De New Yorkse band Nation of Language is intussen een vaste waarde in het hedendaagse synthpop landschap. Sinds hun debuut Introduction, Presence uit 2020 staat het trio bekend om een elegante mix van melancholie en dansbare melodieën. Met Dance Called Memory brengen ze een vierde album in de wereld, waarin ze trouw blijven aan hun herkenbare geluid, maar donkerder en persoonlijker aanvoelen. Het is zoals ze zelf zeggen een album over verlies, herinnering en de poging om midden in dat alles een lichtpunt te blijven vinden. Hun bekende synths glanzen nog steeds, maar er schuilt nog meer diepte en schaduw achter die glans.
Er is een samenwerking tussen vertrouwd en vernieuwd en dat voel je meteen in de opener. “Can’t Face Another One” opent het geheel op een vastberaden toon met pulserende synths terwijl een subtiele gitaar en baslijn werken naar een grote climax tegen het einde van het nummer. Het voelt aan alsof het een hoogtepunt van een film is waarbij je zeker bent van wat je aan kan en wat niet, maar dan gewoon al in het begin. Groots beginnen dacht het trio waarna ze overgaan naar een meer dansbaar nummer. “In Another Life” klinkt Ian Devaney’s stem verlangend naar een tijd waar het beter was. Het is alsof je even door een raam naar een ander leven kijkt om het slechte van nu te doen vergeten, maar dan met dansbare melodieën.
Halverwege verplaatst de focus zich naar de kern van het album. “Now That You’re Gone” en “I’m Not Ready for a Change” vormen een pakkend duo dat verlies en verzet tegenover elkaar zet. In het eerste draait alles om weidse synthlagen en een zanglijn die de leegte tast terwijl het tweede een energiekere draai heeft zoals een tijd geleden werd gehoord. Het is het moment waarop Nation of Language hun popgevoel en thematische zwaarte het meest overtuigend samenkomen. Het is een grondlegger voor andere nummers als “In Your Head”.
Daarna schakelen ze opnieuw van lichtjes van sfeer. “Inept Apollo” is hoekiger, met een baslijn die uitspringt en ervoor zorgt dat er nog eens een dansbaar nummer is. De lichte vernieuwing resoneert ook op “Can’t You Reach Me?” dat je laat zweven tussen rustige synths en simpele gitaren. Voor één keer komt Aiden Noells stem naar voren en net als de titel klinkt het samenspel als een vraag aan een verloren persoon. “Under the Water” daarentegover voelt aan als drijven in een onbekende stroom, met warme synthlagen, echoënde vocalen en een melodie die zowel troostend als donker is. Zo blijft het ondanks zijn herkenbare stijl telkens kleine veranderingen maken, waardoor geen enkel nummer hetzelfde betekent of klinkt als je er met aandacht naar luistert.
Het slotstuk “Nights of Weight” trekt alle thema’s naar een stille climax. De track groeit langzaam uit van een intieme gitaarlijn naar een gelaagde soundscape waarin Devaney’s stem bijna wegsmelt in het geheel. Het is geen grote finale maar een zachte neerdaling, waarin verdriet, acceptatie en hoop in elkaar overvloeien dat je er zelf bijna traantjes van krijgt. Zo sluit het geheel niet af met een explosie, maar met een intens en bedachtzaam moment dat lang blijft hangen na een luisterbeurt.
Wat Dance Called Memory sterk maakt, is dat deze stiltes en instrumentale schaduwpartijen geen leegte zijn, maar deel worden van het grotere geheel. De band toont dat, zelfs binnen hun vertrouwde stijl, je kunt groeien. Niet per se door alles anders te doen, maar eerder door bestaande elementen beter uit te bouwen, melodieën meer ruimte te geven en teksten te schrijven die blijven hangen. Wel blijft de formule na vier albums soms iets te herkenbaar met weinig verrassingen in structuur of toon. Alles bij elkaar is het een plaat dat gevoelens vangt die velen zullen kennen maar zelden zo eerlijk worden verkend. Het is wederom een mooie stap vooruit in hun discografie dat je live kan horen op 15 november in de Melkweg en op 16 november in Doornroosje.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Under the Water”, ons favoriete nummer van Dance Called Memory in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
