Sonic City 2025 (Festivaldag 2): De kracht van chaos

Op de tweede dag van Sonic City was het meteen tijd om de grote kanonnen boven te halen. Met Fat Dog en DEADLETTER stonden namelijk twee kleppers klaar om de avond helemaal aan gort te spelen. Voor het zover was, kregen we wel nog genoeg voer om te ontdekken. Het begon bij een vijfsterrenband, ging naar wat meer exotische regionen om dan te eindigen in complete chaos. Het recept dus voor een perfecte festivaldag op Sonic City. Het was dan ook geen wonder dat deze dag als eerste uitverkocht, wat leidde tot heel wat volk waardoor het soms net iets té druk werd.

The New Eves @ Main Stage

Om als eerste band op het hoofdpodium te staan, was er wel al veel volk afgekomen om The New Eves te zien. Dat kan natuurlijk liggen aan het feit dat debuutalbum The New Eve Is Rising meer dan fantastisch is en iedereen dat eens live wilde ervaren. Het viertal had dus wat te bewijzen, maar zonder enige vorm van stress kwam het het podium op om meteen een soort van bevreemdende sfeer neer te zetten. Het was dan ook een unieke opstelling om te zien: een viool, een contrabas, een bas en een staande drummer. Het had alles om een uniek momentum te creëren, en dat gebeurde ook. Eenmaal de vocals in harmonie met elkaar in interactie begonnen te gaan, werd je helemaal betoverd. Daar bouwden de leden dan ook op verder, door bij iedere song iets anders te doen met hun instrumenten. Soms werd er zoveel distortion op de viool gezet dat het als een gitaar klonk en soms gingen de vocals zo sterk in interactie dat het voelde alsof je begon te vliegen. Dat alles maakte dat The New Eves tegen het einde iedereen voor zich had gewonnen. Zeker toen dat einde nog net iets snediger werd met meer felheid in vocals en muziek. Een sterke opener, zoveel was zeker.

Grundeis @ Club

Grundeis moest niet ver reizen om te komen spelen in Kortrijk. De band kwam namelijk van net over de grens, uit Hamburg, en bracht donkere postpunk om het publiek wakker te schudden. Wat dromerig en donker begon, mondde uiteindelijk uit in iets meer energie en kracht. Daar was het vooral frontvrouw Laura Müller die de show stal met haar theatrale vocals, maar evengoed door haar expressief voorkomen. Bij momenten bouwde ze de songs heel expansief uit tot het explodeerde in fuzzy gitaarsounds, en dat sloeg aan. Je merkte dat het publiek de band niet meteen voordien al kende, maar ze won duidelijk wel genoeg zieltjes met een heerlijke performance. Niet te hard, maar zeker ook niet te zacht en met de nodige overgave legde Grundeis de lat meteen hoog voor de rest van de dag.

Wolfschmidt @ Box

De eer om de Box te openen, die was voor Wolfschmidt weggelegd. De Zweedse band opende furieus, te luid en met weinig verstaanbare zang. Hierdoor besloten we snel om achteraan de Box te staan, waar de groep al wat aangenamer klonk. Terwijl felle gitaren vooraan in de oren schetterden, klonken ze achteraan best te doen, maar ook een heel stuk agressiever dan op plaat. Als je de Zweden via streaming beluistert, krijg je de indruk dat het vijftal een soort kruisbestuiving van alternatieve rock en shoegaze speelt, maar live gaat het er toch een stukje steviger aan toe. Na enkele nummers, ongeveer halfweg show, bedankte de schuchtere zangeres het publiek om al zo voltallig aanwezig te zijn en vertelde ze ook dat de band vandaag heel wat nieuwe muziek speelde. Wie de krachtige nu-gaze wel wist te smaken, houdt dus beter de socials van de groep in de gaten. Naarmate het concert vorderde, hoorden we steeds vaker zweverige gitaren de set binnensluipen en werd de zang net een tikkeltje krachtiger. Dit geluid gaat de band toch een stuk beter af dan het gewelddadige gerammel en dat leek ook het steeds luider applaudisserende publiek te vinden.

Marissa Nadler @ Main Stage

Amerikaanse singer-songwriter Marissa Nadler was als volgende aan de beurt op de Main Stage. Vergezeld door een gitarist aan haar rechterzijde ging ze al tokkelend op haar gitaar aan het vertellen. Al zingend met hese stem verhaalde ze op een tergend traag tempo over van alles en nog wat, waardoor het optreden al snel een beetje ging vervelen. De minimalistische sound had ergens wel iets moois, maar slabakte tegelijk ook best wel snel. Er zat weinig variatie in de set, waardoor je na een tijd niet anders kon dan het leren appreciëren of oprotten. Wij kozen voor het eerste, zaten het optreden uit en zagen zo wel het mooie van het concert in. De gothic geklede Nadler, ze leek zelfs een beetje op een vampier, kwam hier om haar rustige muziek te spelen en niks anders zou ze doen. Uiteindelijk ging het kleine uurtje zo best vlot voorbij en vonden we het optreden eigenlijk wel aangenaam. Traag, maar aangenaam.

Yowie @ Club

Chaotisch, hyperactief en experimenteel, Yowie klinkt zoals je jezelf voelt als je tien Red Bulls gedronken hebt. Het drietal uit de Verenigde Staten brengt op papier een mix van math rock, progressieve rock en noiserock, maar als je eerlijk bent, is het gewoon een hele hoop kabaal. De drummer mepte er willekeurig op los, soms sneller dan als Trump het Witte Huis afbreekt, soms slomer dan de werkelijke duur van zijn renovatieprojecten, maar nooit of te nimmer ritmisch. Wat de gitarist deed, bleef ons ook een vraagteken. Op random momenten een beetje rammen terwijl de basgitarist zijn zin deed. Dat was het zo een beetje. Zelf kondigt het trio zich aan als post-apocalyptische dansmuziek, maar we kunnen ons moeilijk inbeelden hoe je hierop kan dansen en wie hierop wil dansen. En toch bestaat er een markt of publiek voor dit soort muziek, want we hoorden af en toe een welgemeend applaus dat de band oprecht wist te appreciëren, maar ons kon het absoluut niet bekoren.

Index For Working Musik @ Box

Doordat Yowie niet de makkelijkste muziek speelde in de Club, was het over de koppen lopen bij Index For Working Musik eenmaal het aan de set begon. De zaal stond helemaal vol en zelfs tot buiten probeerden mensen een glimp op te vangen van het viertal. Dat iedereen hier geen ongelijk in had, bewees de band van bij het begin. We hoorden invloeden van The Velvet Underground en Pixies, terwijl de band ook een bepaalde eigenwijze sound naar voor bracht. Zo werd er bij het begin een schuiftrompet naar voor gedragen. Het gaf aan dat de sound van de groep meer was dan enkel de repetitieve donkere gitaarpostpunk en dat sierde de leden wel. Zeker door de wisselwerking tussen de parlando zang van Max Oscarnold en Nathalia Bruno gaf het allemaal een eigenheid aan de sound van Index For Working Musik. Een setje dat onder de huid kroop dus en bijgevolg ook niet aan publiek verloor waardoor we de groep al snel als een van de winnaars van het festival kunnen uitroepen.

Derya Yıldırım & Grup Şimşek @ Main Stage

Op de Main Stage werd er doorgedaan aan een gezapig tempo. Zo was het nu aan Derya Yıldırım & Grup Şimşek die met hun Turkse folk op een rustig maar ook dansbaar tempo een uurtje vulde. Zangeres Derya Yıldırım leidde de dans met haar bezwerende stem en haar al even hypnotiserende saz, een typisch snaarinstrument in de Turkse folk. Samen met de psychedelische synths stal die toch wel de show. Het zweverige geheel klonk echter na een tijdje toch wel een beetje te repetitief. Zo vertrok de helft van de zaal nog voor de helft van de show gepasseerd was. Dat hield Derya Yıldırım alleszins niet tegen om al haar kunstjes op de saz te tonen, vlot solerend leidde ze de nummers steeds opnieuw in. Ergens is het vreemd dat een band met betrekkelijk aanzien zoals deze de zaal niet vol kon houden. Was dit een slechte setting voor de groep? Is dit niet weggelegd voor het Sonic City-publiek? Wij durven het eerlijk gezegd niet zeggen, want zelf konden we het optreden wel smaken.

Dog Race @ Club

Toen Dog Race zijn show in de Club begon, was die zaal al helemaal gevuld. Dat lag waarschijnlijk aan het feit dat de show van Derya Yıldırım net iets te lang duurde, maar ook omdat Dog Race heel beloftevolle sounds heeft. Zo begon het ook met de duisternis te omarmen en samen met de vocals van Katie Healy gaf dat het geheel allemaal een angstaanjagend gevoel. Zo bouwde de set fel op waarbij ieder nummer net iets harder en feller binnenkwam en de synths en gitaren iets meer agressie herbergden. Zeker naar het einde toe voelde je alles in iedere vezel van je lichaam en dat is ook waar Dog Race op probeerde te mikken. Met de nodige subtiliteit, maar evenveel agressiviteit gaf het op het juiste moment de juiste portie energie, waardoor iedereen ook vol interesse en overgave bleef luisteren. Een postpunkband waarvan we wel nog gaan horen, want de wisselwerking tussen de urgente gitaren en de intense vocals gaven ons niet alleen angst, maar ook een moment om op terug te kijken.

Angel Bat Dawid & Naima Nefertari @ Box

Sonic City is een festival van ontdekken en dat wil zeggen dat je soms ook erg bizarre muziek ontdekt. Dat laatste gold voor Angel Bat Dawid & Naima Nefertari. We kunnen moeilijk omschrijven wat voor een gekke show het duo gaf. Gewapend met een klarinet, synthesizer en nog wat onorthodoxe instrumenten speelde het er zonder enige samenhang op los. Het optreden klonk een beetje jazzy, maar vooral onsamenhangend. Toch werden de nummers van de band uit Londen/Chicago met applaus onthaald en werd er op aangeven van de dames zelfs meegezongen. Ze vertelden dat ze inspiratie haalden uit de Nubische roots van oude mensen – Nubië is een streek ten zuiden van het oude Egypte -, maar meer dan wat kreten en chaotische geluiden meenden we niet te herkennen. Het geheel klonk voor ons te onsamenhangend om echt van te genieten en zo verlieten we na een half uurtje de Box omdat we er echt genoeg van hadden.

Part Chimp @ Main Stage

Als vervanger van Unwound had de organisatie van Sonic City Part Chimp uit de hoed getoverd. Niet zo’n mythische naam als de originele band, maar wel een groep die krachtig uit de hoek kan komen. Dat bewezen de leden al van bij het begin door gewoon smerige riffs doorheen de zaal te knallen zonder daarbij toe te geven aan conventies. En dat smerige bleven ze doorheen de hele set aanhouden. Het was straf om te zien hoe ze met zijn drietjes zo’n grootse sound konden neerzetten, maar uiteindelijk bleek dat gewoon hun handelsmerk te zijn. Een mix van noise met punk en agressie gaf het publiek ook goesting om de moshpit te openen. Naar het einde toe werd dat energieniveau nog hoger en werden ze zelfs vergezeld door de saxofonist van Fat Dog. Het gaf de muziek nog een extra dimensie en dat sloot de set heel erg intens af.

HHY & The Kampala Unit @ Club

Net toen de avond begon te vallen, kon het al eens tijd worden om te gaan dansen. HHY & The Kampala Unit uit Oeganda probeerde dat alvast te verwezenlijken en slaagde daar degelijk in. Met een persoon achter de dj-booth en een trompettist zag de opstelling er alvast uniek uit en dat vertaalde zich ook muzikaal. We hoorden zo heel wat opzwepende exotische klanken die alsmaar sneller en alsmaar intenser binnenkwamen. Dat muzikaal aspect was weliswaar niet voor iedereen weggelegd, maar eens je mee was in het verhaal, kon je niet stil blijven staan. Net daar lag de sterkte van dit alles, door constant op een hoog tempo te spelen, af en toe een trompet te integreren en vooral de dansbaarheid te behouden, kregen ze iedereen mee.

Use Knife @ Box

Bezwerende beats en sjamanistische gezangen, die gaven de toon aan tijdens het concert van Use Knife. Op een pompend dubtempo knalden die door de speakers terwijl je niet anders kon dan stampen. Irakees gezang nam je mee op een reis die verschillende genres doorkruiste zonder dat je de tijd kreeg om je te vervelen. De volgepakte Box dacht er ook zo over, want constant zagen we een mensenmassa’s tegen elkaar gepropt als sardientjes bewegen in de mate van het mogelijke.

DEADLETTER @ Main Stage

Als DEADLETTER begint met het geweldige “Credit To Treason”, tevens de opener van zijn geweldige debuutplaat, dan weet je dat het menens is. Het Britse zestal schoot uit de startblokken en bleef maar van jetje geven, waardoor er voor de menigte geen rustpauze mogelijk was. Pas na vier nummers kregen we even rust toen de band zichzelf aankondigde en een rustiger nummer besloot te spelen. DEADLETTER has arrived. DEADLETTER is here to stay. Rustiger is een term die we tevens losjes gebruiken, want dan hebben we het eigenlijk gewoon over een strak nummer waarbij er net geen moshpit ontstaat. Dit was niet van lange duur, aangezien er een nummer later een moshpit ontstond die niet meer zou sluiten tot het einde van de set en we zouden Dansende Beren niet zijn als we de sfeer niet zelf gingen opsnuiven. We hoorden heel wat nieuwe nummers en de band kondigde zelfs aan dat de volgende keer ze in België zou spelen, er een nieuw album zou zijn. More heat sit down.

Ata Kak @ Box

Voor een laatste zwoele danspartij kon je niet anders dan bij Ata Kak zijn. De Ghanees is een echte cultheld die in de jaren negentig zijn debuutalbum uitbracht om pas nu de doorbraak te kennen. Het is een verhaal zoals we dat al vaker hoorden met Afrikaanse artiesten, en ook bij Ata Kak slaat het meer dan aan. Nog voor hij het podium betrad, stonden zijn drie bandleden ons al op te hypen door Ata luidkeels te schreeuwen. Voor ons is het wat vreemd om dan ‘kak’ te roepen, maar het hoorde bij het geheel. Niet veel later werd de groove helemaal geïntegreerd in de sound, waardoor iedereen in de zaal aan het dansen ging en dat stopte niet. Zeker toen Ata Kak zelf zijn dansmoves bovenhaalde. Als een gek ging hij aan het dansen en liet hij zich niet kennen terwijl hij zijn bandleden meenam in zijn groove. Het gaf aan dat de set alvast een van de meest dansbare van de avond was.

Ghostwoman @ Club

Om even te kalmeren van al dat gitaargeweld van DEADLETTER kon je naar de Club afzakken waar Ghostwoman americana van de bovenste plank speelde. De lekkere grooves van het Canadees-Belgische duo, dat met hun gezapig tempo de zaal vulde, bekoorden het publiek dat duidelijk ook snakte naar wat rust. Het optreden kabbelde een uur door, vol bluesy en country invloeden zonder in een hokje geduwd te kunnen worden. We zagen het publiek goedkeurend meeknikken op het door het duo opgelegde tempo, een woordje wisselen en op het gemak naar de bar slenteren. Dit allemaal op de goedkeurende zang van de band. Soms heb je niet meer nodig dan een rustig concertje om even tot rust te komen, te genieten van de sound en je mee te laten drijven op de vibe.

Fat Dog @ Main Stage

It’s fucking Fat Dog, baby! En wat een liveband is dat wel niet. De Britse energiebom explodeerde voor de zoveelste keer recht in het gezicht van alle aanwezigen en liet geen beetje heel van de zaal. Alles moest aan diggelen. Van begin tot einde zagen we een uitzinnige menigte springen, dansen en moshen op het ritme van de nummers. De band voorzag dan ook een setlist met het neusje van de zalm van debuutalbum WOOF. aangevuld met onuitgebrachte nummers. Welke single het ook was, het publiek ging uit de bol. De sfeer was extatisch, zoals je enkel maar ervaart bij enkele concerten. Het concert zoefde zo als een sneltrein voorbij en voor je het goed en wel besefte, vatte de groep afsluiter “Running” aan. Het waanzinnige publiek antwoordde met een circlepit die eindigde in gestuiter langs alle kanten. Eventjes leek het mis te lopen toen twee knapen met elkaar de vuist wilden gaan, maar dit opstootje werd snel opgelost. Nog even moshen en dan is de avond alweer gedaan jongens.