De derde maandag van januari en betekent zoals elk jaar: Blue Monday, de dag die sinds het begin van het millennium wordt aangeprezen als de meest deprimerende van het jaar. Een perfect moment om al die negativiteit met een flinke dosis gal eruit te spuwen, moet HATESPEECH hebben gedacht. De hardcoreband uit Orange County, die begin 2025 op onze radar kwam met een promo-ep die redelijk goed in elkaar zat en we sindsdien met een schuin oog volgen, komt namelijk precies vandaag met zijn debuutalbum Orange County op de proppen.
Voor wie de band nieuw is, moet waarschijnlijk even wennen aan de stem die over de nummers heen schreeuwt. HATESPEECH heeft namelijk als frontman Jesse Kalamian in zijn rangen en Jesse klinkt, we gaan eerlijk zijn, soms een beetje als een rubberen kip die je in de dierenwinkel kan krijgen. Zo een die je helemaal fijn kan knijpen en waar dan vervolgens een schel gebleer uit komt. Maar laat je daar niet te snel door afschrikken, want die schrille, ongepolijste zang werkt juist goed bij het lawaai wat HATESPEECH op Orange County produceert. Het werkt als een mooi contrast, waarbij de hoge, scherpe uitschieters van Kalamian als een scheermesje door de zware riffs heen snijden. En eigenlijk is die stem ook meteen het meest unieke aan het geheel, want echt verrassend klinkt de rest van de debuutplaat niet.
De band houdt zich op Orange County keurig aan het handboek en doet alles wat je van een hedendaagse hardcoreband mag verwachten. Het heeft strakke breakdowns, venijnige riffs en de plaat bevat een tempo dat lekker doorraast. Maar daar blijft het ook wel bij. Hier en daar flitst er een melodieus gitaarlijntje voorbij, zoals te horen is op “Pendulum” en “No Man’s Land”, maar de echte grote experimenten of verrassende wendingen blijven over het algemeen uit. Orange County is een auto op snelheid, alleen ontbreekt het stuur om de boel eens in de zoveel tijd een andere kant op te sturen. Enkel “Ceasefire” doet wat anders dan de rest, maar dat is eerder een interlude dan een volwaardig nummer, dus echt meetellen kunnen we die niet.
“Ceasefire” leidt “Hatespeech” in, dat over de gehele lijn gezien het sterkste nummer van de plaat is. Al springt het er niet echt uit zoals een sterkste track dat normaal wel doet. Veel anders dan de rest klinkt het namelijk niet, maar hier lijken alle elementen net iets beter samen te vallen dan bij de rest. In het land der blinden is eenoog koning en dat telt ook voor “Hatespeech”. Het heeft gewoon iets meer pit, iets meer overtuiging en brengt over de gehele lijn het meeste energie, maar daar blijft het dan ook wel bij.
Orange County is een debuut dat doet wat het moet doen, maar niet veel meer dan dat. HATESPEECH levert een dosis hardcore aan zoals het hoort, alleen is het zo doorsnee als het maar zijn kan. Het mist memorabele momenten, of überhaupt momenten, die zich onderscheiden van de rest. De schrille stem van Jesse Kalamian geeft de band nog enigszins een eigen gezicht, maar zelfs dat blijft na afloop amper toch niet hangen. Een leuke eerste poging, maar HATESPEECH zal de volgende keer toch echt iets meer uit de kast moeten halen om ook echt indruk te maken.
Ontdek “Hatespeech”, ons favoriete nummer van Orange County, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
