© CPU – Cédric Depraetere
De poëet en schrijver van kortverhalen, wijlen Rotterdamse nachtburgemeester Jules Deelder, noemde Franse muziek achterlijk en steeds gespeeld met laffe accordeons, alleen goed om een carrousel draaiende te houden. We lazen en lezen zijn schrijfsels heel graag, maar hier zouden we elkaar toch niet in gevonden hebben. Salvatore Adamo is een van de allerbeste Belgische muzikanten ooit. Luister zeker eens naar zijn grootste hits “Tombe La Neige“, “Inch Allah” en “Vous Permettez Monsieur” om er maar enkele te noemen. De man die in Italië geboren is in 1943 is een meer dan begenadigd liedjesschrijver met een klok van een stem. “Ma Belle Jeunesse” is de nieuwste worp van de meertalige zanger die al meer dan honderd miljoen platen heeft verkocht en wereldberoemd is.
“Ma Belle Jeunesse” is een mooi, rustig popliedje geworden over mensen die onherroepelijk ouder worden, maar dat wil niet zeggen dat je als een kasplantje ergens moet zitten verkommeren tot de man met de zeis je komt weghalen. Integendeel, puur alles uit tot de laatste seconde, pers het leven er helemaal uit zoals het zure sap uit een verse citroen; dat is de les die Adamo ons wil meegeven. Na een halve minuut komen de drums er rustig aan bij en wordt het liedje hoe langer, hoe voller. Het volume lijkt steeds hoger te gaan en we krijgen het gevoel dat het tempo ook wordt opgedreven. Op het einde komen er nog eventjes piano en blazers bij en herkennen we voor de zoveelste keer dat Adamo niet zomaar liedjes schrijft, maar een wereldberoemd, muzikaal toptalent is en dat al sinds de jaren zestig. Helemaal op het einde, echt de laatste seconde, zingt de man nog ‘attends-moi’. Een mooi slotakkoord van een fijne song.
Check zeker de website van de zanger eens want er wordt nog steeds duchtig opgetreden in eigen land en ver daarbuiten.
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
