© Roselinde Vervloet
Yevgueni heeft er in 2025 al een heus feestjaar op zitten. In het voorjaar werd de twintigste verjaardag van Kannibaal, het debuut van de band met de evergreen “Als Ze Lacht” erop, nog gevierd met een integrale uitvoering in de Brusselse Ancienne Belgique en de Antwerpse Bourla. Geen kleine achterafzaaltjes dus, wat misplaatst zou zijn voor een groep die 25 jaar bezig is en daarin zo ongeveer honderdduizend exemplaren van zijn albums wist te slijten.
Een van de specialiteiten van het huis Yevgueni is herkenbare alledaagse besognes in diep snijdende teksten gieten, en die op een bedje van lichte melodieën spreiden. Dat leidt in grote zalen en op festivalpodia tot goedgemutste toehoorders op wiens gezicht de herkenbaarheid en het bijhorende genot af te lezen valt. In een kleinere setting en in de luwte kan Yevgueni wat meer op introspectie mikken, exact wat te verwachten is van de kerkentoernee die de groep dit najaar nog in heel Vlaanderen onderneemt als finale luik van zijn feestjaar. Voor de gelegenheid zou Yevgueni tot zijn harde kern vervellen, met op de toetsen mede-songschrijver Geert Noppe, bassist/gitarist Maarten van Mieghem en frontman Klaas Delrue.
Wij trokken dus op een gure zaterdagavond naar de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Gierle, deelgemeente van het Kempense Lille. Enigszins verrassend stonden daar ter hoogte van het altaar toch twee stoelen opgesteld voor violist/arrangeur Jeroen Baert en celliste Seraphine Stragier. Niet erg, want hun inbreng en aanstekelijke overgave bleek een extra dimensie aan het concert toe te dienen. In een stampvolle kerk predikte Yevgueni onder de noemer Altijd En Nog Steeds met afwisselend het lichtvoetige en het meest weemoedige uit haar oeuvre. De kracht en het succes van Yevgueni stoelt voor een groot deel op de lyrics die een zweem (of zelfs meer) herkenning oproepen.
© Roselinde Vervloet
Aftrappen werd gedaan met “‘t Zal Wel Niet Mogen”, dat tekstueel gezien schoorvoetend en onschuldig begint. Gaandeweg daagt het je echter dat het om een verloren liefde gaat die door één partij nog altijd zeer moeilijk los te laten is. Meer flashbacks naar de pijnlijkste passages van onze eigen liefdesgeschiedenis kregen we met “Alsof er niet gebeurde”. Het werd door Klaas Delrue aangekondigd als ‘het mooiste liefdesliedje uit ons oeuvre, wat ik schaamteloos mag zeggen omdat het geschreven werd door de Geert’, wat toetsenist Geert Noppe na de uitvoering van de song extra credits van het publiek opleverde.
Wij worden ook steevast week van “Tijd Is Alles”, de titelsong van Yevgueni’s succesalbum uit 2017. Bij dit lied is niet zozeer de abstracte tekst de katalysator van onze gevoelens, maar wel het ogenschijnlijk naïeve motiefje dat alles inluidt. Het wanhopig weemoedige zinnetje ‘Daar denk ik aan’ aan het einde van elke strofe vormt slechts de kers op de taart.
Helemaal breekbaar werd het bij “Adem”, over de jarenlange vruchteloze pogingen om de kinderwens van Klaas Delrue en diens partner te vervullen. Zo’n periode vol gedeelde hoop en tegenslagen is een maker of een kraker voor een relatie. Het allesoverweldigende gevoel – die bizarre mengeling van blijdschap en onzekerheid – dat je overmant wanneer de spruit eindelijk het levenslicht ziet, neemt er enkel maar grotere proporties door aan. Acht jaar na de release houden wij het nog steeds amper droog wanneer we deze song horen. Zaten we daar aan het eind van de reguliere speeltijd met een krop in de keel.
© Roselinde Vervloet
Wil al het bovenstaande zeggen dat Yevgueni tijdens deze tournee enkel op de traanklieren mikt? Nee hoor, want de groep heeft genoeg songs in het arsenaal die voor tegengewicht zorgen en tot publieksparticipatie uitnodigen. “Waar Jij Niet Bent”, over verloren lopen wanneer de geliefde niet in de buurt vertoeft, is een voorzichtige illustratie daarvan. Veel meer glimlachen toverden zich tevoorschijn bij “Morgen komt ze thuis”. Wie herkent zich niet in het lusteloze gevoel waarbij je het leven on hold zet omdat je iemand zo erg mist? Het kan je niet schelen dat de afwas zich opstapelt, planten hun oren laten hangen en onaangename geurtjes ontstaan. Een gevoel dat overigens snel kan omslaan in een poetswoede want – jawel – morgen komt ze thuis.
In de bisronde kregen we nog “Sara” te horen, nog zo’n studentikoze tegenprik die de mondhoeken omhoog doet krullen. Deugnieterij speelt een rol in de song, maar heimwee naar die zorgeloze studententijd evenzeer. Je leven staat nog in de startblokken, en een goed feestje heeft nog prioriteit op het volwassen leven dat aan de einder wacht. Natuurlijk stuurde “Als Ze Lacht” ons – naar ons gevoel wat te vroeg – met een grootse zangstonde de kille herfstavond weer in. Dit uitstekende concert liet ons zo hongerig achter. De ideale reden om een volgende keer weer te gaan kijken, zeker?
De tournee Altijd En Nog Steeds van Yevgueni loopt nog tot eind december. Op enkele plaatsen zijn er nog enkele tickets. Snel beslissen dus! Je vindt alle data op de website van de band.
