Domper op de feestvreugde afgelopen weekend: Royel Maddell werd serieus ziek in Hamburg. Royel wie? De muzikale wederhelft van Otis Pavlovic, natuurlijk! Zo, en nu weet je ook meteen waarom het Royel Otis is, en niet ‘Royal Otis’. Maar goed, helaas geen Pukkelpop afgelopen weekend dus, wat op zich gigantisch jammer is, want het duo had zomaar even present kunnen tekenen voor een van de fijnste shows van het festival. De Australiërs hebben er namelijk hun handelsmerk van gemaakt om van elk nummer dat ze uitbrengen, een zomers anthem te maken. Voorbeelden genoeg uit het verleden, zelfs enkele van de meest gestreamde covers van de afgelopen jaren. Nu voelde je echter aan alles dat er bevestiging moest komen, al leek Royel Otis zelf op voorhand al vrij zeker van zijn stuk door een arenatour aan te kondigen gepland voor dit najaar.
Kijk, de singles spraken in elk geval in het voordeel van de vrienden. “moody” had wat tijd nodig om er helemaal door te komen, maar eens het wolkendek werd opengebroken, mochten “car” en zeker “say something” genieten van gouden zonnestraaltjes. Soms moet er gewoon een nummer op ’t gemak kunnen wandelen zodat de rest kan lopen, zo blijkt. Voor de rest kunnen we het rond tweede plaat hickey eigenlijk vrij kort houden. Als je fan bent van Royel Otis: topplaat. Als je geen fan bent van Royel Otis: aangename opvullertjes met af en toe eens een uitschieter. En dat is ergens ook wel een beetje de samenvatting van debuutalbum PRATTS & PAIN van enkele jaren terug.
Royel Otis heeft in het algemeen gewoon wel genoeg van die uitschieters om de status te verwerven die het nu heeft, en dat is ook gewoon de reden waarom hickey zo vlotjes naar binnen glijdt. Opener “i hate this tune” toont meteen aan wat er je een kleine veertig minuten te wachten staat: iets tussen een strak tempo en zonnige melancholie, een koord die balanceert tussen euforie en dat vleugje drama dat altijd gepaard gaat met de liefde. Soit, het levert toffe nummers op, zo ook in deze. Soms zelfs zo tof, dat het een beetje begint te gezapig begint weg te kabbelen. Chill, zomers, zwoel… maar eigenlijk ook niet zo heel speciaal.
Een “good times” laat wat toegankelijkere poppy geluidjes toe, in “torn jeans” is dat een slepend gitaarriffje; telkens tof en vooral enorm liefdevol – ‘As long as we’re together, I got you!’ -, maar nooit echt buiten de lijntjes. En dat is hetgeen hickey een beetje mist. De singles waren bijzonder goed, maar over het algemeen blijft de plaat niet drie dagen in je hoofd zitten, zoals een zuigplek dat zou moeten doen. Als Royel Otis daarentegen wel wat uit zijn schulp komt, dan is het meteen van een heel ander kaliber. “dancing with myself” doet op een bepaalde manier zelfs wat denken aan Empire of the Sun, waardoor je helemaal meegezogen wordt in de zomerse taferelen van de Australiërs.
Afgezien van de singles gaat hickey met andere woorden iets te onopgemerkt voorbij om echt een indruk na te laten. Nummers als “come on home” of “shut up” komen niet verder dan een ’tof’, al is er met “more to lose” gelukkig wel nog een hoogtepuntje terug te vinden helemaal op het einde. Een groovy gitaartje, de nodige dosis hitpotentieel… ja, dit kan wel eens een nazomerdingetje worden. Ook “who’s your boyfriend” ietsje daarvoor heeft wel iets catchy, maar tegelijkertijd ook enkele luisterbeurten nodig om zijn volle potentieel te benutten.
hickey voelt over het algemeen dus vooral aan als golfjes in de hitte, met hier en daar een frisse duik in een tropische oase. En het zijn die duikjes die de plaat voor een stuk redden van de kabbelende middenmoot. Op zich voelt dat dus ergens wel als een teleurstelling aan, want Royel Otis had de lat op zekere hoogte gelegd met zijn singles. Maar goed, het is nu zo en hickey is een aangenaam plaatje geworden, zonder meer. Gewoon lekker chillen in de zon. De zomer is voorbij, nagenieten geblazen.
Op zondag 6 december staat Royel Otis in het kader van de meet me in the car tour in Vorst Nationaal.
Ontdek “say something”, ons favoriete nummer van hickey, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
