© CPU – Nathan Dobbelaere
Op hun Bandcamp-pagina omschrijft dust zichzelf als een punkband die hoekige instrumentatie en melancholische klanklandschappen verweeft tot een intense, genre-tartende identiteit. We hadden het zelf haast niet beter kunnen omschrijven. Je zou bijna durven vermoeden dat ze uit het grauwe Engeland komen, maar de Australiërs komen gewoon uit het zonnige Newcastle en zijn opgegroeid aan de surfstranden, waar hoge golven en palmbomen voor plezierige woonomstandigheden zorgen. De band brengt op 10 oktober zijn tweede album Sky is Falling uit en dat album had toch behoorlijk wat voeten in de aarde. In ieder geval is het afgeraakt en krijgen we met “Restless” nog een derde voorbode eruit te horen.
Het leuke aan dust is dat je nooit echt weet welke kant je te horen krijgt op hun nummers. Soms neigen de Australiërs wat meer richting shoegaze, maar evengoed maken ze uitstappen naar postpunk of garagerock. Op “Restless” houden ze het deze keer wat in het midden en bieden ze een breed klankenpalet waar je je als luisteraar in kan onderdompelen. De saxofoon is in ieder geval een belangrijk element, maar evengoed zijn er de gitaren die zwevend aan kracht winnen en uiteindelijk ook zelfs bezwerend en duister weten uit te pakken. Het blaasinstrument houdt het hoe dan ook met vlagen luchtig en gebalanceerd. Voor de nodige tegenpolen zorgt dan weer de zang van Justin Teale en Gabriel Stone, die soms rusteloos dan weer zeer uitgewogen overkomt. “Restless” moet het dus van het evenwicht hebben en dat zit door de vakkennis van dust behoorlijk goed.
10 oktober dus voor Sky is Falling.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
