© Johan Jacobs
Eva, we vinden dat je vóór je vijftigste verjaardag op reis moet gaan naar Istanboel. We zitten in De Snuffel in Brugge en hebben een gesprek. Links van ons hangt een reusachtige wereldkaart. Voor ons zien we het podium met een oud Oosters tapijt waarop twee gitaren, enkele pedaaltjes en een mondharmonica liggen. Er staan een microfoon en uiteraard ook enkele versterkers. We wachten op Floris Francis Arthur, de artiest die met Little Did I Know een van de mooiste platen van 2025 heeft afgeleverd. De man, geboren en getogen in Ninove, zal solo optreden en we weten nu nog niet dat er ons een verrassing te wachten staan. Stipt om half negen gordt FFA de akoestische gitaar om.
“Black & Blue” is de eerste zet die wordt uitgespeeld en we horen na twee woorden dat de singer-songwriter goed bij stem is. We hebben tijdens de heenreis Drunk van Vic Chesnutt in de auto gedraaid en herkennen direct hetzelfde stemtimbre. De sfeer is intiem, het publiek luistert, geniet en respecteert de breekbaarheid van een artiest die er letterlijk alleen voor staat. Op “Keep Driving” durft Floris Francis Arthur toe te geven dat hij tijdens zijn jonge jaren vluchtte in drank en drugs en dat zulks achteraf bekeken gewoon dom tijdverlies is. We horen in de tekst het vuile gevoel van compleet high zijn, de zon zien opkomen, de afkick krijgen en het woelen in het bed omdat Klaas Vaak zijn middelvingers naar je opsteekt. Het komt door die laatste slok, dat laatste trekje, dat laatste lijntje vóór alles onherroepelijk op is en je hoofdkussen en je donkerste gedachten je vijanden worden.
FFA heeft het optreden in drie delen ingedeeld, waarbij het verschil in taal volledig naar de letter te nemen is. In het grandioze “Waiting For America” noemt hij die Verenigde Staten het voormalige Beloofde Land, maar het neemt niet weg dat hij er nog altijd zijn lof durft over uit te zingen. De mondharmonica wordt beroerd door de lippen en we realiseren ons al na drie nummers dat, helemaal gestript, zijn songs ook volledig overeind blijven. We missen de gelaagdheid van de muziek op de platen, maar dat is gewoon de bedoeling wanneer er zonder begeleiding wordt opgetreden. De lange uithaal ‘liiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiife’ op “Little Did I Know” doet ons uitgeleide voor een groot geschenk.
Net vandaag bracht Arthur zijn eerste Nederlandstalige single uit, “Hou Me Tegen“. Hier krijgen we als allereerste luisteraars ooit vijf (!) nieuwe songs te horen, allemaal in de moedertaal. Het klinkt heel even vreemd, maar we zijn snel mee op de trein die nu door Vlaamse velden rijdt en niet door Engelse valleien of Amerikaanse prairies. Het valt op dat de teksten op zich eenvoudig zijn, maar wel een grote dosis poëzie in zich meedragen. ‘Je bent mijn wolfje, ik huil met jou’. Het is van een ontroerende schoonheid. Het lijken kindertekstjes, maar dan wel geschreven voor volwassenen die graag sprookjes en parabels horen. We horen de naakte versies en elk nummer staat er. Het is nu al essentieel en we zijn benieuwd hoe alles werd opgenomen met een volledige band. We hebben geduld.
Ondertussen wordt het café druk, druk door Brugse jongeren die er hun luidruchtige plaats opeisen. Het vloekt met het geheel en eerst denken we: ‘jonge gasten, bol het gewoon nog een half uurtje af’. Nadien denken we eerder: ‘leven en laten leven, ze amuseren zich, de wereld is van en voor iedereen’. Het publiek mag nog meezingen met “Hold Me Now”. ‘Dreams get lost before you know it”. “My Friend” wordt begonnen, even stopgezet door het geroezemoes, maar breekt dan alsnog in volle kracht uit. Met “The Masterplan” en het magistrale “The End” worden de laatste twee songs van zijn twee platen nog gespeeld. Floris Francis Arthur bedankt het publiek dat voor hem, naast hem en achter hem zit. Hij wordt gelukkig snel weer op het podium geroepen om nog een lied van Team William te zingen. Zijn we nu onprofessioneel wanneer we schrijven dat we de titel niet kennen van het lied? Het zij zo. We willen graag als conclusie trekken dat we naar een mooi optreden hebben gekeken, zelfs de première van de Nederlandstalige toekomst van Floris Francis Arthur als eersten hebben mogen beleven en dat het decor, de mise-en-scène, apart te noemen was. We zijn tevens heel benieuwd naar die toekomstige plaat.
Setlist:
Black & Blue
Keep Driving
Waiting For America
Little Did I Know
Mooie Dag
Fuck De Zwaartekracht
Hou Me Tegen
Wolfje
Wij Doen Wat Normaal
Hold Me Now
My Friend
Masterplan
The End
Song(s?) van Team William
