De Hall of Fame in Tilburg. Tijdens Roadburn een van onze favoriete plekken om talent te spotten en daarmee ook ieder jaar vaste prik, maar voet in de hal zitten tijdens een normale show hadden we tot op heden nog niet gedaan. Daar brengen we dit najaar verandering met een serie van shows die stuk voor stuk bol staan van het brute sloopgeweld. De eerste stop van deze reeks vond gisterenavond plaats, toen de uit Praag afkomstige No Face No Case samen met beatdown hardcoreformatie Out of the Blue en het snoeiharde Changing Tides de poster vulde.
Een coreavond met de hoofdletter C dus en dat hadden we al door vanaf de eerste seconde. Met een luide sirene kwamen de heren van Out of the Blue als eerst het podium op, dat vervolgens met “Too Late For Mercy” meteen een pak herrie over het toen al enthousiaste publiek stortte. We hadden de Nederlandse-Belgische groep al geruime tijd op de korrel, maar tot een ontmoeting kwam het maar niet. Spijtig wel, want deze Limburgse formatie wist gisterenavond behoorlijk show te maken. Dat viel de aanwezigen ook op, want met tracks als “The Moon XVIII” en “Pay With Blood” kreeg ze het publiek met speels gemak aan het two-steppen. Tussen al dat sloopwerk was er ook een komische noot en dat was wel dat frontman Roy Sniekers ons meerdere malen met een Limburgse accent, inclusief een zachte g, vroeg om elkaar de harsens in te meppen. Wij waren niet al te agressief aangelegd gisteren dus sloegen we vriendelijk over, al zorgden de vuiligheid van de afsluitenden “Angel’s Curse” en “Trapped” wel dat we van binnen een vuistje in de rondte deden zwaaien.
Bij Changing Tides ging dat in gedachten met vuisten gooien stevig verder. Voor de groep was het door het Tilburgse bloed een thuiswedstrijd waar het op voorhand al 1-0 bij voor stond, maar ook op de planken legde de vijfkoppige formatie een prima wedstrijd op de plank. Onder het gezelschap van de geprojecteerde en wild dansenden Winnie de Pooh, Ariel en Donald Duck, diende de groep met tracks als “Black Sphere”, “Nihilist” en “Louder Than Words” als een ware stoomwals.
Doorheen de jaren heeft Changing Tides zich tot in de bovenste regionen van de Nederlandse corescene geknokt en dat konden we ook merken aan de performance. De set klonk enorm strak, zonder dat de energie ook maar één seconde wegviel. Ook hier zagen we de energie overspringen op het publiek en zagen we de toeschouwers het geweld als zoete koek slikken. Er ontstond een moshpit ter grootte van een uit de kluiten gewassen wervelstorm, een wall of death die de gehele zaal doormidden spleet en de band deelde rake klappen uit. Als climax werd “Fear Of Unbelieve” ingezet, waarbij Nawoddya Ramkisoensing, ook wel bekend als Akuma Jin en van zijn project A Knight Under Maria’s Altar, het podium betrad om een stuk mee te brullen. Het was het slot van een thuiswedstrijd die met ruime cijfers gewonnen werd en als gevolg was de tent ook mokertje warm. En dat terwijl de headliner nog moest komen.
Toen we Ramkisoensing op de weg van het café naar de zaal spraken, drukte hij ons op het hart dat we achterin de zaal moesten gaan staan om levend het gebouw te verlaten. Het publiek was namelijk op oorlogspad en de hoofdoorzaak daarvan waren de mannen van No Face No Case. Met een totaal verlichte zaal en een Minecraft-video op de achtergrond begon het aan zijn veertigal minuten durende beatdownshow en op de tonen van opener “Two-Faced” werden dan ook de eerste dosis aan pakken slaag uitgedeeld.
Wat daarna volgde, was een aaneenschakeling van pure vernietiging. Met “Drop” en “Glitch” ramde No Face No Case er meteen volle gas op, waarbij het de ene na de andere mokerslag over het publiek heen spuwde. Het was alsof we met ons hoofd in een windtunnel stonden, waarbij iedere breakdown als een nieuwe rukwind tegen ons lijf sloeg. Tussen al dat hardcoregeweld gooide de band er plots hier en daar ook eurobeat-elementen tussendoor, wat ervoor zorgde dat de chaos alleen maar groter werd en het echt een stortvloed aan agresie werd.
Bij “Flex Fiesta” sloeg de vreemde cocktail pas echt in. De Hall of Fame was al een redelijk slagveld, maar op de slopende tonen van die track werd het pas echt oorlog. Het was ieder voor zich, terwijl No Face No Case stevig doorging met het testen van het geluidssysteem. We zijn geen experts op het vlak van geluidsboxen, maar het leek er vaker dan eens op dat de stoppen er elk moment uit konden springen. Toch hield alles wonder boven wonder naar behoren stand en zo raasde de band door tot “Deadbeat” het slotakkoord gaf. Wat een show!
De reeks shows in de Hall of Fame begon met een uppercut van formaat in de vorm van drie snoeiharde bands en als dit pas de eerste halte was, dan kunnen we ons bij de volgende shows maar beter goed voorbereiden. Echt veel tijd hebben we daar niet voor, want op 21 september zijn we alweer terug voor de Hostile Territory-releaseshow van Braces.
