Chantal Acda doorzwom al vele muzikale waters. De in België wonende Nederlandse startte in 2016 met een project onder de naam Sleepingdog, waarmee ze maar liefst drie albums de ether instuurde en tourde met onder andere Duyster-helden Low. Ondertussen verdiende ze extra krediet dankzij haar bijdrages bij bands als Isbells, Marble Sounds en True Bypass. Sinds 2013 brengt ze muziek uit onder haar eigen naam, en met een focus op samenwerkingen. Voor haar debuutplaat Let your hands be my guide werd samengewerkt met grootheden zoals Nils Frahm, Peter Broderick en Shahzad Ismaily. Sindsdien brengt Acda regelmatig nieuw werk uit. Zo werd vorig nog maar Silently Held op de wereld losgelaten, een plaat die werd uitgebracht onder de naam Chantal Acda & The Atlantic Drifters. Een groep bestaande uit legendes, afkomstig uit de jazzwereld. Namen zoals Bill Frisell, Colin Stetson en Thomas Morgan zullen bij velen een belletje doen rinkelen.
Een nieuw album betekent een nieuwe samenwerking, maar The Whale viste Acda dicht bij de kust. Hoewel zij in het verleden reeds met haar band de studio indook, werd er nog nooit samen een plaat ontwikkeld. Samen met Alan Gevaert, Eric Thielemans, Gaëtan Vandewoude en Niels Van Heertum werden songs geschreven die erg typerend zijn voor haar, gezien deze muzikanten haar het best kennen van de vele liveoptredens die ze al samen deden. In het interview dat Chantal deed met Dansende Beren, geeft ze aan dat The Whale om deze reden ook de plaat is waarmee wij haar als persoon het best leren kennen. Afgaande op de eerste geloste singles “Make It Work” en “Heads” werd alvast duidelijk dat het album een pak steviger zou zijn dan voorgaande releases. De plaat wordt uitgebracht op Starman Records.
Ieder lid van de band kwam aandraven met ideeën. Heel leuk, want zo kan je een erg gevarieerde plaat bekomen. Het gevaar schuilt er echter wel in dat de plaat eenheid mist. Over het eerste kunnen overduidelijk zeggen dat dit inderdaad het geval is. Wie zich aan de zachte kant van Acda verwachtte, komt ongetwijfeld nog deels aan z’n trekken, maar zal ongetwijfeld toch ook de wenkbrauwen gefronst hebben. “Safety” heeft een intro die klinkt als een circusvoorstelling die op het punt staat te beginnen, maar al snel slaat de sfeer om. Dankzij de baslijn, snelle en hoge gitaartokkels en de haastige zanglijn krijgt het nummer een erg zenuwachtige en opgejaagde toon. Na een rustig begin neemt de chaos gaandeweg toe. Dat over de volgorde goed is nagedacht, bewijst het feit dat “Heads” hierop naadloos volgt. Op het vlak van de lijn van de sfeer verder trekken kan dit tellen. Met net geen zeven minuten is het een erg lijvig nummer, dat van de tijd mooi gebruik maakt om op te bouwen naar een erg chaotisch stuk waar vooral de gitaar scheurt, tot de rust stilaan terug komt.
Naast chaos is er eveneens ruimte voor wat meer funky werk. In “Togetherness” krijgt de basgitaar een hoofdrol toegewezen. Op de tonen een swingende lijn wordt er bij momenten een erg jazzy sound gecreëerd, vooral door de toevoeging van de blazers en piano. Opvallend is dat de zanglijn van Acda hierin niet meegaat, waardoor we nooit helemaal de neiging voelen om onze heupen effectief tot beweging aan te zetten. Opvallend is wel dat de zang, ondanks het soms vernieuwende instrumentale, nog steeds dezelfde emotie uitstraalt. De zalvende, zachte stem van Chantal is erg kenmerkend voor haar muziek, en dat blijft zo. Hierdoor blijft The Whale, ondanks dat het een gevarieerde plaat is, wel een plaat die mooi aan elkaar hangt. Met “Hit the Verge” en “Rivers” zijn er eveneens nog rustige, zachte liedjes aanwezig die niet afwijken van het begane pad. Vooral “Hit the Verge” is een fantastische song, waarin je zonder problemen kan wegdromen onder de vele kleine klanken die het nummer rijk is.
Titelsong “The Whale” opent het album, en slaat ons meteen met verstomming. Vanaf de eerste gitaarriff worden we meegenomen in het verhaal. Dankzij de vele lagen en instrumentatie is het zo’n nummer dat je kan blijven beluisteren, en steeds opnieuw nieuwe accenten kan ontdekken. Het is een erg breed nummer, zonder ook maar enig moment over de top te gaan en de rust te verstoren. Naast deze indrukwekkende instrumentatie is het ook een song die weet te raken en te beklijven. De hoge dosis emotie vanuit de zanglijn wordt in het refrein perfect versterkt, waardoor wij er niet onberoerd bij blijven.
Hoewel Chantal Acda met The Whale een andere koers vaart, blijft ze dit met hetzelfde schip en bemanning doen waardoor de eigenheid erg mooi bewaard blijft. De uitstapjes geven een fris elan die de muzikale meerwaardezoeker zeker zal weten te bekoren. Ondanks ze zich verschillende malen in woeliger water begeeft, zijn er nog voldoende rustpunten waardoor het een erg mooi golvend album is. Dankzij de mooie dosis variatie is het een boeiende plaat, waarvan wij niet kunnen wachten om deze live te aanschouwen. Wie dit samen met ons wil doen, kan terecht bij onder andere de Botanique in Brussel, 4AD in Diksmuide en tal van andere plekken. De volledige lijst kan je op de site van Chantal Acda raadplegen.
Website / Facebook / Instagram
Ontdek “The Whale”, ons favoriete nummer van The Whale in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
