Er zijn bands die na hun hoogtijdagen stilletjes wegdeemsteren, en er zijn bands die na jaren van stilte hun stem hervinden met een onverwachte helderheid. The Starting Line behoort tot die laatste categorie. Sinds hun debuut Say It Like You Mean It uit 2002 was de band een vaste waarde in de vroege poppunkcanon: lid van Drive-Thru Records, melodieën die zich vastbeten in je brein en teksten die de nervositeit van jongvolwassenheid kristalliseerden. Met opvolgers Based on a True Story en Direction leek het pad geplaveid voor een lange carrière. Toch koos de band na 2008 voor een adempauze die stilletjes overging in een lange winterslaap: sporadische reünies, een ep in 2015, maar geen volwaardig nieuw hoofdstuk. Tot nu. Eternal Youth, uitgebracht op hun eigen Lineage Recordings, is het geluid van een groep die zichzelf opnieuw heeft gedefinieerd zonder haar fundament te verloochenen.
Wie op zoek is naar nostalgische adrenalinejunks à la hun vroege werk, zal merken dat The Starting Line een ander register heeft aangeslagen. Eternal Youth klinkt niet als een herhalingsoefening, maar als een plaat die volwassenheid durft omarmen zonder zuur te worden. Punk- en hardcoreproducer Will Yip trekt een universum open dat de vertrouwde poppunkriffs en atmosferische indie-invloeden mooi in balans laat treden. Er zit lucht in de arrangementen, ruimte voor melancholie en nuance, maar ook een aanstekelijk optimisme dat de songs bijeenhoudt. Thematisch draait de plaat rond ouder worden en de zoektocht naar iets tijdloos in een scene die doorgaans leeft van kortstondige explosies.
Het ontstaan van Eternal Youth was allesbehalve een snelle job. Twee jaar lang schuurde de groep af en aan in de studio met Yip, waarbij elke laag zorgvuldig werd aangebracht en weer gestript. Frontman Ken Vasoli omschreef het proces als ‘het koken tot de essentie overblijft.’ Het resultaat zijn elf songs die knipogen naar hun jeugdige wortels én van een nieuwe, zelfbewuste energie. De samenwerking met mixer Rich Costey en mastering-legende Howie Weinberg tilt de productie naar een niveau dat zelfs ietwat stadionwaardig klinkt.
De singles geven meteen de contouren van het album weer. “Sense of Humor” toont hoe relativering en speelsheid onmisbare wapens zijn tegen de zwaarte van volwassen worden. De gitaarlijnen dansen lichtvoetig, terwijl de tekst de pijnpunten van tegenslag verpakt in ironie en warmte. “Circulate” leunt meer naar indierock, met een repetitieve puls die verandering en berusting verklankt. Het is een song die minder rechtlijnig rockt, maar des te dieper resoneert. “I See How It Is” zet daar dan weer een brok nostalgie tegenover: een melodie die ruikt naar hun begindagen, maar gezongen met de doorleefde stem van iemand die de scène van binnen en buiten kent.
Toch zijn het de minder evidente momenten die Eternal Youth naar een hoger plan tillen. “Curveball” koppelt een springerige riff aan teksten over onverwachte wendingen in het leven, terwijl “Granted” een van de rauwste tracks van de plaat blijkt: een reflectie op volwassen worden die meer hapt dan slikt, met een frontman Vasoli die zijn stem tot breekpunt duwt. “Enjoyment” klinkt bijna therapeutisch, een midtempo anthem over mentale gezondheid dat weigert te verzinken in zwaarmoedigheid. En afsluiter “Benchmark” voelt als een stille knik naar de fans die zijn blijven wachten – een ode aan verleden en toekomst.
Wat tekstueel opvalt, is hoe The Starting Line volwassenheid nooit gebruikt als excuus om zwaarmoedig te worden. Het viertal gebruikt het eerder als aanleiding om eerlijker en directer te schrijven. Waar het vroegere werk draaide rond liefdesperikelen en existentiële puberpaniek, legt Eternal Youth de nadruk op zelfkennis, vriendschap en de kunst van relativeren. Er sluipt zelfs een filosofische ondertoon in de teksten: hoe vind je plezier en bescheidenheid in een wereld die constant om meer vraagt?
Binnen hun discografie voelt dit album als een logisch, bijna noodzakelijk vervolg. Waar Direction in 2007 nog aarzelde in de sprong naar volwassenheid, grijpt Eternal Youth die kans met zelfvertrouwen. De plaat slaat een brug tussen poppunkenergie en indie-introspectie, en weet nostalgie te combineren met vernieuwing. De teksten zijn eerlijker en rijper, de productie tilt de songs naar een niveau. Wie hunkert naar de roekeloze explosiviteit van hun beginjaren zal misschien iets missen, maar de rijkdom en diepgang die The Starting Line anno 2025 presenteert, weegt daar ruimschoots tegenop. Eternal Youth is ironisch genoeg hun meest volwassen en tijdloze statement tot nu toe.
Instagram / Website / Facebook
Ontdek “Sense of Humor”, ons favoriete nummer van Eternal Youth in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
