‘We mogen toch eens lachen zeker!’ Meestal wordt deze zin gebruikt door mensen die net iemand tot in het diepste van de botten hebben vernederd, uitgelachen of te kakken hebben gezet. Beantwoord dit met een eigen grapje en dat soort mensen staat klaar om je onverwijld de strot over te bijten en er op te kauwen tot het bloed van hun kin druipt. Will Paquin uit Boston heeft eindelijk zijn debuutalbum kunnen uitbrengen en doet dat met de grandioze titel Hahaha. De man uit de zogeheten Beantown is nog niet super bekend aan onze kant van de Atlantische Oceaan, maar hij heeft wel al een grote hit gescoord met zijn single “Chandelier” uit 2020. Bijna driehonderd miljoen streams kan alvast tellen! Het strekt de singer-songwriter eigenlijk tot eer dat hij die song niet op de plaat heeft gezet. Het past niet in het thema en Paquin is er dan blijkbaar de man niet naar om goedkoop gewin te laten primeren op een degelijke structuur op zijn eerste album.
Blijkbaar is/was Paquin een zogeheten fenomeen op TikTok, dus dat is totaal aan ons voorbij gegaan. We zijn echt niet bezig met die – voor ons alleszins – rommel die sociale media wordt genoemd, maar vinden het wel oké uiteraard als andere mensen daar graag hun halve leven aan verbeuzelen. Noem het gerust oldschool of conservatief, maar wij hebben liever een mooi gerangschikte lijst liedjes, gewoon omdat we ons eigenlijk niet te veel willen vermoeien. Wie is Will Paquin dus voor ons? Wel, hij is een Amerikaanse singer-songwriter uit Boston die gitaar speelt en indierock maakt en zijn singles deden ons al vermoeden dat Hahaha wel eens een mooie, bijzondere plaat zou kunnen worden.
Met “We Really Done It This Time” begint de plaat alvast fantastisch met een prachtige gitaarpartij en deze schijf kan alvast solliciteren naar beste indierocksong van 2025. Wanneer je verliefd wordt op iemand die duizenden kilometers van je vandaan woont, kan je je wel verwachten aan een heleboel horden die je over moet om die relatie netjes te onderhouden. De zanger begint zijn plaat dus echt meesterlijk, waarvoor nu al hulde. Op “Hahaha” worden we terug gekatapulteerd naar de jaren negentig waarin de grunge de hitlijsten aanvoerde. Dat is trouwens toch de toon die we horen over de hele plaat, die toon van de eerlijke, oprecht gebrachte rock.
Op “Roll The Dice” mag het opeens allemaal een tikkeltje rustiger en bedachtzamer, maar wij zijn er niet direct weg van eerlijk gezegd. Het liedje blijft niet echt aan ons lijf kleven, maar we zouden het zeker begrijpen als andere mensen dit een heel plezant liedje vinden. Dan liever “I Work So Hard”, een degelijke rockschijf die terug een pak sneller en harder mag gaan. Op zich is dat uiteraard allemaal persoonlijke smaak en de zanger bewijst met die eerste vijf songs dat hij een begenadigd, origineel liedjesschrijver is. Op “Slifer The Sky Dragon” is de man ons echter weer even kwijt omdat het nummer iets te veel voortkabbelt en we tijdens het luisteren niet echt bij het nekvel gegrepen worden en eerder kijken hoe onze vrouw een slaatje maakt met zalm en feta.
Op “Everything” klinkt Paquin eerder als bijvoorbeeld Sufjan Stevens en dat gaat hem heel goed af. De drumpartij in dit lied is echt de max met een vrolijk ritme vol inventieve fills. Op de achtergrond is een tof, bijna gezellig gitaarpatroontje gezet en Paquin laat hier zien dat hij nog andere stijlen in zijn mars heeft. Waar “Slifer The Sky Dragon” als rustige eend in de bijt ons maar weinig kon bekoren, vinden we “Our World Is Falling Apart” wel een heel knappe schijf. We voelen echt dat Paquin wel wat liefdesellende achter de rug heeft en een wit blad, pen en gitaar heeft gebruikt om de hele santenboetiek van zich af te schrijven. En dan komt als een deksels duiveltje uit het doosje opeens “I Need To Know”. Wat een zalig punknummertje schudt de Amerikaan hier opeens uit zijn mouwen. Het is echt een quasi hysterisch, hyperkinetisch schijfje geworden waar we zalig tureluurs van worden. Tof! We begrijpen ook nog dat de man eindigt met het bedaarde “Jibby’s Theme”, een lied dat inderdaad letterlijk en figuurlijk zorgt voor een slotakkoord. Er zitten hoogten en laagten in de plaat en op het laatste nummer wandelen we naar een horizon waarvan we niet weten wat er achter zal liggen.
Hahaha is een heel melancholische plaat geworden en Paquin deinst er niet voor terug om zijn gedachten en gevoelens te delen met alle luisteraars. Zacht wordt netjes afgewisseld met hard(er), heel knap wordt ook afgewisseld met – voor ons – mindere momenten, maar als eindoordeel kunnen we zeker stellen dat de goede man een album heeft gemaakt dat we nog regelmatig zullen opleggen. Ja, kortom best een knappe plaat. En zeker nog een laatste compliment voor het artwork!
Ontdek “We Really Done It This Time”, ons favoriete nummer van Hahaha in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
