje aan zijn vape te lurken. Even overbodig was het verlaten van het podium, want iedereen in de zaal wist dat er nog een tweetal nummers op de planning stonden. Doorspelen was op dat vlak de betere optie geweest en toch zullen we er maar niet te zwaar aan tillen. “Love Me” en “Whispers of Your Death” werkte als dubbelklapper wonderwel en bracht extra vuur in het concert. Ondanks dat het tijd was om het vuur bijna te doven gooide Counterparts nog wat extra benzine in de vlammen.

Achttien nummers en zestig minuten later was de rentree van Counterparts in Antwerpen alweer verleden tijd. Met zeven albums op de teller heeft de band nochtans genoeg materiaal om er nog een paar extra nummers aan te hangen zonder dat het overdadig zou aanvoelen, maar de andere kant hebben we ook liever een band die zestig minuten lang alles geeft wat er op dat moment in hun zit. De eindbalans van een hele avond in Trix is met andere woorden overwegend positief en het is vooral fijn te zien dat hardcore in al zijn facetten, vormen en two-steps ook nog steeds heel wat volk op de been brengt. Counterparts is daar een belangrijke reden voor, maar gisteren was dat absoluut ook te danken aan Sunami!

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

A Martyr Left Alive
Bourn to the Burn
With Loving Arms Disfigured
Wings of Nightmares
Choke
Paradise and Plague
Unwavering Vow
Thieves
Your Own Knife
To Hear of War
No Lamb Was Lost
Stranger
Witness
Praise No Artery Intact
Monument
Heaven Let Them Die

Love Me
Whispers of Your Death