Op maandagochtend 11 april 1983 gaven James Hetfield en Lars Ulrich een busticketje aan Dave Mustaine: het was een enkele rit van New York naar Los Angeles. Daarmee was Mustaine officieel en redelijk onceremonieus uit Metallica gegooid wegens teveel zuipen, teveel drugs en teveel het ambetante manneke uithangen. Metallica liet Mustaine dus los, maar andersom is dat nooit echt goed gelukt. De woede en de frustratie wegens het ontslag waren de brandstof voor Mustaine om datzelfde jaar nog Megadeth op te richten. En om, volledig terecht, uit te groeien tot een van de ‘big four’ van de thrashmetal naast Metallica, Slayer en Anthrax.
Na genoeg bezettingswissels om draaierig van te worden, bestaat Megadeth in 2026 uit Mustaine, Teemu Mäntysaari (gitaar), de legendarische James LoMenzo (bas) en Dirk Verbeuren (drums). Meteen ook de laatste line-up, want de groep houdt het voor bekeken. Of vooral: de handen, de nek en de rug van Mustaine houden het voor bekeken. Wat begrijpelijk is. Wij moeten al gaan liggen nadat we een uurtje in het park zijn gaan voetballen. Wat moet het dan zijn als je 43 jaar lang de wereld rondgetourd hebt? Mustaine wil dus de eer aan zichzelf houden. Nu nog bekijken of hij ook enige eer kan behalen met het allerlaatste album van Megadeth: Megadeth.
Opener en eerste single “Tipping Point” begint met een fijn riffje. De drums vallen in met een rocktempo en we krijgen meteen al een eerste solo over ons heen. Maar dan slaat de bui om: het nummer schakelt drie versnellingen hoger en ramt de thrash eruit. ‘Push me, I push you back’, sneert Mustaine in zijn gekende stijl. De truc met het parlando stukje is eveneens gekend en zorgt even voor rust, voor we knetterend naar het einde denderen. Oké, stevig begin.
“I Don’t Care” hadden we al getest en goedgekeurd, dus snel over naar “Let There Be Shred”. Een titel die precies levert wat hij belooft: een gemene, giftige riff, vliegensvlugge gitaarsolo’s, even een tempovertraging om dan rondstuiterend vol kinetische energie te eindigen. Ook een knaller: “Made To Kill”. Deze kopstoot begint met een halve drumsolo én een volledige gitaarsolo. Nou. In het refrein is Mustaine zoals vanouds brutaal: ‘Come in peace, then burn it down.’ Een thrashritme wisselt een gewoon metalritme af, wat voor behoorlijk wat dynamiek zorgt.
In de categorie ‘goed, maar niet per se verrassend’: “Hey God!”, “Puppet Parade”, “Obey The Call” en “I Am War”. Deze nummers klinken alsof ze indertijd Countdown To Extinction of Youthanasia net niet gehaald hebben. Ja, daarmee leggen we de lat hoog, maar zo zijn we nu eenmaal. “Another Bad Day”, daarentegen, kunnen we met een gerust hart de stinker van het album noemen, omdat zowel riff als refrein wel heel erg meh zijn.
“The Last Note” is vooral melodramatisch met zijn parlando intro en outro, en een halve akoestische (!) solo. We voelen iets te hard de bedoeling van deze wat gekunstelde tearjerker. Goed dus dat dit niet de afsluiter is. Maar als laatste nummer op het laatste album van Megadeth “Ride The Lighting” van Metallica zetten, Dave, was dat nu echt nodig? Oké, je hebt eraan meegeschreven. En we begrijpen dat je de cirkel wil rondmaken (Zou je dat busticket van 43 jaar geleden ergens ingekaderd in je studio hebben hangen?). Maar eindigen met een Metallica-nummer voelt toch een beetje aan alsof Megadeth al bij al maar een voetnoot was. Meer dan vijftig miljoen verkochte albums, absolute klassiekers als Rust In Peace en Countdown To Extinction, en de bijna niet te vatten invloed op een hele generatie metalbands bewijzen het tegendeel.
Conclusie? Megadeth van Megadeth is geen definiërende plaat zoals Van Halen van Van Halen, KISS van KISS en, waarom niet, Metallica van Metallica. Da’s jammer. Soms hebben we ook het gevoel dat Mustaine een ietsiepietsie op veilig speelt door af en toe te herkenbare ingrediënten te serveren. De Metallica-cover op het einde zorgt helemaal voor een wat bitterzoete nasmaak. Maar goed, de mens gaat op een welverdiend pensioen. We zeggen dus gewoon ‘Bedankt, Dave. Geniet nu maar van je wijngaard.’
Megadeth neemt afscheid van zijn Belgische fans tijdens de Graspop Metal Meeting op 18 juni 2026.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Ride The Lightning” (grapje!), nee, ontdek “I Don’t Care”, ons favoriete nummer van Megadeth, in onze Plaatje van de plaat-playlist op Spotify.
