Na de alleenstaande samenwerkingssingle uit september met Courtney LaPlante van Spiritbox en Amy Lee van Evanescence is Mariah Rose Pereira, beter gekend als Poppy, ook al even terug met solomuziek. Op 23 januari 2026 bracht ze namelijk haar zevende album Empty Hands uit. De zangeres maakte enkele albums terug de switch van pop naar metal, wat duidelijk aansloeg en nog altijd haar ^voornaamste vertrekpunt blijkt. Voordat ze de voorgenoemde band Evanescence zal vervoegen als support op diens opkomende tour, komt de zangeres in maart eerst nog solo langs in ons land met heel wat nieuwe muziek.
Empty Hands maakte ze samen met producer Jordan Fish, voormalig lid van Bring Me The Horizon, die ook meewerkte aan haar vorig album Negative Spaces. In aanloop naar het album bracht de zangeres al enkele stevige singles uit, waaronder “Bruised Sky” en “Guardian”. Dat de zangeres hard wil gaan, was daar al op te horen, en die goesting trok ze dan ook door over het geheel.
Over het algemeen wordt Empty Hands gedragen door een metalcore-achtige sfeer. Daarin wisselt Poppy vaak mooi af tussen clean gezongen stukken en sterke screams. “Bruised Sky” is daar in het begin van het album al een mooi voorbeeld van. Daarop bouwt de zangeres de liedjes rond deze kern verder op met elektronische elementen, maar vooral ruige gitaren.
De intro van opener “Public Domain” en de twee korte intermezzo op de tracklist geven het meest toe aan de elektronische kant en leggen een mysterieuze laag op het album. Het gaat hand in hand met Poppy’s over het algemeen mooie en zachte stem, die er helemaal doorkomt in hardrocksong “Guardian” en het op zichzelf gevarieerde hoogtepunt “If We’re Following The Light”, waarin ze nog maar eens de verschillende stijlen van zang naar voren draagt.
Het is positief dat Poppy zich niet onder één noemer laat definiëren, maar het is soms moeilijk om tijdens het luisteren alle elementen in één keer op te nemen, waardoor sommige nummers onder het geheel uitschuiven en niet alles even memorabel overkomt. De zangeres varieert wel, maar vernieuwt tegelijkertijd niet heel veel. Jammer, omdat het album als geheel wel sterk aanvoelt.
Daarenboven gebruikt Poppy ook nog nu-metal als insteek door de combinatie met goede ondersteunende en onderliggende beatstukken op bijvoorbeeld “Ribs” en “Unravel”. Uiteindelijk blijkt het dan titelsong en afsluiter “Empty Hands” te zijn die het stevigst voor de dag komt met vooral door screams geleide vocalen.
De Amerikaanse Poppy laat ons temidden van vele subgenres achter met een sterk metalalbum. Het had nog iets vernieuwender gekund, maar we zijn meer dan blij met de veertig minuten aan sterke gitaren en goed stemwerk van de zangeres. Poppy is een stem om in de gaten te houden en ze laat ons met Empty Hands zeker niet met lege handen achter.
Met haar Constantly Nowhere-tour staat Poppy op 13 maart in het Klokgebouw in Eindhoven, op maandag 30 maart in de Ancienne Belgique in Brussel en op 1 april in den Atelier in Luxemburg. Later op het jaar staat ze als sidekick van Evanescence in Vorst Nationaal en in de Ziggo Dome.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “If We’re Following The Light”, ons favoriete nummer van Empty Hands, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
