Inertia: de neiging van een lichaam in rust om in rust te blijven of van een lichaam in beweging om in beweging te blijven, tenzij dit wordt verstoord door een externe kracht. Toch volgens online woordenboek Ensie. Als we dan even aan de naam van de band denken, Pendulum, dan gaan we ervan uit dat de groep doelt op het eeuwige bewegen van een losgelaten pendulum, tenzij het balletje tegengehouden wordt. Zoals het balletje is de groep niet stil te krijgen, want na een resem uitgebrachte singles en een drukke festivalzomer is het vierde studioalbum van de groep eindelijk hier. Het was al vijftien jaar geleden dat we een album kregen van de drum-‘n-bass/rockformatie uit Australië. Tussen 2011 en 2018 brachten ze helemaal niks uit en sinds 2018 een karrenvracht aan singles en ep’s. Sommige van die singles, zoals “Driver” uit 2021, raakten zelfs op het album. Het is dus zeker niet fout om het album te zien als een verzameling van het recentere werk samen met enkele splinternieuwe nummers.
Net zoals het imago van de band zwerft het album ergens tussen drum-‘n-bass en rock. Zo horen we heel wat drum-‘n-bassnummers, enkele rocknummers en heel wat drum-‘n-bass in een rockjasje. Net voor dat laatste is de band het meest gekend. Riffs aaneenrijgen, een drum-‘n-bassbeat, een laagje synths en natuurlijk Rob Swire zijn typische zang. Op een ijle, heldere manier draagt hij door middel van zijn epische en toch tedere stem veel van de nummers die we op de plaat horen. Af en toe hoor je hem zelfs screamen, een beetje zoals we van metalzangers gewoon zijn. Ook de samenwerkingen op het album zijn opvallend. Zo werken de Australiërs samen met onder andere liquid drum-‘n-basskleppers Hybrid Minds, hyperkinetisch rapduo Joey Valence & Brae, Brits nu-metalduo WARGASM en emo-metalcoreband Bullet For My Valentine. De enige voorwaarde om een samenwerking met Pendulum te scoren bleek stevige, energetische muziek maken.
De collab die er voor ons onmiddellijk uitsprong is het als single uitgebrachte “Napalm” met rappers Joey Valence & Brae. Die slaagden erin hun typische hyperkinetische energie te vertalen naar een smerig drum-‘n-bassnummer. Daar hebben ze tevens al ervaring mee, aangezien ze op eigen tracks soms ook over drum-‘n-bass spitten. “Napalm” is een track die onmiddellijk uit de startblokken schiet door middel van brutale riffs en Joey Valence die ‘Drop bombs, we ‘bout to go napalm’ aankondigt. Kort daarna ontploft de energiebom dan ook; agressieve beats, vieze synths en een smerige bas geven de toon aan. Ook de samenwerking met WARGASM bleek een schot in de roos. “Cannibal” scheurt door middel van zijn krachtige riffs, typische Pendulum-synthmelodieën en donderende drums door als een sneltrein. Way neemt met haar zeemzoete stem de intro voor zich, die in sterk contrast staat met Matlock die aan het screamen gaat. Als Swire als kers op de taart dan melodieus begint te zingen, gooit het duo van Wargasm er filler lines tussen. Wat ze precies bedoelen met ‘Come on, baby, won’t you kiss me like a cannibal’ weten we niet echt, maar dat het wederom stevig scheurt, dat dan weer wel.
Het viel ons ook op dat het album met verschillende luisterbeurten blijft groeien. Je hoort steeds meer details, de kwaliteit van Pendulums minutieuze productie en nummers die we eerst afschreven appreciëren we steeds meer. Zo is er single “Halo” met Bullet For My Valentine die we eerst bijna niet konden uitstaan, maar hoe meer je het nummer hoort, hoe meer je geneigd bent toe te geven dat het toch wel gewoon lekker klinkt. De synthlijn is catchy, de riffs zijn vuil en de vocals intens. Opnieuw een schot in de roos. Ook “Save The Cat” die we eerst ronduit lachwekkend vonden door de debiele samples, leerden we van te genieten. De humor van de gesampelde ‘miauw’ gekoppeld aan de opnieuw kwaliteitsvolle productie en ronduit vieze bassen trok ons over de streep. We haalden eerder al aan dat de Australische heren ook wel eens stevig durven rocken, waardoor ze bijvoorbeeld al een passage op Graspop konden versieren. Dit hoor je vooral op onder andere “Come Alive” en “Silent Spinner”, waar vooral industriële metalriffs de toon slaan.
Pendulum levert met Inertia een album af dat meer dan ooit grenzen opzoekt. Soms zoeken ze die zo ver, dat het toch wel enige luisterbeurten vergt voor je het album ten volle kan appreciëren. Eenmaal die erop zitten, dan kan je niet anders dan toegeven dat het vijftal scheurt als nooit tevoren. We vinden het echter wel echt te betreuren dat meer dan de helft van het album al eerder uitgebracht werd, waardoor er toch wat weinig nieuws te beleven valt. Het enthousiasme van een nieuw album beluisteren verdrinkt zo wat onder een golf aan eerder uitgebrachte singles. Gelukkig zijn die een voor een kwaliteit, waardoor we er ook niet te veel om kunnen malen.
Pendulum speelt op 28 oktober live in 013 in Tilburg.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Napalm”, ons favoriete nummer van Inertia in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
