Het wordt zeker geen lesje muziekgeschiedenis, maar eind jaren tachtig en begin jaren negentig ontpopte in het Verenigd Koninkrijk de Madchestersound. Bands uit de driehoek Liverpool, Birmingham en uiteraard Manchester creëerden een eigen geluid. Denk aan groepen zoals The Charlatans, Inspiral Carpets, The Happy Mondays en The Stone Roses. Aan de overkant van de Atlantische Oceaan zagen we de ontluiking van de grunge en daarop kwam in Engeland dan weer een tegenbeweging tevoorschijn, de britpop. Denk aan Blur, Oasis, Pulp en Suede, maar zeker ook aan Kula Shaker. Die bands hadden elk een heel specifiek geluid en Kula Shaker maakte rockmuziek bomvol Indische invloeden. K, het debuutalbum uit 1996 van het viertal, mocht zich verkneukelen aan geweldige superlatieven en bomvolle zalen. In 1999 werd het nog best gesmaakte Peasants, Pigs & Astronauts uitgebracht, maar dan werd de spreekwoordelijke stekker een heel tijd uit de band getrokken. Pas in 2007 werd er weer de studio ingetrokken voor het album Strangefolk. Er volgden nog andere lp’s, maar acht jaar uit roulatie is gelijk aan een totaal nieuw, muzikaal tijdperk. De platen werden minder snel opgepikt, maar de kwaliteit is voor ons toch torenhoog gebleven. Wormslayer mag het rijtje nu aanvullen.
We zijn opgegroeid met Alternative Nation en Headbanger’s Ball op het ten grave gedragen MTV, waardoor we nog steeds de neiging hebben om alle clips te bekijken van nieuwe muziek. Meestal stelt dat helemaal niets meer voor, maar bij Kula Shaker krijg je nog altijd het totaalpakket. Kijk zeker eens naar de video’s van schijven zoals “Good Money” en “Broke As Folk”. Het zijn prachtige kortfilmpjes geworden. De band vangt aan met “Lucky Number” en na drie seconden zitten we weer met die rocksound die in het begin doordrenkt is van Indische folk. De stem van frontman Crispian Mills is na die meer dan drie decennia nog geen spat veranderd en het is nu al duidelijk dat Kula Shaker meer dan zijn best gaat doen om een stevige, coole plaat af te leveren. De vier Britten omarmden ook steeds de glamrock uit de jaren zeventig en dat krijgen we ook weer in zijn totaliteit te horen op “Good Money”. Hier zijn vier geesten gerijpt, maar er wordt wel geweldig goed teruggegrepen naar die sound die synoniem staat voor Kula Shaker: de mix van (glam)rock en die typische weerslag van volksmuziek uit het oude Hindoestan.
Ook op “Charge of The Light Brigade” blijft het niveau werkelijk torenhoog. De band heeft echt niet veel nodig om een bezwerend, onheilspellend ritme te creëren. Het is een song gemaakt voor goeroes die hun volgelingen willen laten dansen in complete trance met de armen in de lucht tot ze volledig uitgeput neervallen. Een persoonlijk hoogtepunt vinden we “Broke As Folk”. De intro zou zo kunnen gemaakt zijn door Pink Floyd. Het blijft maar duren, maar waar we een uitbarsting verwachten, zet Kula Shaker hier opeens een heerlijk funky tune op. De band brengt een fantastische mengelmoes tussen het beste werk van Pink Floyd en The Doors en laat uiteindelijk de song verzanden in een geweldige meezinger. Wat een onwaarschijnlijk cool nummer!
“Little Darling” is net voor dat lied gekomen. Waar is de tijd dat jongeren op de pensenkermis van het dorp het jongen of meisje van hun toenmalige dromen opzochten om er een zogeheten slow mee te dansen? Je kwam hoe langer, hoe dichter bij elkaar en als die ene persoon dan zijn of haar hoofd op je schouder legde, pas dan was je in de echte zevende hemel. We durven het zelfs een ultiem liefdesliedje noemen. ‘Do you miss me, little darling?’. Het zou belegen kunnen klinken, maar je gelooft die vier Britten wanneer ze dit liedje spelen. Zachte achtergrondzang, een iets bruter bruggetje, een knappe solo en we zijn weer vertrokken, nu voor die eerste, heel voorzichtige zoen op de lippen. Je hart raast als een tornado door je tienerlijfje en buiten je zicht bestaat de wereld helemaal niet meer. ‘Little darling, little darling, open your eyes’.
Op de titeltrack durft de band het aan om een lang lied te maken van meer dan zeven minuten. Het is een rockopera geworden die hardrock combineert met ingetogen stukken. Op het einde alweer die grandioze, Indische zang waar de band een patent voor getekend heeft. Bijna op zes minuten die uitgekiende drumslagen en dat gepingel op de keyboard en terwijl blijft die bezwerende achtergrondzang maar doorgaan. Als kers op de taart is het laatste nummer op de plaat, “Dust Beneath Our Feet” nog een regelrechte countryrocksong geworden. Wat een ongelooflijke, muzikale weelde wordt door Kula Shaker geschonken. Staat er dan echt geen minder nummer op Wormslayer? Neen, echt niet. Werkelijk elk nummer op de lp zit echt heel knap in elkaar. Dit is veruit, met stip, de beste plaat die het kwartet na het millennium heeft uitgebracht. Voor ons bestaat daar geen enkele discussie over.
K blijft voor ons de beste plaat van Kula Shaker. We zeggen er wel graag bij dat dit door het verrassingseffect is, het feit dat de band toen met een heel originele plaat op de proppen kwam. Moet Wormslayer onderdoen voor dat debuut? Laat ons zeggen dat het een halve trede lager staat dan die indrukwekkende eerste plaat. Maar is dat ook een beetje zever in de marge? Zeker, want deze plaat is gewoon echt heel goed. Pulp gaf vorig jaar met More een dijk van een plaat uit. Suede volgde met Antidepressants, ook een meesterwerk. Kunnen we Kula Shaker hier zonder verpinken naast zetten? Ja, daar twijfelen we geen moment aan. Is dit een renaissance van de Britpop? Eigenlijk niet. Op wat sabbatjaren na zijn deze bands gewoon blijven componeren. Is dit dan een fantastische voortzetting van het genre? Yep! Live zal Kula Shaker in Gent staan op 27 februari in Ha Concerts. Op 23 februari staat het Britse kwartet in Paard in Den Haag. Dat kunnen alleen maar vlammende, ferme optredens worden!
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Broke As Folk”, ons favoriete nummer van Wormslayer, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
