© Laureat Bakolli
De Zwitserde band L’Eclair baant zich al sinds 2017 een weg doorheen het kluwen dat het muzieklandschap soms wel is. Nadat het in die periode ook het ene na het andere album uitbracht, viel de motor een beetje stil in 2021. Dit jaar ging werd die terug in gang getrapt met een gloednieuwe plaat onder de naam Cloud Drifter. Daarop een ietwat andere sound die meer naar elektronica neigt en ook een andere bandopstelling. Dat resultaat mochten we aanschouwen in Cactus Café, in het kader van de tweede show in evenveel dagen tijd op Belgische bodem.
Openen mocht de Leuvense Fred Gata. De man maakt een mix van soul, jazz en hiphop, en focust zich voornamelijk op dat laatste. Dat viel al meteen op met de opstelling van zijn podium; meer dan een dj-booth en een microfoon was niet nodig. Daarmee ging hij furieus van start en liet hij zijn rasperige stem voor het eerst horen. Het was dan ook verrassend te noemen dat hij plots ook een uitstekend soulvol nummer bracht nadat hij eigenlijk zijn skills als rapper al had tentoongesteld. Dat bleek weliswaar om een unicum te gaan, maar wel eentje waar hij wat ons betreft veel verder in mag gaan. Vol energie en overgave gaf hij zo een toffe set waarbij hij de clichés uit het hiphopgenre niet schuwde en zijn flow vlotjes binnenkwam. Een beetje meer coherentie in sound, en misschien nog net iets meer soul zou hem wat ons betreft nog interessanter maken.
De opening van L’Eclair was allesbehalve vlotjes. De band schoot dromerig uit de startblokken, maar al snel viel op dat het geluid niet al te goed zat. Er viel een microfoon uit en de drums waren niet te horen. “MEMPHIS” viel zo in het water, maar frontman Stefan Lilov zag er de humor wel van in. Hij verklaarde dat het nummer gewoon te moeilijk was om live te spelen en dat het ze nog nooit was gelukt om het in één keer juist te spelen. Na die valse start, werd het nummer toch in zijn volledigheid gebracht waarbij de groove meteen opviel. Samen met wat zweverige synths vormde dit zo het begin van de set.
Het was wachten op de iets oudere songs voor er echt funky vibes in de set begonnen te kruipen. “Castor MacDavid” was zo een verademing die ook de uitstekende percussie in de kijker zette. Want naast een gewoon drumstel, stonden er ook de nodige bongo’s op het podium. Die zorgden voor nog meer groovy gehalte en vooral voor een heuse portie dansbaarheid. Met behulp van exotische synthgeluiden en lekkere gitaarlicks, werd zo ieder nummer gestaag, maar dansbaar opgebouwd. Het publiek kon na een tijd niet anders dan beginnen dansen.
Waar de band zijn muziek volledig instrumentaal brengt, was er weliswaar Lilov die af en toe eens luid het publiek toeschreeuwde. Hij stak zijn armen in de lucht, jutte de zaal wat op en zorgde op die manier voor hype. Het hielp om nog meer mensen aan het dansen te krijgen, want muzikaal begon de band toch net iets te veel uit hetzelfde vaatje te tappen. Het was pas als er een verrassende riff of een solo op de percussie plaatsvond, dat er net iets meer enthousiasme uit de zaal kwam. Zo was “Dallas” in het midden van de set een uitstekend hoogtepunt.
Waar de band nog maar net een gloednieuw album klaar had, werd er toch al heel wat onuitgebrachte muziek gespeeld. Dat bleek iets duisterder dan het eerdere werk en neigde bij momenten zelfs een beetje naar dub. Het meer elektronische aspect werd hier duidelijk doorgetrokken en voelde ook net iets experimenteler aan. Op die manier was het goed gezien dat de band op het einde net het energieke aspect wat meer naar voor liet komen. Iedereen die net iets te veel van het zwoele hapje had geproefd, kon zich nu volledig laten gaan. Met een uitbundige bisronde waarbij de drummers nog eens extra in de kijker werden gezet, zette L’Eclair de kers op de taart. Het was op die manier een concert waarbij de vibe altijd wel goed zat, maar we soms iets meer dynamiek misten om echt van een memorabele show te spreken.
