© Debbie Schoone
Het is het najaar van de Hall of Fame. De langwerpige zaal schuin achter het station van Tilburg was tijdens Roadburn altijd vaste prik, maar voor concerten kwamen we er helaas nooit. Gelukkig brengen we de komende maanden daar verandering in en gaan we vaker naar de zaal dan vingers op onze handen. We begonnen enkele weken terug bij No Face No Case en trokken gisterenavond de lijn door met BRACES, die in de alternatieve poptempel de nieuwste plaat Hostile Territory kwam voorstellen.
De Tilburgers kwamen niet alleen naar de Hall of Fame, want ze hadden ook stadsgenoot Swell en de Utrechtse I’ll Get By mee. De eerste mocht aftrappen en deed dat meteen met een hoop kabaal. De band noemt zelf dat kabaal ‘Groovy Ass Hardcore’ en daar kunnen we wel inkomen. Met een flinke dosis catchy gitaargeweld wist het het publiek zowel te laten beuken als meewiegen. De groep had pas een split-ep met de Kempische Becoming A.D. uigebracht en bracht daar uiteraard zijn gedeelte van, terwijl er ook plek was voor “True Deceiver”, “No Salvation” en “Dying Kiss”, de debuutdemo van het viertal. Een ware duik doorheen het volledige arsenaal dus en die Swell zonder moeite wist te nemen. Prima start.
Om half negen was het net wat andere koek. I’ll Get By maakt er namelijk geen geheim van dat onder het brute geluid een emotionele laag zit en dat voelde je in al je poriën. Dat merkte je tijdens opener “No Hope”, die door zijn screamo een piepklein zacht kantje had, maar ook weldegelijk bij “I Want To Let you Go But I Don’t Want You To Leave”. Met zo’n nummer weet je op voorhand dat je een halve tranentrekker te pakken hebt en ook in de zaal had het zijn werking, want hier en daar zag je de armen over de schouders van diens buurman gaan. Voor de rest was het, geheel in thema met de rest van de avond, vooral beuken geblazen en barstte de zaal tijdens afsluiter “Left Behind” vakkundig uit zijn voegen.
Hoofdgerecht BRACES deelde ook rake klappen, want de tandjes, wat waren de Tilburgers hard. De vierkoppige hardcoreformatie opende met “Paradise Denied” en kende daarmee een daverende start die zelfs de discobal temidden van de zaal in beweging bracht. Dat was niet de enige die gelijk in beweging schoot, want ook de moshpit ging vanaf de eerste tonen open en kwam vervolgens nergens meer tot stoppen.
Tijdens de albumreview van Hostile Territory merkten we op dat nummers vaker dan eens net een refreintje te lang doorgaan, maar live hadden we daar allesbehalve moeite mee. De al heftige “New Order” wist na zijn tweede breakdown er dubbel en dwars overheen te gaan en ook “Backstabber”, die op plaat stiekem net een minuutje te lang duurt, klopte nu wel van kop tot staart. Rapper Naear kwam tussendoor uit de coulissen om de kunsten van UnityTX-frontman Jay Webster over te nemen en deed dat behoorlijk naar behoren, terwijl Tom Schoone voor de zoveelste keer tijdens de avond zijn longen uit zijn lijf schreeuwde.
Voor wie het nieuwe album nog net iets te vers was, kwam BRACES ook met wat ouder werk richting hun thuiswedstrijd. “NULL” knalde al vroeg in de set op volle snelheid uit de speakers en “Eyes of the Serpent” zorgde met zijn aanstekelijke riffs voor de nodige two-steppers. Toch was het vooral het nieuwe album dat in de spotlight stond en zo zorgde “Dog & Bone”, ons hoogtepunt van de plaat, voor een collectief brulmoment waar de zaal helemaal in meeging.
We schrijven wel vaker dat de Nederlandse corescene een grote brei aan connecties en vriendendiensten is en dat werd ons gisterenavond nog eens flink duidelijk gemaakt. Zanger Ward van I’ll Get By maakte tijdens “One Final Drop” nog een laatste passage, terwijl Mees Stevens van Torn From Oblivion als een duiveltje uit een doosje tijdens “Cycle of Hatred” verscheen en Akuma Jim op “Serotonin” weer eens langskwam om een stukje mee te brullen.
Toch is het vooral het publiek dat een collectief vormde met BRACES. De zaal en de groep ademde een volledig show in hetzelfde ritme en vulden elkaar feilloos aan. Two-step na two-step werd zowel op de planken als in de zaal in grote getallen uitgevoerd, met meeschreeuwen en stagedives erbovenop. Tijdens afsluiter “Erase Me” knalde die wisselwerking voor de laatste keer door de zaal en werden alle registers nog één keer volledig opengetrokken, waarna we konden concluderen dat Hostile Territory live misschien zelfs sterker overkwam dan op plaat.
Onze reeks in de Hall of Fame kende gisterenavond een prima vervolg. Over een maandje zetten we onze tocht bij de Tilburgse zaal voort, want dan staat een show van grindcorecollectief Wormrot op de planning. En alsof dat nog niet genoeg is, komt GUMMO, onze grindcore-ontdekking van afgelopen jaar, ook nog eens mee!
