Jawel, jawel, we hebben het geluk gehad om Grant Lee Buffalo nog live aan het werk te zien. Dat was in Werchter in het fantastische jaar 1994. De band rond Grant-Lee Phillips had net zijn meesterwerken Fuzzy en Mighty Joe Moon uitgebracht en had dus van de heer Herman Schueremans een plaatsje gekregen op het festivalpodium vlak na de middag. We schrijven in de eerste zin dan wel dat we de band ‘gezien’ hebben, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we zo begaaid van de wiet waren dat we niet meer wisten hoe we een broek moesten aantrekken. We herinneren ons nog dat we een uur naar de band hebben staan staren, zo stoned als een nest kraaien op lsd, ons omdraaiden na het optreden naar de vijftigduizend toeschouwers achter ons en vroegen aan onze vrienden wat al die mensen in onze tuin aan het doen waren. Dat dachten we dus werkelijk, dat onze hof vol vreemden bevolkt was. We zijn er niet fier op eigenlijk, maar goed, we hadden het dan toch maar weer gehad. Voilà!
Grant Lee Buffalo werd bewierookt met hele pluimen patchouli door journalisten over de hele wereld en er was best een grote aanhang trouwe fans, maar het écht grote succes bleef uit. Ondanks de gigantische superlatieven over hun platen liet de band het kopje hangen, werd er een wilg geplant en werden de instrumenten daar aan gehangen. Phillips ging daarop alleen verder onder eigen naam en bracht ondertussen ook al meer dan tien platen uit. Folk, americana, blues, country en rock zijn de muziekgenres die de man, geboren en getogen in Californië, gebruikt voor al zijn composities. Het is dan ook geen wonder dat de Amerikaan ondertussen met hebben en houden verhuisd is naar Nashville, de bakermat van al die muziekstijlen. Misschien ken je de redelijk geestige serie Gilmore Girls wel? Als gimmick in die populaire serie speelt Philips ’the troubadour’ en komt hij dikwijls in beeld, steeds met dezelfde kleding, om een van zijn liedjes te spelen. Maar goed, we wijken ondertussen geweldig af van In the Hour of Dust, zijn allernieuwste plaat.
De troubadour heeft een rustige, bedachtzame plaat gemaakt met elf songs die in totaal zesenveertig minuten duren. Lastig vroeger om op een enkele kant van een cassette te zetten wegens een minuut te lang, maar anno 2025 is dat gezeik naast de kwestie. “Little Men” werd als single al vooruitgeschoven en er is nog niks veranderd: de zachte stem van de zanger, het eenvoudige gitaarspel en opvulling met soms piano, viool en/of een tweede gitaar op de achtergrond. Phillips is steeds spaarzaam met de instrumenten en de muziek zal nooit keihard doorbreken, maar rustig voortkabbelen als het water in de Cumberland River. Op “Closer Tonight” geeft de man toe dat hij zenuwachtig wordt van de toekomst omdat die zo snel gaat en maar steeds sneller blijkt te gaan. Stormen we af op een catastrofe of kunnen we vrede, rust en innige liefde vinden bij de enkele mensen die er echt toe doen? Opnieuw doet de singer-songwriter het kalmpjes aan, een beetje zoals collega’s als Elvis Costello, Nick Lowe en zelfs Tom Waits dat ook kunnen. Er worden veel verhalen gedeeld, dus het is vooral de bedoeling om te luisteren naar en je open te stellen voor de teksten van de man.
“Bullies” gaat over die enorme klootzakken op de speelplaats die keihard in je ballen knijpen voor hun eigen vermaak. Die gigantische eikels vind je overal terug en verdienen het gewoon om geboeid te worden aan de schandpaal zodat iedereen er de meeste rotte groenten en fruit naar kan gooien en kletsen op hun bloot gat kan geven. Muzikaal verandert er bij Grant-Lee Phillips nooit echt veel; het zijn gewoon heel mooie liedjes met die enkele instrumenten waarover we het in de vorige alinea hadden. Bij de man horen we altijd dat zijn liedjes met de grootste zorg op papier en nadien op tape zijn gezet. Er wordt zorg voor gedragen als waren het de kindjes van de Amerikaanse bard. We vinden moeilijk de juiste woorden, maar we krijgen altijd het warme gevoel dat de songs verzorgd worden, in de watten worden gelegd zodat ze in alle volwasdom met rechte rug en vol moed de wereld kunnen ingestuurd worden.
Op nummers als “She Knows Me” en “No Mistaking” voelen we dat de artiest een heel nostalgische ziel heeft en er niet voor terugdeinst om eens terug te kijken naar het verleden. Phillips heeft de gave om nooit achter woorden te moeten zoeken; het lijkt alsof ze opborrelen uit zijn eigen vervlogen geschiedenis, hij ze vangt, op papier zet, zijn gitaar bovenhaalt en alles er laat uitvloeien met opmerkelijk gemak. Nu we er eens deftig over nadenken, schrijft Phillips gewoon ballades die ontstaan in de moerassen van Nashville waardoor er een rauw luchtje aan hangt dat doordringend de neusholtes binnenkomt. Dat deed hij vroeger al met zijn band Grant Lee Buffalo en die lijn is helemaal doorgetrokken in zijn eigen composities.
“Last Corner of the Earth” sluit deze mooie plaat af, een plaat die niet voor grote verrassingen heeft gezorgd, maar als rechtgeaarde fans zijn we uiteraard volledig mee met de muziek en de teksten van de Amerikaanse liedjesschrijver. Ondersteuning heeft Phillips gevonden bij Jay Bellerose op de drums en percussie, Jennifer Condos op de bas en Patrick Warren op de piano. Dit viertal zorgt voor een heel warme gloed over het gehele album, een album dat staat als het huis van het ijverigste, slimste biggetje. Een mooi album dat we nog veel zullen opzetten op momenten dat we graag rust willen en willen luisteren naar verhalen van een man die hedendaagse sprookjes schrijft. Doe jezelf zeker nog een enorm plezier en luister eens naar het nummer “Fuzzy” van Grant Lee Buffalo.
Op 17 oktober treedt hij op in de Reflektor in Luik. In Nederland staan twee optredens in zijn planning: op 18 oktober op het Ramblin Roots Festival in Utrecht en op 19 oktober in de Metropool in Hengelo.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Closer Tonight”, ons favoriete nummer van In the Hour of Dust, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
