Royel Otis @ Vorst Nationaal: Op automatische piloot

Hoe Royel Otis bekendheid verwierf, is ondertussen een gekend verhaal: een cover van “Murder On The Dancefloor” ging viraal en daar was de lancering van het duo uit Australië. Ondertussen zijn Royel Maddell en Otis Pavlovic, ooit leerkracht en leerling muziek, de hit van Sophie Ellis-Baxter ontgroeid en mochten ze na een eerdere passage in de Trix dit jaar, nu ook Vorst Nationaal inpakken. Normaal gezien zou het al de derde Belgische passage zijn in 2025, maar ziekte gooide afgelopen zomer roet in het eten voor Pukkelpop. Het gaat hard voor het Australische duo, de afgelopen twee jaar brachten ze met PRATTS & PAIN en hickey twee studioalbums uit op evenveel jaar tijd. Hoog tijd dus om die live voor te stellen aan een aangenaam vol Vorst Nationaal.

Ook het voorprogramma was geen onbekende. Belgische band High Hi mocht de spits afbijten en met de nieuwe singles die het recent uitbracht, zou dit het ideale moment zijn om die eens live uit te testen. ”Running” mocht de spits afbijten, heerlijk nummer maar eens te meer stond het geluid tijdens een voorprogramma in Vorst Nationaal niet helemaal op punt. Gevolg: een doodse zaal zonder al te veel sfeer. Gelukkig had de geluidsman door dat er iets schortte aan de loeiharde bas en ook zangeres Anne-Sophie Ooghe besefte dat wanneer “94A9” voor weinig reactie zorgde, ze charmante bindteksten moest bovenhalen om het publiek voor haar te winnen. Uiteindelijk zou het uitdraaien op een relatief onpersoonlijk voorprogramma, mede doordat de bindteksten in het Engels waren. Gelukkig heeft een band als High Hi al enkele topnummers in zijn repertoire zitten, waardoor “All Cool, All Fine” en “Daggers” voor een leuke sfeer zorgden die het publiek aan het dansen kreeg, maar eens te meer werd duidelijk dat een voorprogramma spelen in Vorst Nationaal vaak verloren moeite is.

De zaal was ondertussen zeer aangenaam volgelopen wanneer de Australische hoofdact aan zijn avond in Brussel zou beginnen. Lichtjes ironisch begonnen ze eraan met “i hate this tune”, eveneens de opener van hun laatste plaat, om nadien naadloos over te gaan in “Adored”. Ook “Heading for the Door” werd er in één trek aan toegevoegd voordat Otis even het woord nam om het Belgische publiek te begroeten. Dat de communicatie met het publiek voornamelijk via de visuals zou verlopen, werd toen al duidelijk.

“who’s your boyfriend” zorgde voor een eerste meezingmoment en “car”, gevolgd door “Kool Aid”, trok die lijn aanstekelijk door. Muzikaal zat alles strak en proper in elkaar, maar laat dat nu net zijn wat ervoor zorgde dat ons het gevoel bekroop dat we net zo goed naar een plaat hadden kunnen luisteren. Het Australische duo slaagde er niet in om voldoende persoonlijkheid in hun muziek te leggen, waardoor ook “Foom” en “moody” niet helemaal konden overtuigen. Dat ze net op dat moment besloten om met nog vijf andere nummers van hun meest recente plaat te komen, gaf ons nog meer het gevoel in een listening bar te zitten in plaats van in een volle concertzaal.

Net wanneer onze eerste geeuw zich aankondigde, werd die andere cover door Royel en Otis ingezet. “Linger” van The Cranberries is een prachtig, tijdloos nummer, maar wat Royel Otis daarmee gedaan heeft, duidt toch op een knap staaltje vakmanschap. Niet alleen zorgde het voor een frisse wind doorheen Vorst Nationaal, het luidde ook een crescendo in richting het einde van de set. “I Wanna Dance With You” en “Bull Breed” werden vriendelijk ontvangen door het publiek, “Sofa King” is dan weer een fantastisch nummer dat de eigenheid van het Australische duo in de kijker zet. Dat ze in hun visuals verschillende namen projecteerden met telkens de zin ‘You’re so fucking gorgeous’ achter, was vooral zeer slim gezien, maar ook een leuke toevoeging aan het muzikale.

Het publiek leek warmgedraaid voor een apotheose van wat uiteindelijk een aangename show zou zijn. Het nummer waar het allemaal mee begon, “Murder On The Dancefloor” zorgde voor een extatische sfeer doorheen de zaal en “say something” breidde daar een perfect vervolg op. Zogezegd was het einde van de show aangebroken, maar iedereen wist welk nummer nog als laatste zijn opwachting zou maken. “Oysters In My Pocket” was een goeie afsluiter voor een show waar uiteindelijk weinig op aan te merken viel. Muzikaal zat het allemaal goed in elkaar, alleen voelde het bij momenten alsof de automatische piloot net wat te veel overnam van de artistieke vrijheid.

In 2026 staat Royel Otis op Rock Werchter. Alle info kan je hier vinden.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

i hate this tune
Adored
Heading for the Door
who’s your boyfriend
car
Kool Aid
Foam
moody
come on home
shut up
she’s got a gun
more to lose
jazz burger
Linger (Cranberries cover)
I Wanna Dance With You
Bull Breed
Fried Rice
Sofa King
Murder on the Dancefloor (Sophie Ellis-Bextor cover)
say something