Toen het Britse Picture Parlour begin vorig jaar met amper twee songs op zak langs de Europese podia trok – met het fabelachtige “Norwegian Wood” als blikvanger – stond de band meteen op de radar van muziekminnend Europa. Geen verrassing voor een groep die is grootgebracht in de fameuze Windmill-scene, de broedplaats waar ook Black Country, New Road en shame hun eerste stappen zetten. Tel daar een openlijk compliment van Courtney Love bij op, en je voelde direct: hier kan zomaar iets groots ontstaan. Maar dan moet dat debuutalbum natuurlijk wel leveren. Nu ligt The Parlour er en is de vraag: zet deze plaat de trein echt definitief in beweging?
De kans is groot dat Picture Parlour met deze plaat hoge ogen gooit bij liefhebbers van no-nonsense rock-’n-roll. De invloeden -van Northern Soul tot psychedelica en de romige rock-’n-roll van de jaren zeventig – liggen er dik op. Dat hoor je meteen in openingstrack “Cielo Drive”: een fuzzy riff die net zo goed uit de koker van een rockgod als Jack White had kunnen komen, als van iets Britpoppigs in de hoek van Miles Kane. Het zet direct de toon voor de vintage sfeer die als een warme gloed over het hele album hangt. Toch kijkt de band niet alleen achterom: ze putten net zo goed inspiratie uit hedendaagse rockhelden. “24 Hr Open” voelt bijvoorbeeld als een nummer dat zo uit de periode had kunnen komen waarin Alex Turner voor het eerst met Josh Homme de woestijn in verdween, ergens rond Humbug. De droge riffs van Ella Risi en het licht croonende stemgebruik van Katherine Parlour ademen een uitgesproken Turner-esque sfeer.
Dat Parlour een dijk van een stem heeft, staat buiten kijf. Toch slaat ze soms wat door: “Neptune 66” voelt door de vele uithalen en het klassieke rockjasje – inclusief een vrij inwisselbare gitaarsolo – wat geforceerd aan. En zo betrappen we Picture Parlour vaker op overmatig leentjebuur spelen bij hun muzikale helden. Is dat erg, horen we je denken? Niet per se, zolang er songs zijn als “$4 Fantasy”, dat met zijn catchy riff live ongetwijfeld hoge ogen gaat gooien, of “Around The Bend”, een track die zonder moeite op een plaat van The Last Shadow Puppets had kunnen staan. En laten we eerlijk zijn, zolang die band geen nieuwe muziek uitbrengt, hoor je ons niet klagen. Het is een van de rustigere momenten op The Parlour, maar daardoor des te meer welkom: Parlour’s stem staat er prachtig centraal, terwijl de gitaren het geheel meeslepend inkleuren. Gewoonweg een erg goede song.
“Ronnie’s Note #3 (Lucky Man)” klinkt vervolgens wat folk-achtig, maar blijkt uiteindelijk een Fleetwood Mac-achtig niemendalletje. Tot onze verrassing staat ook “Norwegian Wood”, de debuutsingle, nog steeds op het album – logisch, gezien de impact van de track, en eerlijk is eerlijk: het blijft een hoogtepunt. Afsluiten doet het duo met “The Travelling Show”, een tragere pianoballad over Katherines moeizame relatie met haar geboortestad Liverpool. En dan valt het kwartje: Picture Parlour blinkt misschien nog wel het meest uit in deze rustige, meeslepende nummers, zelfs meer dan in hun bombastische rockmomenten.
The Parlour is een debuut dat durft te schommelen tussen bombast en ingetogenheid, tussen nostalgie en het eigentijdse. Soms hapert de band nog een beetje in originaliteit, maar vaak genoeg weet ze te imponeren met scherpzinnige riffs, meeslepende melodieën en de stem van Parlour die alles bij elkaar houdt. Een veelbelovend begin dat nieuwsgierig maakt naar wat er nog gaat komen.
Ontdek “Around The Bend”, ons favoriete nummer van The Parlour in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
